Reklama

Radość wiary

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Duszpasterstwo Ludzi Pracy ’90 w Legnicy dla uczczenia 20. rocznicy powstania diecezji legnickiej i 15. rocznicy pobytu papieża Jana Pawła II na ziemi legnickiej zaprosiło z okolicznościowym wykładem ks. dr. Józefa Lisowskiego - kanclerza Legnickiej Kurii Biskupiej.
Wykład poprzedziła Msza św. Ksiądz kanclerz wygłosił homilię, która w nawiązaniu do czytanej Ewangelii (Łk 1, 39-45) poświęcona została Maryi, jako Matce Jezusa Chrystusa. Dziś w sposób szczególny nasze serca i postawa kierują się ku Maryi, która jest przewodniczką w naszej wierze. Tak się szczęśliwie składa, że my - żyjący na Dolnym Śląsku - mamy wspaniałą okazję na co dzień doświadczać opieki Maryi, Matki Jezusa Chrystusa, Matki Kościoła, Matki każdego z nas - mówił kaznodzieja - Przed 20 laty, Jan Paweł II, erygując 25 marca 1992 r. diecezję legnicką, pisał, że ma być ona diecezją Maryjną, ze swoim głównym sanktuarium w Krzeszowie. Dwa tysiące lat temu Maryja przychodząc do św. Elżbiety przyniosła jej Jezusa Chrystusa. Do dziś Maryja przez cały ten czas przynosi Jezusa Chrystusa każdemu z nas. Maryja ukazuje nam prawdę Boga, który przychodzi, aby z nami pozostać. Pokazuje nam radość wiary, która jest spotkaniem z Bogiem.

Początek

Reklama

Po Mszy św. ks. J. Lisowski wygłosił odczyt pt. „20-lecie diecezji legnickiej i 15. rocznica obecności bł. Jana Pawła II w Legnicy - relacja naocznego świadka”. Na wstępie powiedział, że czasy erygowania diecezji były bardzo trudne. Przypomniał wszystkich jej uczestników, na czele z pierwszym biskupem legnickim Tadeuszem Rybakiem, jego kolejnymi biskupami pomocniczymi Adamem Dyczkowskim i Stefanem Regmuntem, którzy zostali następnie biskupami zielonogórsko-gorzowskimi. Za podwaliny i przygotowania pod przyszłą diecezję (od 1988 r.) odpowiedzialny był ks. Władysław Bochnak - proboszcz parafii pw. Św. Ap. Piotra i Pawła, następnie proboszcz katedralny. Na terenie diecezji pracuje 540 księży, znajduje się 740 kościołów i kaplic. Pod względem administracyjnym składa się ona z 241 parafii. Chrześcijańska tradycja jest tu bardzo bogata. Nie należy ona w całości do Kościoła katolickiego. Swoje obiekty sakralne budowali tu luteranie, ewangelicy i inne Kościoły reformowane. Zdarza się tu tak, że w jednej niewielkiej miejscowości znajdują się 2-3 kościoły wymagające opieki, odbudowy i zachowania ich funkcji związanych z krzewieniem wiary.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Kuria biskupia

To dawny Dom Oficera Armii Radzieckiej, w którym przed przekazaniem diecezji spłonął częściowo dach i trzeba go było odbudowywać. W budynku kurii mieści się wiele instytucji kościelnych, w tym Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Legnickiej, które ksiądz kanclerz nazwał „źrenicą oka” biskupa legnickiego. Powstało ono już w rok po erygowaniu diecezji. To stąd wychodzą kolejni księża do pracy w diecezji. W tym roku biskup legnicki Stefan Cichy wyświęcił siedmiu nowych, tak bardzo potrzebnych Kościołowi legnickiemu, księży. Jedną z pierwszych decyzji bp. T. Rybaka było powołanie Caritas diecezjalnej. Jest ona jedną z form pełnienia ewangelicznej miłości bliźniego, służbą charytatywną, mobilizującą wiernych do ofiarności i pomocy poszkodowanym przez różne wydarzenia losowe i kataklizmy w kraju i na świecie. Inną ważną decyzją pierwszego Biskupa legnickiego było utworzenie Domu Księży Emerytów. W tym celu zakupiono i wyremontowano odpowiedni budynek, w którym księża, przechodząc w wieku 75 lat (po wieloletniej służbie) na emeryturę, znajdują warunki do spokojnego życia. Uruchomiono dla nich także dom opiekuńczy, w którym mogą się leczyć. Diecezja troszczy się zarówno o młodych księży jak i o tych, którzy w podeszłym wieku potrzebują utrzymania i troski o zdrowie.

