Ks. Jerzy Misterski - emerytowany proboszcz parafii św. Jerzego w Zielonce Bankowej został uhonorowany doroczną nagrodą Towarzystwa Przyjaciół Zielonki za ponad 20 lat integracji społeczności lokalnej wokół parafii, którą budował i przez wiele lat prowadził.
Ks. Jerzy przybył po raz pierwszy do Zielonki w końcu lat 70. Był to czas, kiedy materializował się pomysł powstania w zielonkowskiej dzielnicy Bankowa samodzielnej parafii. Później ks. Misterski prowadził tę wspólnotę jako proboszcz. Od czasu jej erygowania w 1984 r., do roku 2002, kiedy odszedł na emeryturę. Obecnie jest rezydentem.
Nagroda, nazwana „Mutka vel Zielonka” od historycznych nazw związanych z tą miejscowością, przyznana została w tym roku po raz pierwszy. Ma promować aktywność społeczną mieszkańców na rzecz swojego miasta i przypominać, że demokracja, to nie tylko prawa, ale również obowiązki. Zgodnie z regulaminem, laureatami nagrody mogą być wyłącznie osoby fizyczne, a wyróżnienie ma znaczenie honorowe. Organizatorzy napisali w regulaminie, iż nagroda „stanowi podkreślenie samej istoty samorządności. Będzie stałym, wyraźnym sygnałem, że współuczestnictwo obywateli jest jedną z najistotniejszych wartości...”.
Przyznano także nagrodę w drugiej kategorii dotyczącej najwartościowszych lokalnych inicjatyw społecznych w ubiegłym roku. Nagrodzone zostało przygotowanie i wydanie książki Ludzie i historie. Wypisy do dziejów Zielonki. Nagrodę w tej kategorii otrzymali redaktorzy tej publikacji - Urszula Wysocka, historyk z Zespołu Szkół im. Prezydenta Ignacego Mościckiego w Zielonce oraz Grzegorz Dudzik - prezes Stowarzyszenia „Porozumienie dla Zielonki”, które wydało książkę. Wydawnictwo to stało się ważnym źródłem wiedzy o Zielonce, szczególnie dla młodego pokolenia. Składa się z 16 artykułów dotyczących wybranych, ważnych wątków lokalnej historii, m.in. takich jak: historia najstarszej zielonkowskiej parafii Matki Bożej Częstochowskiej, Szkoły Podstawowej nr 1, Ochotniczej Straży Pożarnej i opis działań Armii Krajowej.
Kandydatów do nagród zgłaszali mieszkańcy i instytucje Zielonki.
Kard. Rainer Maria Woelki, arcybiskup Kolonii uważa, że Kościół ma obowiązek angażować się w debaty społeczne i polityczne. „Nie jest on jednak stroną polityczną. Nie jest ani rządem, ani opozycją” - powiedział w Düsseldorfie. Kościół jest przede wszystkim „obrońcą godności ludzkiej, sprawiedliwości i pokoju, a przede wszystkim pokoju społecznego”.
Według niemieckiego purpurata Kościół musi zabierać głos wszędzie tam, gdzie naruszane są prawa człowieka i wolności, gdzie pomija się ubogich i słabych oraz gdzie zagrożone jest dobro wspólne. „W ten sposób wprowadza on chrześcijańską perspektywę do dyskursu publicznego, aby go wzmocnić” - podkreślił.
Z rządowego sprawozdania z wykonania ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży za rok 2024 wynika, że w tym okresie w polskich szpitalach uśmiercono w drodze aborcji aż 885 dzieci.
Jest to 2 razy więcej niż w roku 2023 i ponad pięciokrotnie więcej niż w roku 2022.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
