Umartwienia wielkopostne

Wielki Post jest specyficznym czasem w życiu religijnym człowieka - czasem oderwania się od codziennych obowiązków i kłopotów, by rozważać mękę i śmierć Chrystusa, by w świetle krzyża zobaczyć swoje grzechy i ograniczenia i przemienić dotychczasowe życie. Wraz z całym Kościołem wierni w parafii Świętych Szymona i Judy Tadeusza w Żarkach Mieście podejmują trud prostowania swoich poplątanych nieraz dróg życiowych, mobilizują się do wyrzeczeń i postanowień, stawiają sobie wymagania, na które w innym czasie trudno byłoby się zdecydować. Podejmując praktyki pokutne, sięgają po pomoc, jaką w tym okresie ofiaruje Kościół. Uczestniczą w nabożeństwach Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali, z miłością i czcią klękają przed krzyżem. Wielki Post jest również czasem wytężonej modlitwy w intencji rekolekcjonistów, spowiedników i całej wspólnoty, aby ten święty czas był zwycięstwem ducha nad ciałem, wytrwałości nad lenistwem, miłości nad egoizmem. Proboszcz parafii ks. kan. Jan Wajs, towarzysząc wiernym w wielkopostnym nawróceniu, mówi: „Modlitwa, post i jałmużna to trzy drogi, które proponuje Kościół. Podejmując je, uświadamiamy sobie konieczność przybliżania się do Boga. Chrystus cierpiał i umarł za nasze grzechy i chce żyć w sercu człowieka każdego dnia, a nie tylko przy okazji ważnych wydarzeń. Podobnie jest z oddychaniem: oddychamy zawsze, a nie tylko wtedy, gdy sobie o tym przypominamy. Z łatwością można wyobrazić sobie konsekwencje decyzji: rezygnuję z oddychania, nie potrzebuję tlenu, sam sobie poradzę. Dlatego nie można zapraszać Boga do swojego życia tylko od czasu do czasu, bo wówczas «dusimy się» duchowo. Człowiek wiary żyje w przyjaźni ze Stwórcą, a w tym czasie w sposób szczególny zgłębia prawdę, że Bóg jest jedynym źródłem życia, główną motywacją podejmowanych wysiłków, by przy współpracy z łaską Bożą przemieniać świat: siebie i bliźnich”.

Gorzkie Żale

Gorzkie Żale są nabożeństwem typowo polskim, połączonym z wystawieniem Najświętszego Sakramentu i kazaniem pasyjnym. W obecnej formie językowej i strukturalnej zostało opracowane przez ks. Wawrzyńca Benika, na podstawie modlitwy brewiarzowej, łacińskich pasji i XVI-wiecznych polskich pieśni wielkopostnych. Po raz pierwszy odśpiewano je w kościele Świętego Krzyża w Warszawie w 1707 r. Do dziś zachowało dawną formę i piękny staropolski język.
Nabożeństwo Gorzkich Żali w sposób szczególny odsłania prawdę o człowieku, który jest grzesznikiem i uświadamia sobie, że choć nie było go w tłumie krzyczącym: Ukrzyżuj Go!, to jednak jest winny niewyobrażalnego cierpienia i śmierci Jedynego Sprawiedliwego. Zatem Gorzkie Żale przybywajcie i przenikajcie serca wiernych, gromadzących się w kościele Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w niedzielne popołudnia Wielkiego Postu. Jest to dla nich czas spojrzenia na dotychczasowe życie z Bożej perspektywy: „Przypatrz się, duszo, jak cię Bóg miłuje, przecież go bardziej niż katowska dręczy, złość twoja męczy” i zobaczenia swoich grzechów i niewierności, czas zapłakania nad nimi i czas rzewnego śpiewu: „Upał serca swego chłodzę, gdy w przepaść męki Twej wchodzę”. Tegoroczne kazania pasyjne głosi ks. kan. Jan Wajs. Wraz z powierzoną sobie owczarnią podąża śladami ostatnich dni Zbawiciela: z Wieczernika, przez Ogród Oliwny, sąd Sanhedrynu, sąd władzy rzymskiej, przez drogę krzyżową aż na Kalwarię. Pójście za Jezusem śladami Jego męki, oznacza miłość do Boga i bliźniego, by ostatecznie dojść do zmartwychwstania. Radością Księdza Proboszcza jest liczna obecność wiernych na Gorzkich Żalach. W zdecydowanej większości przychodzą oni drugi raz do kościoła, często z odległych zakątków parafii.

