Prawie pół roku temu w diecezji sosnowieckiej powstało Muzeum Diecezjalne. Bogaty zbiór przedmiotów został zgromadzony w kilku salach w budynku przy ul. Korczaka 5 w Sosnowcu. Otwarcie gmachu poprzedzone były kilkuletnimi przygotowaniami. Wreszcie nadszedł długo oczekiwany moment. W maju br. pasterz Kościoła sosnowieckiego bp Adam Śmigielski SDB poświęcił i uroczyście otworzył Muzeum Diecezjalne. Jego kustoszem mianował dyrektora Caritas sosnowieckiej, proboszcza parafii św. Barbary w Sosnowcu ks. kan. Stefana Wyporskiego. Muzealne sale zapełniły się zbiorami. Eksponaty górniczo-hutnicze, pamiątki z 15-letniej posługi Biskupa Ordynariusza, obrazy z terenu całej diecezji sosnowieckiej i okolic, eksponaty związane z kulturą regionu, dary od osób niepełnosprawnych, dokumenty kościelne, w tym kilka wystawionych przez Jana Pawła II, to tylko niektóre elementy bogatego i różnorodnego zbioru przedmiotów.
„Oczywiście, wyżej wymienione eksponaty, które zajmują 5 muzealnych sal i dwa korytarze to nie wszystko. Jedną salę Muzeum przeznaczyliśmy na spotkania audiowizualne. Staramy się ubogacać nasze zbiory, choćby poprzez organizowanie i prezentacje różnotematycznych wystaw. I tak za nami już wystawa, w której znalazło się 11 sztalug ze znaczkami poświęconymi Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II. Obecnie prezentujemy wystawę pt. »Precz! Niech żyje!« poświęconą kard. Stefanowi Wyszyńskiemu i obchodom milenijnym w Sosnowcu. Ekspozycja potrwa do końca listopada. W przygotowaniu natomiast jest kolejna wystawa, tym razem na temat kapliczek i krzyży przydrożnych Sosnowca” - wyjaśnia ks. Wyporski. Wystawy przygotowywane są we współpracy z Muzeum Miejskim w Sosnowcu. Pomocą w tej materii służy Michał Wencel, pracownik Muzeum Miejskiego, opiekun naszego Muzeum.
Muzeum Diecezjalne przy ul. Korczaka 5 w Sosnowcu czynne jest od wtorku do piątku w godz. od 14 do 18. Istnieje możliwość wcześniejszego zgłaszania grup, klas i wycieczek, dla których drzwi Muzeum zostaną otwarte, jeśli zaistnieje taka potrzeba, także przed południem. Zgłoszenia należy kierować pod nr. tel. (0-32) 293-44-29. Kustosz Muzeum ks. kan. Stefan Wyporski serdecznie zaprasza kapłanów, katechetów, nauczycieli, wiernych do zwiedzenia jedynego tego typu miejsca w diecezji. „Niemal codziennie ktoś tutaj przychodzi, by obejrzeć zgromadzone eksponaty. „Zachęcam tych, którzy jeszcze nie byli, naprawdę warto ubogacić się, zobaczyć unikatowe przedmioty, zbliżyć się do diecezji i całego Zagłębia” - zaznacza Ksiądz Kustosz.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
Pod hasłem „dostosowania do zmian demograficznych” rząd przygotowuje kolejne zmiany w prawie oświatowym, które w praktyce mogą doprowadzić do masowej likwidacji szkół – szczególnie na terenach wiejskich. Choć oficjalne deklaracje mówią o ochronie małych placówek, zapisy projektów ustaw odsłaniają także inną logikę: ograniczanie odpowiedzialności państwa za edukację i przerzucanie konsekwencji na samorządy oraz rodziny.
W debacie o przyszłości polskiej szkoły coraz częściej słyszymy język kalkulatora, a coraz rzadziej – język odpowiedzialności za wspólnotę, kulturę i przyszłość młodego pokolenia. Według danych przedstawionych przez wiceministra edukacji Henryka Kiepurę, w Polsce funkcjonuje dziś 1977 publicznych szkół podstawowych, w których uczy się 100 lub mniej uczniów. To oznacza, że potencjalnie niemal dwa tysiące placówek może znaleźć się na liście do likwidacji lub reorganizacji. W 2025 roku zlikwidowano 112, ale liczba ta mogła być niemal dwukrotnie większa. Wniosków wpłynęło bowiem blisko 200. Rząd zapewnia, że chce przeciwdziałać zamykaniu szkół, wzmacniając rolę kuratora oświaty oraz wprowadzając obowiązkowe konsultacje społeczne z rodzicami. To jednak działania kosmetyczne wobec znacznie głębszych zmian legislacyjnych, które realnie otwierają drogę do demontażu lokalnej sieci szkolnej.
Papież – wbrew temu, co próbują dziś wmówić zachodnie elitom – nie jest reliktem minionej epoki ani hamulcowym postępu. Jego nauczanie okazuje się dziś czymś znacznie bardziej aktualnym i praktycznym: realnym wsparciem dla cywilizacji, która znalazła się w demograficznym potrzasku. USA i Unia Europejska starzeją się w tempie, jakiego nie znała nowożytna historia. Społeczeństwa bogacą się, a jednocześnie kurczą. I to nie jest przypadek, lecz efekt wyborów kulturowych.
Paradoks polega na tym, że te same kraje, które w imię radykalnej sekularyzacji odrzuciły chrześcijańską wizję człowieka, dziś popełniają na sobie narodowe samobójstwo. Aborcja stała się „modna”, wręcz tożsamościowa. Nie jako dramatyczny wyjątek, ale jako element stylu życia. Efekt? Cywilizacja, w której dziecko – świadomie lub nie – zaczyna być postrzegane jako zagrożenie: dla kariery, wygody, planów, narracji.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
