Federacja Organizacji Kresowych we współpracy z przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego Roku Generała Władysława Andersa senatorem Piotrem Andrzejewskim, z dyrektorem Instytutu Kresowego w Warszawie dr. Robertem Wyszyńskim, z bp. Antonim Pacyfikiem Dydyczem OFM Cap., ordynariuszem diecezji drohiczyńskiej, oraz z samorządem drohiczyńskim zapraszają 5 maja o godz. 17 na uroczystą Mszę św. w katedrze drohiczyńskiej, a zaraz po jej zakończeniu na plac przy katedrze na koncert pt. „Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże wielki na niebie, zapomnij o mnie. Gala koncertowa w hołdzie gen. Władysławowi Andersowi”.
Honorowy patronat nad koncertem potwierdził b. prezydent RP na Uchodźstwie Ryszard Kaczorowski, a udział w nim zapowiedziała Irena Anders, wdowa po generale.
Widowisko reżyseruje Grzegorz Sadurski. Producentem wykonawczym jest Piotr Szarek. Wieczór poprowadzą Iwona Schymalla i Jan Kasprzyk. Znani polscy artyści (m.in.: Natalia Kukulska, Natalia Niemen, Krzysztof Kiljański, Paweł Kukiz, Daniel Olbrychski, Zenon Laskowik, Mateusz Otręba, Krzysztof Kiljański, Witold Pyrkosz) oraz polscy twórcy z zagranicy (m.in.: Reprezentacyjny Zespół Pieśni i Tańca „Wileńszczyzna” z Litwy, Zespół Kameralny z Łotwy pod kierownictwem prof. Jana Małeckiego, Zespół Mandolinistów z Drohobycza, „Kołomyjka” z Kołomyi, „Grodzieńskie Słowiki” z Grodna) przypomną najpiękniejsze polskie utwory podczas widowiska słowno-muzycznego 5 maja o godz. 19 w Drohiczynie. Koncert zostanie zarejestrowany przez Oddział Telewizji Polskiej w Lublinie i wyemitowany w rocznicę śmierci Józefa Piłsudskiego i Władysława Andersa - obie przypadają 12 maja.
Na miejsce tego jedynego w swoim rodzaju wydarzenia wybrano Drohiczyn. Tutaj w 1999 r. Ojciec Święty Jan Paweł II głosił ekumenizm, konieczność zbliżenia i wzajemnego zrozumienia. Region ten to ziemie dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, gdzie obok Polaków mieszkają Litwini, Białorusini, Ukraińcy, Żydzi, Rosjanie i Tatarzy, gdzie polska kultura rozwijała się najintensywniej, rodziła największe talenty, twórców tej miary, co Mickiewicz, Słowacki, Moniuszko, Orzeszkowa czy Miłosz, ale to także obszar najkrwawszych ofiar na ołtarzu Ojczyzny.
Organizatorzy pragną uczcić pamięć wielkich Polaków, ale również nawiązać do nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II, który napominał, „byśmy nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy”. To także pierwsze tak duże przedsięwzięcie promujące współczesnych polskich artystów ze Wschodu, którzy zdobyli już światową sławę, ale w Polsce nie mieliśmy jeszcze okazji o nich usłyszeć. Ponadto pragną zainicjować wraz z bp. Dydyczem tworzenie Narodowego Muzeum Kultury Kresów, aby to wspaniałe dziedzictwo duchowe i materialne, które Polskę stanowi, ocalić od zapomnienia. To wydarzenie może uświadomić nie tylko nam, Polakom, ale i naszym sąsiadom - Litwinom, Białorusinom, Ukraińcom - że ważne jest wspólne dbanie o dorobek przeszłych pokoleń dla przyszłych pokoleń.
Imprezami towarzyszącymi będą prezentacje obrazów współczesnych malarzy polskich z Ukrainy i spotkania poetyckie z polskimi autorami z Litwy oraz inauguracja Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy o Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.
Koncert zapoczątkowuje cykl imprez pod hasłem: „Kultura nie zna granic” promujących polską kulturę i artystów tworzących poza krajem, zwłaszcza młode talenty.

