Piersna leży na Dolnym Śląsku, w parafii Rzeczyca w okolicach Głogowa. Pierwsze wzmianki o tej miejscowości pochodzą z XIII wieku. Była wówczas wsią należącą do biskupstwa wrocławskiego.

Pielgrzymki na tygodniowy odpust

W Piersnej znajduje się zabytkowy kościół pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Z XV wieku zachowała się wzmianka o istnieniu we wsi kościoła parafialnego. Sam kościół był kilkakrotnie przebudowywany. Obecnie zachowany wystrój barokowy i rokokowy świadczy o bogatej historii tego miejsca. Jednak najcenniejszym skarbem piersneńskiej świątyni jest figura Matki Bożej z Dzieciątkiem. Proboszcz parafii w Rzeczycy i jednocześnie opiekun kościoła w Piersnej ks. Krzysztof Czekaj przybliżył nam dzieje figury. - Zachowana w głównym ołtarzu rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem pochodzi z ok. 1400 r. Jest to najstarsza tego typu rzeźba na ziemi głogowskiej. W okresie reformacji kościół przejęli protestanci. 22 stycznia 1654 r. został on przywrócony katolikom. Przez kilka wieków był celem licznych pielgrzymek, które po przerwie w czasach reformacji przywrócono po 1688 r. Pielgrzymki te odbywały się aż do II wojny światowej. - Kościół z figurą był zatem przez kilka wieków miejscem pielgrzymek. Największą była zawsze pielgrzymka na święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny połączona z odpustem, który w Piersnej trwał cały tydzień od 2 do 9 lipca. Po II wojnie światowej tradycja pątnicza ustała. Dziś sanktuarium w Piersnej już nie ma. Pozostała jednak tradycja i świadectwo głębokiej wiary mieszkańców tych ziem.

Gospodyni Babimojska

Również Babimojszczyzna ma swoje szczególne miejsce pielgrzymkowe. W kościele pw. św. Wawrzyńca w Babimoście znajduje się otaczany szacunkiem obraz Matki Bożej Gospodyni Babimojskiej. Już z XVII wieku mamy świadectwa kultu Matki Bożej w tej świątyni. Jednak na szczególniejszą uwagę zasługuje pewne wydarzenie z XVIII wieku. W 1710 r. w okolicach Babimostu grasowała zaraza cholery. Dziesiątkowała ona ludność. Tylko Babimost wraz z należącymi do niego wioskami został ocalony. Przypisano to wstawiennictwu i opiece Gospodyni Babimojskiej. Złożono wówczas szczególne śluby babimojskie: „Na wieczną rzeczy pamiątkę. Roku 1710, dnia 26 czerwca. Błagając Boga Najwyższego, aby i na nas nie przyszedł podobny gniew Jego, jaki wtedy srożył się już ogromnie w postaci zarazy we wsi Chobienice, uczyniliśmy w całej parafii babimojskiej ślub, że dla uczczenia Najświętszej Maryi Panny, w tutejszym obrazie szczególnie bardzo łaskawiej, będziemy po wieczne czasy uroczyście obchodzić święto Jej ofiarowania i każdego roku w tym dniu będziemy powstrzymywać się od wszelkich prac. Za zgodą wszystkich obywateli babimojskich i mieszkańców wiosek: Podmokli jednych i drugich oraz Nowej Wsi, postanowiliśmy też przyjąć na siebie i naszych następców kary w wypadku niedotrzymania obietnicy. W tej też intencji obyła się uroczysta procesja z położonego poza miastem kościoła św. Jacka aż tutaj, do obrazu Najświętszej Maryi Panny i odprawiona została Msza św. błagalna połączona z krótkim wezwaniem do pokuty. We wszystkim brał udział dwór babimojski, Jaśnie Wielmożny Pan Adam Poniński, Podkoniuszy Królewski, Kapitan Babimojski wraz ze swym całym domem. O czym zaświadcza: ks. Ludwik Antoni Kwiatkowski, Kanonik Poznański, Proboszcz Babimojski”.
Sam obraz powstał prawdopodobnie w XV wieku. Są i tacy, którzy jego powstanie przesuwają na wiek XVII. Jednak z XVII i XVIII wieku zachowana jest „Księga cudów”, co raczej sugeruje wcześniejsze powstanie wizerunku. Obraz przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem na ręce. Obecnie znajduje się on w ołtarzu bocznym babimojskiego kościoła. Zaś w ołtarzu głównym umieszczona jest kopia obrazu i na niej umieszczono srebrną sukienkę i wota z oryginalnego obrazu.
Od 1968 r. przywrócono szczególną oprawę uroczystościom odpustowym ku czci Ofiarowania Matki Bożej, obchodzony w parafii babimojskiej jako uroczystość Matki Bożej Gospodyni Babimojskiej. W ten sposób śluby babimojskie realizowane są także współcześnie.

