Wieczorem w dzień pogrzebu na Wawelu Pary Prezydenckiej odwiedziła mnie przyjaciółka z lat szkolnych (siedziałyśmy w jednej ławce w podstawówce i liceum) z mężem. Spotkanie, co jasne, w dużej mierze przebiegało pod znakiem ostatnich wydarzeń w naszej Ojczyźnie. Wszyscy byliśmy zwolennikami zmarłego tragicznie Prezydenta, na niego też oczywiście głosowaliśmy. Przez większość wieczoru zastanawialiśmy się, dlaczego przedstawiano go aż w tak krzywym zwierciadle, często pokazywano niekorzystne jego ujęcia - z góry, by podkreślić jego niski wzrost, a przez to ośmieszyć, tak jakby miało to wpływ na pełnioną przez niego funkcję. Na taki obraz wpływały też negatywne opinie bezkarnie wypowiadane przez polityków innych opcji niż PiS, szybko podchwytywane przez stacje telewizyjne, radiowe i gazety. I nagle, po śmierci, znalazły się piękne zdjęcia Pana Prezydenta, jak i jego Małżonki (nigdy wcześniej takich, jak stwierdziliśmy, nie widzieliśmy), na okrągło emitowano blokowane dotąd wywiady z Prezydencką Parą, z których rysował się obraz ciepłej, kochającej i wrażliwej pary. Prezydenta Kaczyńskiego przedstawiano jako patriotę, do końca służącego sprawie, której wierzył. Chwalono jego osiągnięcia, wśród których wyróżnia się m.in. budowa Muzeum Powstania Warszawskiego, na którą nie zdobyły się żadne rządy po 1989 r. Dlaczego więc media oszukiwały ludzi, kreując negatywny obraz urzędującej Głowy państwa, wpływając na taki, a nie inny odbiór Prezydenta? - pojawia się pytanie. Doszliśmy jeszcze do jednego wniosku: w świadomości Polaków przeważał pogląd, że na PiS i Prezydenta Kaczyńskiego głosowali ludzie niewykształceni, z Polski B, i tzw., przepraszam tych, którzy mogą poczuć się urażeni, moherowe berety, czyli starsze panie, klepiące Różańce. Przyjaciółka, która pracuje w poradni psychologiczno-pedagogicznej w jednym z większych miast, przytoczyła taką scenę z czasów wyborów: kiedy spytała koleżankę z pracy, na kogo głosowała w wyborach prezydenckich, ta odpowiedziała: „Wiadomo, na Donalda Tuska, przecież jestem osobą inteligentną i wykształconą”. Nic dodać, nic ująć. W naszym gronie doszliśmy właściwie do jednego wniosku: że jako ludzie z wyższym wykształceniem (a takimi w większości otaczał się prof. Lech Kaczyński, co pokazują biogramy osób, które razem z nim zginęły pod Smoleńskiem, wystarczy wymienić choćby ministra Władysława Stasiaka) mamy do siebie żal, że tak mało zdecydowanie mówiliśmy o swoich politycznych preferencjach, jakby wstydząc się swojego tak niedocenianego, a wielkiego formatu Prezydenta. Wpadliśmy po prostu w pułapkę mediów.
Przed nami ważne dni dla Ojczyzny zarówno w wymiarze narodowym, jak i religijnym: 3 maja - kolejna rocznica uchwalenia Konstytucji 3 Maja (pierwszej konstytucji w Europie, a drugiej na świecie - po Stanach Zjednoczonych!) i uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, a także 2 maja - Dzień Flagi Narodowej, ustanowiony, co warto odnotować, dopiero w 2004 r. W dni żałoby nasze okna rzeczywiście były biało-czerwone, a w wielu sklepach zabrakło tego symbolu tożsamości narodowej, o czym przy okazji donosiły media. Te dni natomiast będą dla nas, Polaków, swoistym testem, co zostało w nas po przeżyciach z 10 kwietnia. Czy rzeczywiście odkryliśmy na nowo znaczenie słów: „patriotyzm”, „tradycja”, „kultura”, „miłość do Ojczyzny”, „godność”, „honor”, że bycie Polakiem to powód do dumy, za które to wartości oddało życie 96 osób lecących na uroczystości katyńskie? Czy był to tylko zewnętrzny objaw, swoista ekspiacja, trochę egzaltowana, niewnosząca nic na przyszłość, bo przecież żałoba już minęła, a zresztą życie musi toczyć się dalej? Czy będzie to dla nas jedynie tak modny ostatnio długi weekend (3 maja wypada w poniedziałek), czy czas uczestniczenia w wielu w tych dniach uroczystościach patriotycznych? Czas pokaże. Oby każdy młody Polak w przyszłości z dumą recytował „Katechizm polskiego dziecka” Władysława Bełzy rozpoczynający się od słów: „Kto ty jesteś?”. Wszak „czym skorupka za młodu nasiąknie”…