Nie dla wszystkich wakacje są czasem odpoczynku. Caritas Sandomierska wakacji nie ma i na odpoczynek czasu też w gorące lipcowe i sierpniowe dni nie za wiele. Od samego początku ruszyły i pracują na pełnych obrotach dwa ośrodki - w Mszanie Dolnej i w Bojanowie, które prowadzą kolonie dla dzieci z najbiedniejszych rodzin. I to nie tylko z diecezji. Jak w latach ubiegłych, tak i w tym roku, dzięki pomocy Caritas, wypoczywają w Polsce dzieci z Ukrainy.
Odwiedzając Bojanów, trudno się oprzeć wrażeniu, że to miejsce, w którym faktycznie rządzi caritas - Miłość. Odbija się ona na twarzach i w oczach dzieci, opiekunów, czuć ją w zapachu sosen, rzucających upragniony cień. Na bojanowskich domkach, tu i ówdzie, ponaklejane serca - symbol miłości i dobroci. „Jaki dobry musi być ten ksiądz, który zorganizował dla nas te kolonie i umożliwił nam przyjazd do Polski na wakacje, na odpoczynek” - tak najprościej wyrażają swoją wdzięczność dzieci z Żółkwi, Rawy Ruskiej. Tę tajemnicę wdzięczności zdradza ks. Marian Więckowski z Domu Księży Emerytów w Sandomierzu, który w Bojanowie posługuje jako spowiednik, kapłan, przyjaciel. „Zaproponowałem swoją osobę Księdzu Dyrektorowi Caritas i jestem tutaj, z czego bardzo się cieszę - opowiada ks. Marian. - Staram się być z dziećmi, śpiewam z nimi, gram im na gitarze, a przede wszystkim swoją osobą i obecnością staram się mówić im o Panu Bogu. To biedne, ale bardzo dobre dzieci, pełne wdzięczności, grzeczne - często bardzo różniące się zachowaniem od naszych”. Natala, Sasza i Jura pięknym polskim językiem - ku mojemu wielkiemu zdziwieniu - opowiadają o Żółkwi, o hetmanie Żółkiewskim, założycielu ich miasta, o siostrze Marzenie, która z nimi przyjechała, i o wielkiej radości, jaką żyją w Bojanowie, bo mogli tutaj przyjechać. Niektórzy z nich już po raz kolejny i niektórzy z wielką nadzieją, że może w przyszłym roku znowu się uda powrócić do Polski.
S. Marzena Agnieszka Baran, pochodząca z Nawojowej k. Nowego Sącza, opowiada o swojej pracy i posłudze na Ukrainie. Siostry Dominikanki prowadzą tam dom, w którym uczą języka polskiego, angielskiego, katechizują, a przede wszystkim są! Chcą swoją obecnością być z tamtymi ludźmi, bardzo biednymi, dla których organizują ciągłą pomoc: rozdzielają przysyłaną z Polski odzież i żywność, organizują dla dzieci w wakacje półkolonie i kolonie. „Nie jest łatwo, jesteśmy we trzy, a potrzeb i pracy przynajmniej dla trzydziestu - śmieje się siostra Marzena - ale czuję się tam bardzo potrzebna i dziękuję Panu Bogu, że mnie tam posłał. Trudno czasami zrozumieć mentalność tamtejszych mieszkańców, gołym okiem widać skutki poprzedniego systemu, wielką przepaść między nędzą i szybkim bogactwem niewielkiej grupy ludzi. Gdyby nie pomoc z Polski, gdyby nie współpraca z Caritas - byłoby bardzo ciężko - dlatego nadal na taką pomoc i życzliwość wielu bezimiennych i dobrych ludzi liczymy”.
W prowadzeniu turnusu wspomaga s. Marzenę kl. Stanisław Gurba z sandomierskiego Seminarium Duchownego, który w ramach praktyki wakacyjnej zdobywa nowe doświadczenia pracy z dziećmi. Prowadzi naukę śpiewu, modlitwy, a ukraińskie dzieci - jak opowiada, śmiejąc się - uczą go języka ukraińskiego, powtarzając mu, że „dziwnie mówi po ukraińsku”. W ciągu dnia jest tutaj czas na odpoczynek, ale i na modlitwę, na pracę w grupach, w których podejmuje się tematy ważne dla młodych ludzi: przyjaźń, dobroć, wzajemne otwarcie się na drugiego, moralność, a przede wszystkim tematy religijne: dla wielu osoba Pana Boga, religia są nadal sprawami nieco „obcymi”. Dzieci wyjeżdżają stąd bardzo zadowolone i szczęśliwe - chcą wracać ponownie. Dzień w Bojanowie zaczyna się od porannej modlitwy, a kończy się wieczorną Mszą św. Jest czas na wypoczynek, na modlitwę, na uczenie się relacji koleżeńskich, przyjaźni, na poznawanie w czasie wycieczek Polski. Także i w tym roku Caritas Sandomierska, która nie ma wakacji - służy najbardziej potrzebującym przez organizację odpoczynku.