Droga Krzyżowa

Od początku chrześcijaństwa miejsca związane z męką Jezusa otaczane były szczególną czcią. Pielgrzymi przybywający do Jerozolimy przemierzali drogę, którą szedł Chrystus. Szli więc z Ogrodu Oliwnego przez pałac Piłata aż na Golgotę. Powstanie Drogi Krzyżowej wiąże się zatem z pragnieniem rozważania męki i śmierci Zbawiciela oraz odnalezieniem relikwii krzyża. W obecnej formie upowszechnili ją Ojcowie Franciszkanie i Dominikanie.
Tradycyjnie, we wszystkie piątki Wielkiego Postu o godz. 15.45, pod przewodnictwem ks. Roberta Woźniaka, dzieci przeżywają swoją wędrówkę za Cierpiącym Chrystusem. Następnie młodzież i dorośli, wraz z ks. Radosławem Werczyńskim, idą wraz z Odkupicielem na Golgotę i uczą się nieść krzyż codzienności.
25 lutego br. żarecka wspólnota wraz z Ojcami Paulinami uczestniczyła w Drodze Krzyżowej, która przeszła ulicami miasta z sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej do kościoła parafialnego. Wierni, niosąc na ramionach krzyż, odkrywali prawdę, że tylko w tym znaku można odnaleźć sens cierpienia. Rozważania prowadzili kapłani, bracia zakonni, siostry nazaretanki i katecheci. Dzieci i młodzież nieśli krzyże, które na zakończenie nabożeństwa poświęcił o. Zbigniew Ptak - przeor sanktuarium w Leśniowie. Krzyże zostaną zawieszone w Zespole Szkół w Żarkach Mieście.
Na terenie parafii znajduje się Środowiskowy Dom Samopomocy, obejmowany opieką duszpasterską przez tutejszych księży. 2 marca br. swoją Drogę Krzyżową przeżywali w kościele Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza pensjonariusze tego Domu.

Rekolekcje wielkopostne

Tradycji organizowania w parafiach rekolekcji wielkopostnych należy doszukiwać się w pierwszych wiekach. Wtedy to ostatnie dni przygotowania katechumenów do przyjęcia chrztu św. były czasem wytężonej ewangelizacji wszystkich wiernych. Dziś rekolekcje są czasem łaski i nawrócenia.
W żareckiej parafii o. Zbigniew Ptak jest przewodnikiem na drodze przemiany. Dokonuje się ona przez słuchanie Słowa Bożego, otwarcie się na Bożą obecność i sakramenty. Prowadzi to do zrozumienia, jak wielkim złem jest grzech i do przystąpienia do sakramentu pokuty. Ojciec Rekolekcjonista pragnie ukazać, jak wielkim darem jest Eucharystia oraz przygotować wiernych do radosnego świętowania Zmartwychwstania Pańskiego. Dotyczy to zarówno tych, którzy będąc zrzeszeni w Akcji Katolickiej, Caritas, Żywym Różańcu (5 róż), 2 grupach neokatechumenalnych, III Zakonie św. Franciszka, dziecięcej grupie modlitewnej, liturgicznej służbie ołtarza, chórze męskim i mieszanym, żywo angażują się w życie parafii, jak i tych, którzy odliczają się przy ołtarzu w każdą niedzielę i święta.

Rys historyczny

Tradycyjne nabożeństwa i zwyczaje wielkopostne znane były w żareckiej wspólnocie niemal od początków jej istnienia. Gorzkie Żale i Droga Krzyżowa były odprawiane już w latach 1716-1864, gdy parafia była administrowana przez Ojców Paulinów z klasztoru w Leśniowie. Kiedy po kasacie Zakonu parafię przejęli księża diecezjalni, nabożeństwa te były szczególnie cenione przez wiernych. Warto dodać, że obecny kościół powstał w latach 1518-22, staraniem Marcina Myszkowskiego, kasztelana wieluńskiego. Po pożarze w 1702 r. został odbudowany, a w 1746 r. konsekrowany przez sufragana krakowskiego bp. Michała Kunickiego. Obecny wygląd kościoła jest zasługą kolejnych proboszczów: ks. kan. Zygmunta Flisowskiego, ks. kan. Marcela Dewudzkiego, ks. kan. Jana Krawca, ks. kan. Leona Wódki, ks. kan. Zenona Gajdy i obecnego - ks. kan. Jana Wajsa. Wspólnym wysiłkiem Księdza Proboszcza i wiernych przebudowano prezbiterium, zakupiono szaty liturgiczne, położono dywaniki ocieplające ławki, wymieniono rynny i rury spustowe kościoła i plebanii. Od października 2004 r. prowadzony jest remont frontonu kościoła i wieży. Po zakończeniu tych prac elewacja zostanie pomalowana. Przy wielkim zaangażowaniu parafian, a szczególnie młodzieży, uporządkowano również cmentarz. Pragnieniem Księdza Proboszcza jest rozśpiewanie parafii, dlatego też zakupiono rzutnik i składany ekran, wymieniono mikrofony oraz zestaw nagłaśniający na chórze, zamontowano także głośniki na zewnątrz kościoła. Tematyka tegorocznych nabożeństw wielkopostnych ukierunkowana jest na pogłębianie życia eucharystycznego. W kościele trwa całodzienna adoracja Najświętszego Sakramentu. Zewnętrznym wyrazem tej troski jest planowane jeszcze w tym roku zaadoptowanie kaplicy przedpogrzebowej na kaplicę adoracji. Natomiast kaplica przedpogrzebowa na 3 trumny powstanie w budynku starej plebanii.
Na terenie parafii znajduje się sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej. Współpraca między klasztorem a parafią układa się bardzo dobrze, nie tylko w okresie Wielkiego Postu.