Na uroczystą Eucharystię, której przewodniczył tego dnia Dostojny Solenizant, przybyli przedstawiciele duchowieństwa i osób życia konsekrowanego z terenu całej diecezji oraz diecezji sąsiednich. Tłumnie stawili się też wierni świeccy. Wszystkich, jak we wstępie do liturgii zauważył kanclerz ks. Adam Firosz, zgromadziła „potrzeba serca, życzliwa wdzięczność i świadomość wspólnoty Kościoła”. Wspominając wydarzenie sprzed roku, jakim był ingres bp. Wacława Depo do diecezji, pierwsze dni, tygodnie i miesiące posługi wiernym ziemi zamojsko-lubaczowskiej nacechowane ogromną troską i pragnieniem spotkania z ludźmi żyjącymi na tej ziemi, spojrzenia w oczy, uściśnięcia ręki, a „wszystko po to, żeby zapisać w swoim biskupim i ojcowskim sercu nasze imiona”, ksiądz kanclerz wyraził wolę zgromadzonych: „Chcemy w dniu Twoich imienin najpierw dziękować Panu Bogu, za Twoją osobę. Dziękować za to, jakim jesteś jako biskup dla nas oraz za to, jaki jesteś jako nasz brat na drodze do zbawienia”. A składając życzenia, rzekł: „Życzymy Waszej Ekscelencji, aby na wzór swojego patrona był Ksiądz Biskup opoką, skałą, na której Chrystus będzie budował swój Kościół. A ponieważ w słowie: «skała» mieści się wszystko, co najmocniejsze, co najtrwalsze, wszystko co naj, to życzymy dobrego zdrowia, ludzkiej życzliwości, zrozumienia u współpracowników i jak najmniej tego, co zwie się biskupim krzyżem”.
W wygłoszonej homilii Pasterz diecezji zatrzymał się nad postawionym przez Chrystusa w Ewangelii pytaniem: „za kogo ludzie mnie uważają?”. Zwrócił uwagę na konieczność udzielenia i udzielania wciąż na nowo odpowiedzi na to pytanie przez każdego chrześcijanina. Zauważył, że „zadaniem człowieka rozpoznającego prawdę jest nie tylko zdobywać informacje, nie tylko gromadzić swoją wiedzę, która będzie swoistym dowodem dla określonej tezy, ale rozpoznawać prawdę w Chrystusie, to znaczy (...) przylgnąć do Niego osobowo. Całym sercem i umysłem. Wszystkim, co składa się na życie człowieka”. Takiego przylgnięcia, na wzór patrona katedry zamojskiej św. Tomasza, życzył wszystkim obecnym, zapewniając o swojej modlitwie.
Pasterz diecezji zachęcał też wiernych do wpatrywania się w Chrystusa, a wpatrywanie to oznacza również „przyjęcie tajemnicy Jego Kościoła, który jest wspólnotą ludzi podchodzącą pod krzyż”. Cytując słowa św. Augustyna o konieczności przeglądania się jakby w zwierciadle zgromadzeniu wiary, jakim jest wspólnota Kościoła, zachęcił do „przeglądania się w nim każdego dnia, żeby zobaczyć, czy wierzysz w to, co wypowiadasz”. Na koniec, zwracając się do zgromadzonych, rzekł: „Dziękuję Bogu razem z wami. Przeglądam się w tej tajemnicy posłania tutaj, kiedy z moim własnym imieniem mogę stanąć przed wami i razem z wami tworzyć Kościół Chrystusa. Nie Kościół roszczeniowy, nie Kościół takich, czy innych zażaleń, ale Kościół, gdzie przede wszystkim jest obecny On, działający i dźwigający nas Bóg Człowiek”.
Eucharystia nie była jedyną okazją do świętowania imienin Pasterza diecezji, który zaprosił wszystkich gości do osobistego spotkania w salach duszpasterskich przy infułatce oraz na imieninowy poczęstunek. Zgromadzeni w katedrze zamojskiej potraktowali powyższe zaproszenie bardzo poważnie i stawili się we wskazanym miejscu, wypełniając szczelnie nie tylko sale, ale i korytarze. Choć za oknem szalała burza, w środku kwitły kwiaty serdeczności, życzliwości i przywiązania, jakie dzieci czują do dobrego ojca. „Plurimos annos”, Księże Biskupie!