Zmartwychwstanie, to nie tylko powrót do życia, to również zwycięstwo nad śmiercią. Zmartwychwstanie daje moc i siłę życia, a także ustawia śmierć na właściwym dla niej miejscu.
Wielkanoc jest czasem radości i przypomina nam nasze narodziny do życia nadprzyrodzonego, a równocześnie jest obrazem i zapowiedzią naszego zmartwychwstania.
Zmartwychwstanie Chrystusa jest potężnym wezwaniem do tego, aby być światłem i nieść światło innym. Zatem nie bez powodu w języku angielskim i niemieckim niedziela - która w chrześcijaństwie jest celebracją Paschy - nazywa się dniem słońca.
Św. Josemaria Čscriva, założyciel Opus Dei, mówił: „Naszym chrześcijańskim posłannictwem jest głoszenie Królewskości Chrystusa, rozgłaszanie jej naszymi słowami i czynami. Pan chce, abyśmy byli obecni na wszystkich skrzyżowaniach ziemskich dróg. Niektórych powołuje na pustynię, aby wyrzekając się wszelkich związków ze światem, przypominali innym o istnieniu Boga. Niektórym powierza posługę kapłańską, chce jednak, aby większość ludzi żyła pośród świata i ziemskich trosk. Ci właśnie chrześcijanie powinni nieść Chrystusa do wszystkich środowisk, w których prowadzą swoją ludzką działalność: do fabryk, laboratoriów, na rolę, do warsztatów rzemieślniczych, na ulice wielkich miast i na górskie ścieżki”.
Władysław Reymont, opisując w II tomie Chłopów - Wiosna przebieg Rezurekcji, wspaniale przedstawia wrażenia i uczucia, jakie wypełniają w tym czasie duszę człowieka:
„A kiedy ksiądz zaintonował pieśń Zmartwychwstania, kiej organy wtórem huknęły z całej mocy, kiej dzwony zaśpiewały na cały świat, a dobrodziej z Przenajświętszym Sakramentem jął zstępować ku narodowi w silnym obłoku kadzideł i dzwonnej wrzawie - pieśń huknęła ze wszystkich gardzieli, zakolebała się ciżba, palący wicher uniesienia osuszył łzy i porwał dusze, iż naraz społem, kiej ten bór człowieczy, rozchwiany i śpiewający jednym ogromnym głosem ruszył procesję za proboszczem, który monstrancję dzierżył przed sobą, że jakoby słońce złociste, słońce promieniejące rozgorzało nad głowami, płynąc z wolna skroś gęstwy nieprzeliczonej, wskroś świateł jarzących, w kadzielnych dymach ledwie dojrzane, śpiewaniami spowite, i przez oczy wszystkiego narodu i przez serca wszystkie z miłością niesione…”.
Przeżywając święta Wielkiej Nocy powinniśmy zawsze starać się być radośni, odrzucać smutek, który jest bezpłodny i wystawia dusze na wiele pokus. Kiedy się jest radosnym, ma się dobry wpływ na innych; smutek natomiast przygnębia otoczenie i czyni wiele szkody.
Starajmy się szukać Zmartwychwstałego podczas naszej pracy i wszystkich zadań, panujmy nad kaprysami i egoizmem przy różnych codziennych okazjach. Wysiłek ten sprawi, że będziemy wrażliwsi na wszystko, co może umilić życie innym. Ta wewnętrzna walka przynosi szczególną młodość ducha bez względu na wyznawaną religię.