150 lat temu został ogłoszony dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Tym samym w sposób uroczysty Kościół ogłosił to, w co przez wieki niewzruszenie wierzył. Przekonanie, że Maryja, Matka Boża, została uchroniona przed zmazą grzechu pierworodnego na mocy przyszłych zasług Jej Syna Jezusa Chrystusa, stale jest obecne w nauczaniu zwyczajnym, jak i uroczystym Kościoła. Jest ono także obwieszczane wszystkim ludziom, którzy idąc do Jezusa, obierają Maryję za matkę i towarzyszkę swej drogi. Maryi nie dotknął grzech. Ani pierworodny, ani uczynkowy nie miały do Niej przystępu. W akcie wolności Jej wola głęboko poddana woli jednego Boga na trwałe uczyniła z Niej najpiękniejsze wyznanie miłości wobec Pana i Stwórcy. W świetle postawy Maryi każdy grzech, ten sięgający wieczności i „grasujący” w czasowości, traci swą moc wprowadzania dalszego nieporządku. Grzech zostaje zatrzymany i oddzielony. Jego mocy niszczycielskiej zostały postawione trwałe granice. Maryja jest bezpiecznym portem dla tych wszystkich, którzy z grzechem chcą zerwać. Gdzie jest Ona, tam nawałnica zła nie wyrządza szkody i nie uprowadza do królestwa śmierci. Maryja walczy i zwycięża wraz z tymi, którzy pragną zaciągnąć się do Jej „wojska”. Jej aktywność w walce ze złem osiągnęła pełnię możliwości. Niepokalana jest w Kościele i dla Kościoła. Jest jego królową i wzorem. Niepodobna o Niej nie pomyśleć, jeżeli tylko formułuje się myśl o samym Kościele. Jej roli w Kościele nie daje się ograniczyć. To Ona sprawia, że Kościół jest piękny i obfity w Boże dary, które nie ulegają zniszczeniu. Niemniej maryjność Kościoła wynika z jego Chrystusowego charakteru. Kościelne możliwości, jako zbawczego narzędzia Chrystusa, dzięki Niej niepomiernie wzrastają. Można powiedzieć, że właśnie ze względu na Maryję Chrystus bez Kościoła nie chce nic uczynić wobec ludzkości. Pełnia łaski, jaka jest w Maryi i udziela się Kościołowi, powoduje, że on stale jako Oblubienica podoba się Chrystusowi. Maryja niejako sprawia, że Kościół jest tym, czym w zamierzeniu Chrystusa być powinien.
Opowiadanie stoi w samym środku buntu Absaloma przeciw Dawidowi. Syn królewski ucieka na mule i zostaje uchwycony przez drzewo. Zawisa między niebem a ziemią, a zwierzę biegnie dalej. Ta pozycja mówi o życiu rozdwojonym i o władzy, która wymyka się spod kontroli. Tekst mówi o „głowie” uwięzionej w konarach. Wcześniej księga podkreślała jego niezwykłe włosy (2 Sm 14, 26), więc scena nabiera gorzkiej ironii. Absalom budował swoją pozycję na uroku i na sile, a kończy bezbronny, wystawiony na spojrzenie żołnierzy. Sługa widzi go żywego i donosi Joabowi. Joab bierze trzy oszczepy i przebija nimi serce Absaloma. W tle stoi rozkaz Dawida, aby oszczędzić syna (2 Sm 18, 5). W jednej chwili kończy się bunt i kończy się życie syna.
3 lutego przypada wspomnienie św. Błażeja, patrona chorób gardła. Związana z nim jest tradycja, która staje się w wielu parafiach coraz bardziej popularna. Mowa o udzielaniu błogosławieństwa, poprzez dotknięcie gardła skrzyżowanymi świecami, zwanymi „błażejkami”. Jakie jest jego źródło? Wyjaśniamy.
3 lutego w liturgii wspominamy św. Błażeja. Z tą postacią wiąże się konkretne błogosławieństwo, do którego tego dnia zachęca Kościół. – Zawsze, jeśli chcemy rozpatrywać jakieś błogosławieństwo związane ze świętym, gdzie przypisany jest też jakiś znak lub przedmiot, to trzeba popatrzeć na jego życiorys. Gdzieś z niego, z tego, co miało miejsce w życiu tego człowieka, kiedy Pan Bóg w jakiś sposób szczególnie zadziałał przez niego, wynika ten obrzęd, który w historii miał miejsce i później po jego śmierci w jakiś sposób jest powielany — wyjaśnia ks. dr Ryszard Kilanowicz, liturgista i ceremoniarz Archidiecezji Krakowskiej.
Archidiecezja lubelska, a szczególnie parafia św. Wojciecha w Wąwolnicy, pożegnały śp. ks. kan. Jerzego Ważnego, proboszcza i kustosza sanktuarium Matki Bożej Kębelskiej.
Kapłan odszedł do domu Ojca 14 stycznia, po trudnej walce z chorobą. Miał 65 lat, w tym 39 lat kapłaństwa. W pogrzebowej Mszy św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Budzika uczestniczyła rzesza kapłanów i wiernych, parafianie i pielgrzymi oraz przedstawiciele różnego szczebla władz i instytucji. Ukochanego syna i brata na miejsce spoczynku na cmentarzu parafialnym w Wąwolnicy odprowadziła matka Władysława oraz rodzeństwo: siostry Grażyna i Jolanta oraz brat Zbigniew z rodzinami. – Pan Bóg nie zawsze zabiera krzyż, ale zawsze daje siłę, aby go nieść. Gromadzimy się z bólem, bo odchodzi ktoś bliski, dobry i potrzebny, ale przyszliśmy też z wiarą. Jesteśmy Kościołem Chrystusa, a Kościół nawet nad trumną nie przestaje słuchać słowa, które daje nadzieję. W tej Liturgii spotykają się dwie rzeczywistości: ludzki smutek i Boża obietnica; łzy, które są prawdziwe i wiara, która jest mocniejsza niż śmierć. Chrystus otwiera przed nami perspektywę życia, które się nie kończy wraz z ostatnim biciem serca i ostatnim oddechem – powiedział metropolita.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