Gen. Władysław Anders

urodził się 11 sierpnia 1892 r. w Błoniu k. Kutna. Kiedy wybuchła I wojna światowa, studiował na Politechnice w Rydze. Jako oficer rezerwy został powołany do armii carskiej i przydzielony do 3. Pułku Dragonów Carskich. W 1917 r. otrzymał dyplom ukończenia kursów carskiej Akademii Sztabu Generalnego. W 1917 r. brał również udział w formowaniu I Korpusu Polskiego, tworzonego w Rosji przez gen. Dowbór-Muśnickiego. Kiedy oddziały te rozwiązano, wrócił do Warszawy w stopniu podpułkownika i brał udział w rozbrajaniu Niemców w Polsce.
Kiedy Polska tworzyła swe wojsko, Anders został szefem sztabu Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim. W kwietniu 1919 r. brał udział w wojnie z bolszewikami na czele 15. Pułku Ułanów Poznańskich. W 1921 r. udał się do Paryża, by ukończyć tam w 1923 r. Wyższą Szkołę Wojenną. Do Polski powrócił w 1924 r. już jako pułkownik. W czasie przewrotu majowego był szefem sztabu dowódcy wojsk rządowych. Od 1928 do 1937 r. dowodził początkowo 5. Brygadą Kawalerii,,Brody”, potem Wołyńską Brygadą Kawalerii.
W 1934 r. awansował do stopnia generała brygady. W 1937 r. mianowany został dowódcą Nowogrodzkiej Brygady Kawalerii, na czele której walczył w kampanii wrześniowej. Następnie był dowódcą grupy operacyjnej kawalerii. Po zajęciu terenów wschodniej Polski przez ZSRR i opuszczeniu kraju przez najwyższe władze miał rozkaz przedarcia się na Węgry lub do Rumunii. Po ciężkich walkach, podczas których został poważnie ranny, dostał się do niewoli radzieckiej. Spędził 22 miesiące w różnych więzieniach ZSRR, w tym i na słynnej Łubiance. Po ataku Niemiec na ZSRR i zawarciu układu polsko-radzieckiego w 1941 r. został zwolniony z więzienia, żeby objąć dowództwo powstającej tam polskiej armii. W 1942 r. na skutek porozumienia brytyjsko-radzieckiego polska armia została przez Stalina,,wyrzucona” do Iranu. Tutaj otrzymała uzbrojenie i żywność. Gen. Anders otoczył opieką swych żołnierzy i ewakuowane wraz z nimi rodziny oraz polskie dzieci-sieroty.
II Korpus Polski gen. Andersa na przełomie lat 1943-44 został przetransportowany do Włoch i podporządkowany rozkazom gen. Oliviera Lee, dowódcy brytyjskiej VIII Armii. W maju 1944 r. brał on udział w bitwie o Monte Cassino, otwierając tym samym drogę do Rzymu wojskom aliantów. Następnie II Korpus walczył w bitwie o Ankonę i o tzw. linię Gotów. W lutym 1945 r. gen. Anders został p.o. naczelnego wodza. Brał udział w ostatniej wielkiej bitwie II Korpusu - bitwie o Bolonię.
Po wojnie gen. Anders pozostał na emigracji. Od 1946 do 1954 r. był naczelnym wodzem i generalnym inspektorem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. 26 września 1946 r. uchwałą Rady Ministrów PRL pozbawiony został obywatelstwa polskiego. Należał do współorganizatorów Skarbu Narodowego, a od 1954 r. był członkiem Rady Trzech. Zmarł w Londynie 12 maja 1970 r. Zgodnie z ostatnią wolą pochowany jest wśród swych żołnierzy na polskim cmentarzu wojskowym pod Monte Cassino. Za swoje zasługi gen. Anders otrzymał 36 odznaczeń wojskowych z 10 różnych krajów.

Oprac. Edyta Hartman