„Opatów w XII w. był znaczącą już w Sandomierszczyźnie miejscowością. Być może fundatorom wspaniałej, reprezentacyjnej z wyglądu świątyni [kolegiaty św. Marcina - przyp. WL] chodziło, żeby stworzyć stolicę biskupstwa łacińskiego do prowadzenia działalności misyjnej na Rusi” - pisze Józef Myjak w wydanej niedawno książce Opatów i okolice. Zamek Krzyżtopór w Ujeździe.
Jak sugeruje tytuł, publikacja poświęcona jest dwóm najbardziej znanym miejscowościom w tamtym regionie. Pierwsza część dotyczy Ujazdu, druga zaś Opatowa.
„O zagospodarowaniu krzyżtoporskiej fortecy krążą fantastyczne opowieści. Za Gomułki chcieli kupić ten zabytek Szwedzi i po jego całkowitym odnowieniu przeznaczyć na studio filmowe. Czyżby miała to być ekspiacja? Podobno jeden Amerykanin pragnął zamek pociąć na bloki, ponumerować kawałki i po przewiezieniu przez ocean odbudować w swoich włościach w Teksasie” - tę ciekawostkę o zamku w Ujeździe również zamieszcza książka.
W publikacji zawarte są dzieje obu miejscowości, zabytki, plany, mapki schematyczne i fotografie oraz biogramy osób związanych z regionem opatowskim.
Jest tu też zamieszczony „Słowniczek krajoznawczy Sandomierszczyzny” oraz „Poradnik wycieczkowy” wraz z praktycznymi informacjami dla zwiedzających.
„Przewodnik ten ma zachęcić do odwiedzenia urokliwej krainy rozsiadłej na Wyżynie Opatowskiej. Pełno tu zabytków i ciekawych krajobrazowo miejsc” - informuje we wstępie autor opracowania.

Józef Myjak, Opatów i okolice. Zamek Krzyżtopór w Ujeździe. Wyd. PAIR Myjakpress. Sandomierz 2004. Publikacja ukazała się w serii Małe Ojczyzny Sandomierszczyzny.

„Oto otrzymujemy kolejny tom z serii Studia Sandomierskie. Tytuł ten wpisuje się w Polsce coraz silniej w mapę podobnych publikacji o charakterze teologicznym i filozoficznym, uwzględniających nie tylko klasyczne problemy z zakresu tych dziedzin nauki, ale także najnowsze, często właśnie w tym momencie analizowane problemy społeczne i duszpasterskie. Szczególnym walorem naszej serii, także niniejszego tomu, staje się fakt, iż zdecydowaną większość opracowań w nim zamieszczonych stanowią prace młodych naukowców, wskazujące na coraz bardziej dojrzałe i odważne stawianie pytań oraz rzetelne poszukiwanie i proponowanie umotywowanych odpowiedzi” - pisze w najnowszym - pierwszym zeszycie 11 tomu Studiów Sandomierskich ks. bp prof. dr hab. Andrzej Dzięga, ordynariusz diecezji sandomierskiej.
Studia Sandomierskie w podtytule noszą nazwę Teologia - filozofia - historia. Zgodnie z tym założeniem zawierają artykuły z takich dziedzin dotyczące naszego regionu lub autorstwa zarówno osób duchownych jak i świeckich związanych z regionem. Studia Sandomierskie ukazują się od 1980 r. Od roku 2000, od tomu VII, mają charakter rocznika.

Studia Sandomierskie. Teologia - filozofia - historia. Tom XI, 2004, zeszyt 1. Redaktor naczelny ks. dr Bogdan Stanaszek. Wydawnictwo Diecezjalne Sandomierz 2004

„Są miejsca, które nie wychodzą nam naprzeciw, do których trudniej trafić, skarby ukryte głębiej niż inne. Takie właśnie są sandomierskie dworki. [...] Sandomierskie dworki stanowią odrębną kartę z księgi przeszłości, kryjąc w sobie nie tyle architektoniczne dowody ludzkich dokonań, ile dzieje mieszkańców, których losy w nich właśnie się rozegrały” - czytamy w wydanej w końcu listopada publikacji Szlakiem Sandomierskich Dworków. W tej pracy można poczytać o burzliwych dziejach kilkunastu dworków miejskich i ich mieszkańcach wraz ze szczegółowymi opisami elementów architektury. Wśród najciekawszych zachowanych obiektów są m.in.: dworek Sobolewskich, który w niezmienionym niemal stanie służy mieszkańcom od blisko 120 lat, XVIII-wieczny murowany dworek kapelana obok dawnego klasztoru Panien Benedyktynek, obecnie siedziba Sądu Biskupiego, a od XIX wieku pełniący funkcję mieszkalną i siedzibę drukarni diecezjalnej, zrekonstruowany XIX-wieczny dworek Strużyńskich obok Bramy Opatowskiej, drewniany dworek Skorupskich przy ul. Staromiejskiej, który w niezmienionym stanie istnieje od połowy XIX wieku, a który od blisko 70 lat jest własnością Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Rzymsko-Katolickich Kapłanów. Na szczególną uwagę zasługuje „Sokołówka” przy ul. Św. Jadwigi Królowej, niegdyś własność rodziny Sokołowskich (stąd nazwa dworku).
Publikacja Szlakiem Sandomierskich Dworków prezentuje również dworki nieistniejące, jak np. dawną kanonię, pierwszy budynek przeznaczony dla księży kanoników po utworzeniu diecezji sandomierskiej na początku wieku XIX. Dwór ten ze względów technicznych rozebrany został w końcu lat 90. XX w.
Całość publikacji uzupełniona jest archiwalnymi czarno-białymi fotografiami oraz barwnymi zdjęciami przedstawiającymi stan obecny dworków. Przewodnik zamieszcza również plan Sandomierza z zaznaczeniem opisywanych dworków.

Szlakiem Sandomierskich Dworków. Sandomierz 2004