Część parafii zamieszkują rodowici klimontowianie, ale nie brakuje ludności napływowej, która osiadła tutaj w związku z powstającą kopalnią węgla „Klimontów”. Parafia liczy ponad 5 tys. wiernych - w większości są to emeryci i renciści. Kiedyś ludzie utrzymywali się z pracy w kopalni, ta jednak została zlikwidowana. Bezrobocie dotknęło większość rodzin, dlatego też w parafii nie zostało za wiele młodych małżeństw czy młodzieży. Wyjechali za pracą, głównie za granicę. W 1994 r. do I Komunii św. przystąpiło 79 dzieci, w 2005 - 41. W 2006 r. na świat przyszło 44 niemowląt, zaś zmarło 86 osób. Te liczby mówią same za siebie - parafia starzeje się.
Jak podkreśla proboszcz parafii, ks. kan. Edward Wiciński, we wspólnocie jest duże grono oddanych, życzliwych ludzi, na których zawsze może liczyć. Obecnie jako wikariusz posługuje ks. Adam Augustyn, zaś jako diakon Marcin Warta. Katechetki - Maria Rodak i Marta Haładus-Massot uczą religii w SP nr 25. Organistą od wielu lat jest Jacek Miszczyk, a obowiązki kościelnego pełni Władysław Kiszka. W kuchni natomiast niezastąpiona jest Danuta Staszczyk.
Parafianie włączają się w życie wspólnotowe: nie brakuje członków III Zakonu św. Franciszka, istnieje 6 kół Żywego Różańca, jest też Stowarzyszenie Rodzin Katolickich, Caritas, Akcja Katolicka, liczne grono ministrantów i lektorów oraz orkiestra dęta. Funkcjonuje również świetlica parafialna.
W parafii istnieje wielkie nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego oraz do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W każdy 3. piątek miesiąca odprawiana jest Msza z Koronką do Miłosierdzia Bożego, zaś w każdą środę Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. „Wierni licznie uczestniczą w tych nabożeństwach, proszą o łaski i doznają ich. Dowodem są wota, które znalazły się w ołtarzach bocznych ku czci Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Drugi ołtarz, który powstał w ostatnim czasie poświęcony jest Bożemu Miłosierdziu. Są już projekty trzeciego - ku czci św. Andrzeja Boboli, gdyż jest to drugi Patron parafii” - mówi Ksiądz Proboszcz.
Izajaszowa apokalipsa (rozdziały 24-27) zawiera obraz, który stał się jednym z najtrwalszych symboli nadziei biblijnej, ucztę na górze. „Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win”. Zwraca uwagę zasięg: „dla wszystkich ludów”. Na górze Syjon, w samym sercu partykularnej historii Izraela, zostaje zastawiony stół uniwersalny. Zbawienie ma smak i zapach. Biblia nie wstydzi się obrazów tak cielesnych, bo Bóg zbawia całego człowieka. Na tej samej górze Pan „zedrze całun, który okrywał wszystkie narody, i zasłonę rozpostartą nad wszystkimi ludami”. To całun żałoby, powszechne nakrycie śmiertelności. Pada też zdanie, które Paweł zacytuje w hymnie o zmartwychwstaniu (1 Kor 15,54): „raz na zawsze zniszczy śmierć”. Hebrajski mówi dosłownie. Połknie śmierć na zawsze. Połykaczka zostanie połknięta. „Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza”. To zdanie powróci na ostatnich kartach Pisma (Ap 21,4) jako obietnica nowego Jeruzalem. Od Izajasza po Apokalipsę Bóg jest Tym, który ociera łzy. Eschatologia biblijna ma gest matczyny. „I odejmie hańbę od swego ludu po całej ziemi, bo Pan przyrzekł”. Ostatnia racja nadziei jest prawna, przyrzeczenie. Słowo dane zobowiązuje Dającego. „Powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy”. Uczta okaże się spełnieniem zaufania. Perykopa ta jest tłem dzisiejszej Ewangelii o uczcie królewskiej i dalekim tłem każdej Eucharystii. Kościół, ilekroć zastawia stół Pana, ogłasza górę Izajasza i przedsmak dnia, w którym śmierć zostanie połknięta.
Papież uznaje karę śmierci za niedopuszczalną, ponieważ godzi ona w nienaruszalność i godność osoby ludzkiej. Leon XIV stwierdził, że sprawiedliwość i dobro wspólne mogą być chronione bez uciekania się do tej kary.
Papież Leon XIV napisał na swoim oficjalnym koncie w serwisie X, że Kościół katolicki uważa karę śmierci za niedopuszczalną. „Kara śmierci jest niedopuszczalna, ponieważ godzi w nienaruszalność i godność osoby ludzkiej. Dobro wspólne może być chronione, a wymogi sprawiedliwości mogą zostać zachowane bez uciekania się do kary śmierci.” – napisał Ojciec Święty.
Modlić się, żeby nie miał zespołu Downa, to jak modlić się, żeby nie miał brązowych oczu albo swojego uśmiechu - mówi Michelle Schachle. Uzdrowienie jej syna Michaela Kościół uznał za cud, który otworzył drogę do beatyfikacji ks. Michaela McGivneya, założyciela Rycerzy Kolumba. Podczas wizyty w Polsce Michelle i jej mąż Daniel, rodzice trzynaściorga dzieci, opowiadają Vatican News o dramatycznej diagnozie, modlitwie w Fatimie i ufności w Bożą wolę.
„Lekarze powiedzieli nam, że szanse na przeżycie wynoszą zero procent. Zapytałem, jakie są naprawdę szanse, ale powtórzyli: żadnych. Żadne dziecko nie przeżyło takiej diagnozy” – wspomina Daniel Schachle, Rycerz Kolumba z Tennessee.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
