Mam przed sobą dwa teksty naszego Metropolity: list pasterski na Rok św. Pawła i przemówienie podsumowujące, wygłoszone w Chicago na zakończenie pobytu w Ameryce. Czytam je po raz drugi i uświadamiam sobie rzecz znamienną. Kard. Stanisław Dziwisz pisze o św. Pawle oraz jego poglądach i sam niemal identycznie po dwudziestu wiekach postępuje. Aby się o tym przekonać, wystarczy przeprowadzić najprostszy „zabieg” redaktorski, zestawiając konkretne fragmenty obydwu tekstów.

W jedności z braćmi

„Dla zbawienia jak największej liczby ludzi - napisał Ksiądz Kardynał - św. Paweł przemierza ogromne przestrzenie. Idzie z Ewangelią do odległych miast, położonych na najważniejszych szlakach komunikacyjnych. W Liście do Rzymian podsumowuje dotychczasowe osiągnięcia w słowach: «od Jeruzalem i na całym obszarze aż po Ilirię dopełniłem [głoszenia] Ewangelii Chrystusa». Ujawnia także swoje gorące pragnienie dotarcia do Rzymu, a później aż do Hiszpanii (por. Rz 15). Z wielką miłością troszczy się o założone Kościoły”.
Z kolei amerykańska pielgrzymka kard. Dziwisza to m.in.: przed Kongresem Eucharystycznym w Quebecu pobyt w Toronto oraz w dwóch polonijnych parafiach: Matki Bożej w Wilnie, Ontario, na kanadyjskich Kaszubach, i w Brampton, gdzie nasz Metropolita położył kamień węgielny pod budowę powstającej tam nowej świątyni. Ponadto Ksiądz Kardynał nawiedził Doylestown, czyli Amerykańską Częstochowę, o której powiedział, że „stanowi ważny punkt odniesienia dla Polaków, niwelując fizyczny dystans, jaki dzieli ich od Jasnej Góry. Sama Matka Chrystusa wyszła im naprzeciw i w wiernej kopii swej ikony przybyła na amerykańską ziemię. Amerykańska Częstochowa jest w jakiejś mierze duchową stolicą moich rodaków w Stanach Zjednoczonych. Pomaga im zachowywać najlepsze polskie tradycje, a przede wszystkim pomaga pogłębiać poczucie przynależności do Kościoła”. Następnie kard. Dziwisz złożył wizyty w Linden i Filadelfii. W Waszyngtonie przybył do Centrum Kulturalnego Jana Pawła II. Kolejnym etapem podróży było Detroit oraz Orchard Lake. Podczas pobytu w Chicago Ksiądz Kardynał odprawił Msze święte w dwóch żywych wspólnotach parafialnych: w kościele Świętej Trójcy u Księży Chrystusowców oraz w bazylice św. Jacka u Księży Zmartwychwstańców, gdzie poświęcił złote korony dla obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Potem odwiedził również Jezuicki Ośrodek Milenijny - sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Z troską o wiarę

„Skarbu wiary w Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego św. Paweł nie zachował dla siebie. Dzielił się nim z ludźmi zamieszkującymi rozległy obszar od Damaszku po Korynt i Rzym. Nie zważając na trudy i prześladowania, prowadził ich do Jezusa, by także oni mogli wyznać: «Dla mnie żyć - to Chrystus» (Flp 1, 21). Dlatego nasze naśladowanie św. Pawła powinno się wyrazić również w naszym zaangażowaniu w dzieło nowej ewangelizacji”.
Według Księdza Kardynała, tym tropem poszedł bez wątpienia sługa Boży Jan Paweł II. On sam chce czynić podobnie i dlatego tak jak jego wielcy poprzednicy w posłudze apostolskiej naucza zarówno w Polsce, jak i Ameryce: „W naszych bowiem czasach wielu ludzi wciąż nie zna Chrystusa, a wielu już odeszło od Niego. Jesteśmy świadkami wielkich dyskusji polityków i pseudoautorytetów na temat najważniejszych spraw naszego życia, ale w tych debatach nie dopuszcza się do głosu chrześcijańskiej wizji człowieka i rodziny. Są tacy, którzy obawiają się publicznie wyrażać swoje przekonania religijne, aby ich nie uznano za ludzi zacofanych i nietolerancyjnych. Jeszcze inni milczą, gdy wyśmiewane są prawdy wiary i zasady moralne. Wmawia się nam, że religia jest sprawą prywatną i że nie ma dla niej miejsca w życiu społecznym, gospodarczym i politycznym. Z przykrością obserwujemy również wzrastającą liczbę rozwodów i nieformalnych związków małżeńskich oraz brak należytej troski o przekazywanie wiary dzieciom”; oraz: „Ojciec Święty był zwolennikiem zjednoczonej Europy, ale na bazie wartości chrześcijańskich, z których zrodziła się Europa. Odcinanie współczesnej Europy od tych korzeni jest zasadniczym nieporozumieniem. Jest niszczeniem tożsamości naszego kontynentu. Jest drogą prowadzącą donikąd”.

W mocy autorytetu

Z tych i jeszcze innych miejsc wspomnianych tekstów bije duch prawdziwej miłości do Chrystusa i Jego Kościoła. Kard. Dziwisz przemawia, budząc nadzieję. Widzi problemy, ale nie pozostawia odbiorcy w poczuciu bezsilności. Powołuje się na osobę dwóch wyjątkowych Apostołów Narodów - Pawła z Tarsu i Jana Pawła II, a zarazem nie posługuje się tylko ich autorytetem. Posiada swój, ponieważ tak jak jego wielcy poprzednicy opiera się na słowie Bożym. Okazuje się, że Polonia amerykańska doskonale to wyczuła. Albowiem tak to już jest, że wobec nauki i świadectwa, które to nauczanie potwierdza, nie można przejść obojętnie. I tu chyba tkwi ów klucz do zrozumienia siły przekazu, jaką ma obecnie były sekretarz Papieża. Świadectwo świętości Jana Pawła II domaga się pójścia jego śladami. Głoszenie Ewangelii jak Szaweł spod Damaszku opiera się na ciągłym osobistym nawracaniu. A przyznawanie się do Apostołów Chrystusa musi mieć charakter totalny. I takiego właśnie - w moim odczuciu - podejścia do wiary wymaga od samego siebie, swoich kapłanów i wszystkich wiernych kard. Stanisław Dziwisz.