Ozdoba Paradyża

Z kultem Matki Bożej Ozdoby Paradyża w Gościkowie-Paradyżu spotkało się wiele osób. Samo miejsce zostało Matce Bożej poświęcone już w pierwszej połowie XIII wieku, gdy przybyli tu cystersi. Kościół, który tu wznieśli, także dedykowali zgodnie z tradycją zakonną Matce Bożej. W XVII wieku trafiła do klasztornego kościoła ikona Matki Bożej. Pod wizerunkiem umieszczona jest jej krótka historia: „Wizerunek Matki Bożej namalowany przez św. Łukasza umieszczony był na górze Karmel, w kaplicy wzniesionej w czasach apostolskich. Potem przeniesiony do Bizancjum, a w 1163 r. z polecenia Bożego zakonnik Eutymiusz przeniósł go do Bolonii, gdzie zasłynął łaskami”. Ikona paradyska jest więc kopią tej bolońskiej. Została namalowana w XVII wieku i w 1650 r. trafiła do Paradyża z Rzymu. Wizerunek szybko uzyskał opinię cudownego, co potwierdza zaginiona już dzisiaj „Księga cudów paradyskich”. Do Matki Bożej Paradyskiej pielgrzymowali wierni ze Śląska i z Wielkopolski.
Dzisiaj nie ma w Paradyżu sanktuarium Ozdoby Paradyża. Wynika to z nowego charakteru tego miejsca, które jest domem formacyjnym dla przyszłych kapłanów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Jednak kult Matki Bożej Ozdoby Paradyża jest tu ciągle żywy. Jest więc Dziewica Matka z paradyskiej ikony otaczana szczególną miłością przez mieszkańców seminarium: wychowawców i kleryków. Przybywają także do Niej grupy „Przyjaciół Paradyża” na swoją doroczną pielgrzymkę i na październikowy akatyst. Obowiązkowym elementem każdego zwiedzania paradyskiego klasztoru jest chwila modlitwy przed ikoną Matki Bożej.

I... jeszcze słów kilka o Jordanowie

Wspominając Paradyż, warto także napomnieć o kościele parafialnym w Jordanowie. Gościkowo i Jordanowo są ze sobą tak połączone, że dziś trudno je rozdzielić. Podobnie było z pielgrzymkami do Paradyża. W Jordanowie w ołtarzu głównym znajduje się obraz św. Anny Samotrzeciej. Pielgrzymi, którzy przybywali do paradyskiego kościoła pokłonić się Matce Bożej, zatrzymywali się także w jordanowskiej świątyni. Świadczą o tym wota zachowane do dzisiaj. Do XIX wieku kościołem jordanowskim zajmowali się paradyscy cystersi. Stąd był on naturalnym przystankiem przed wizytą u Ozdoby Paradyża. Jordanowski obraz przedstawia św. Annę - matkę Matki Bożej, czyli babkę Pana Jezusa. Dzisiaj tradycji zatrzymywania się na modlitwę w jordanowskim kościele przed wizytą w Paradyżu już nie ma. Są jednak duszpasterze, którzy i dzisiaj służą pomocą duchową pielgrzymom zmierzającym do paradyskiego Domu Ziarna.

* * *

Słowo duszpasterza:

Ks. Paweł Łobaczewski, wychowawca w seminarium paradyskim
Ze względu na obecność seminarium w klasztorze paradyskim i związaną z tym konieczność zachowania warunków formacji nie erygowano w Paradyżu sanktuarium. Łaskami słynący obraz Matki Bożej Ozdoby Paradyża ma jednak swoją historię i świadectwo jego łask jest głęboko wpisane w dzieje tego miejsca. Kult Matki Bożej jest tu ciągle żywy. Materialnym dowodem ożywionego kultu są setki próśb pozostawianych przez pielgrzymów i turystów przy obrazie Matki Bożej Ozdoby Paradyża.