Słowo jałmużna kojarzy się potocznie z dobrowolną darowizną, pomocą bliźniemu, która wypływa z inspiracji i motywacji religijnej. Słownik języka polskiego określa jałmużnę jako datek ofiarowany ubogiemu, uczynek miłosierdzia lub zapomogę.
W życiu Kościoła jałmużna jest obecna od najdawniejszych lat. Akcentowana bardzo wyraźnie w średniowieczu, aż do czasów współczesnych, została mocno zaniedbana w XX wieku. Trendy konsumpcjonizmu i ateizmu zepchnęły praktykę jałmużny do obszaru praktyk wstydliwych i nagannych. Rozporządzenie rządu PRL z lat 50. zakazywało uprawiania żebractwa, które uznano za postawę godną pogardy i niedopuszczalną w społeczeństwie realnego socjalizmu.
Jakkolwiek żebractwo ma niewiele wspólnego z jałmużną, to jednak w potocznym rozumieniu łączono te dwie postawy. Wysuwano bowiem wniosek: skoro w „sprawiedliwym społeczeństwie” nie ma ludzi biednych i potrzebujących - bo państwo gwarantuje im niezbędne minimum - to po co komu jałmużna?
Tymczasem Chrystus zapewnia: „biednych zawsze mieć będziecie...”. Życie codzienne daje aż nadto wiele przykładów potwierdzających tę prawdę. Chrześcijańskie przeżywanie jałmużny - to dar z siebie dla drugiego człowieka w potrzebie. Dajemy jałmużnę nie po to, by sobie dokuczyć, by ograniczyć swoją wolność, swoje pragnienia, lecz po to, aby pomóc drugiemu człowiekowi! Rezygnacja z rzeczy niekoniecznych, zwłaszcza w okresie Wielkiego Postu, służy większemu dobru, jakim jest pomoc człowiekowi potrzebującemu. Jest to praktyczna realizacja przykazania miłości bliźniego, o którym tak wiele nauczał Chrystus. Szczytowy wymiar tej nauki znajdujemy w ofierze Jezusa na krzyżu. To właśnie zapatrzenie w Krzyż Chrystusa w okresie Wielkiego Postu i w każdy piątek roku staje się dla człowieka wierzącego wezwaniem do postu i jałmużny.
Caritas od kilku lat podjęła specjalny program zatytułowany „Jałmużna postna”. Jest on adresowany głównie do dzieci i młodzieży. Ma pomóc w kształtowaniu nawyku jałmużny. Głównym celem programu jest utrwalanie postawy jałmużny i wyrzeczenia, zwłaszcza w powiązaniu z chrześcijańskim przeżywaniem postu. Ponadto chodzi tu o kształtowanie wrażliwości młodych ludzi na potrzeby bliźniego. Doskonałą pomocą w realizowaniu tych celów jest mała tekturowa skarbonka z odpowiednim napisem i zdjęciem. Przez cały Wielki Post ma ona przypominać o tym, że obok nas są ludzie, którym żyje się jeszcze trudniej, a my nie możemy być na to obojętni. Skarbonki te zostały rozdane dzieciom i młodzieży na katechezie. W II Niedzielę Wielkanocy - nazywaną Niedzielą Miłosierdzia - ich zawartość zostanie złożona jako „dar ołtarza” w czasie głównej Mszy św.
O przeznaczeniu tych ofiar zdecyduje Ksiądz Proboszcz we współpracy z Parafialnym Zespołem Caritas lub młodzieżą ze Szkolnego Koła Caritas. Liczymy na to, że program ten stanie się okazją do zwiększenia aktywności wolontariatu wśród młodzieży szkolnej. Włączenie młodych ludzi w to, na co są przeznaczane ofiary oraz praktyczne wykorzystanie zebranych środków jest żywym obrazem tego, jak trud jałmużny rodzi radość i rozpromienia oblicze człowieka cierpiącego. Rozprowadzone w diecezji kieleckiej 80 tysięcy skarbonek z pewnością zrodzi wiele takich szczęśliwych owoców tegorocznego Wielkiego Postu.