W Zielonej Górze na placu Kolejarza stanął pomnik Matki Sybiraczki. Uroczystość odsłonięcia i poświęcenia monumentu odbyła się 17 września - w 71. rocznicę agresji ZSRR na Polskę oraz masowych wywózek Polaków na Wschód.
- Ten dzień jest szczególny dla Polaków. Wspominamy tę niezwykłą historię, kiedy nasz kraj został napadnięty przez wojska radzieckie. Polska doświadczyła bolesnego faktu najazdu, który bardzo mocno wpłynął na historię dalszego życia naszych rodaków. Każda rocznica, którą przeżywamy, nie ma prowadzić do nienawiści, ale do refleksji, ma zachęcać do tego, byśmy budowali taką rzeczywistość, w której te zdarzenia nigdy już nie będą obecne i doświadczane przez kolejne pokolenia - mówił bp Stefan Regmunt w kościele pw. Najświętszego Zbawiciela w homilii podczas Mszy św. w intencji deportowanych na Sybir polskich rodzin. Uczestnicy obchodów złożyli kwiaty pod obeliskiem katyńskim, skąd przeszli w marszu na plac Kolejarza.
Pomnik Matki Sybiraczki powstał z inicjatywy Stowarzyszenia na rzecz Pomocy Zesłańcom Sybiru. Trzymetrowa rzeźba z brązu autorstwa Roberta Tomaka przedstawia postać kobiety chroniącej dwoje dzieci. Pomnik usytuowany został obok dworca kolejowego - w miejscu, gdzie Sybiracy oczekiwali na decyzję, dokąd mają dalej iść.
Pomnik ustawiony został na granitowym postumencie, na którym znajdują się fragment modlitwy Jana Pawła II przy pomniku Poległych i Pomordowanych na Wschodzie oraz napis: „My, dzieci Sybiru i Kazachstanu, zesłane, tam urodzone, wychowane w domach dziecka, po 64 latach powrotu do ojczyzny Polski oddajemy hołd wdzięczności Matkom za ich trud, poświęcenie, miłość, matczyne serce, wpajanie polskości i wiary w Boga”.
W uroczystości odsłonięcia pomnika wzięła udział Zofia Piszczyńska, która na zesłaniu spędziła kilka lat. Pani Zofia uhonorowana została kwiatami i okolicznościowym listem przez wojewodę Helenę Hatkę. - Tu, pod pomnikiem Matki Sybiraczki, czcimy pamięć Waszych najbliższych. Z tego miejsca składam Wam wyrazy największego podziwu za odwagę wierności tej pamięci, jej heroiczną obronę oraz za wychowywanie w tym duchu kolejnych pokoleń - mówiła wojewoda Hatka, zwracając się do Sybiraków. Ze specjalnym przesłaniem do lubuskich Sybiraków zwrócił się w liście prezydent Bronisław Komorowski.
Lubuscy aktorzy zaprezentowali refleksję poetycką pt. „Martyrologium polskie”, a zespół Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Wschodnich odśpiewał pieśń „O Matce”.
W uroczystościach wzięli udział przedstawiciele rodzin i stowarzyszeń sybirackich, Rodziny Katyńskiej, kombatantów, harcerzy, władz państwowych i samorządowych oraz mieszkańcy Zielonej Góry.
Na przyszły tydzień zostało ustalone spotkanie między Prefektem Dykasterii ds. Nauki Wiary a przełożonym Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X. Spotkanie będzie okazją do nieformalnego i osobistego dialogu, który pomoże zidentyfikować skuteczne narzędzia wymiany poglądów, mogące doprowadzić do pozytywnych rezultatów - wskazał 4 lutego rzecznik Stolicy Apostolskiej Matteo Bruni.
Wcześniej Matteo Bruni poinformował, że Stolica Apostolska dąży do uniknięcia rozłamu w relacjach z Bractwem Kapłańskim św. Piusa X, odnosząc się do zapowiedzianych przez Bractwo święceń biskupich.
Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