Sanktuaria

Reklama

Dwudziestoletniego dorobku diecezji nie można postrzegać tylko w kategoriach materialnych. Od początku istnienia diecezji legnickiej głównym jej sanktuarium jest zespół pocysterski w Krzeszowie, z cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej. Świątynia w której przebywa Obraz, w 1998 r. podniesiona została do godności bazyliki mniejszej. Drugą w diecezji bazyliką mniejszą jest kościół pw. Świętych Erazma i Pankracego w Jeleniej Górze (od 2011 r.). Na terenie diecezji znajdują się jeszcze inne sanktuaria, w tym św. Jadwigi Śląskiej w Legnickim Polu, św. Jacka w Legnicy, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja w Bolesławcu, Matki Bożej Wojcieszowskiej ze wspaniałą zabytkową rzeźbą z końca XV w.

Wizyta Jana Pawła II w Legnicy

Reklama

Byłem przy wszystkich wizytach bp. Tadeusza Rybaka w Watykanie - mówił ks. Kanclerz. Przytoczył rozmowę, podczas której Biskup zaprosił Ojca Świętego do Legnicy. Spytał on wtedy o główny motyw przyjazdu. Biskup wspomniał o potrzebie przypominania o bitwie pod Legnicą w 1241 r. z Mongołami, która zahamowała najazd Tatarów i określił naszą diecezję jako na wskroś Maryjną. Powołał się przy tym nie tylko na sanktuarium w Krzeszowie, ale także na peregrynację po diecezji Matki Boskiej Częstochowskiej w kopii cudownego obrazu, która rozpoczęła się już w 5 miesięcy po jej ustanowieniu. Jan Paweł II pokiwał głową i powiedział: „Jak Pan Bóg pozwoli, to przyjadę”. Wielu nie wierzyło, że uda się zaprosić Ojca Świętego. Nawet niektórzy biskupi polscy w to wątpili. A na kilka tygodni przed historyczną wizytą Namiestnika Chrystusa w Legnicy okazało się, że miejsce spotkania z Nim na lotnisku jest zaminowane. Wszystkie przeszkody udało się jednak usunąć. Dzisiaj wiem, że stało się to możliwe dzięki naszej modlitwie i pracy - dodał prelegent. Hasłem pielgrzymki papieskiej w Legnicy 2 czerwca 1997 r. były słowa: „Z wiarą ojców w Trzecie Tysiąclecie”. Uroczysta Msza św. zgromadziła blisko pół miliona wiernych. Jan Paweł II wygłosił fundamentalną homilię i ukoronował cudowną Ikonę Matki Bożej Łaskawej z Krzeszowa. Odwiedził też katedrę legnicką, przy czym decyzja w tej sprawie zapadła w ostatniej chwili - już podczas pobytu Ojca Świętego na legnickim lotnisku. Papież zostawił nam swoją błogosławioną obecność. Na prywatnych audiencjach często wracał do tej wizyty, pytając np. bp. Rybaka, czy pamięta piękną pogodę w Legnicy.

Pogłębienie wiary

Ks. Lisowski mówił także o wielu innych realizowanych w diecezji legnickiej inicjatywach, które miały pomóc wiernym w pogłębieniu wiary. Wspomniał o akcjach duchowych podjętych w Roku Jubileuszowym 2000, o Legnickim Roku Jana Pawła II (2006 - 2007), o corocznych pielgrzymkach na Jasną Górę, do Krzeszowa i Legnickiego Pola, o diecezjalnych pielgrzymkach zagranicznych oraz o zakończonym niedawno I Synodzie Diecezji Legnickiej. Mówił też o stowarzyszeniach świeckich działających w diecezji, będących znakiem żywego Kościoła. Wymienił wśród nich DLP ’90, którego spotkania formacyjne gromadzą bardzo wartościowych ludzi - wykładowców i słuchaczy. Zauważył, że jest ono starsze od diecezji, gdyż powstało w 1990 r. Zwrócił też uwagę na potrzebę kształcenia ludzi świeckich, czemu służą np. Studia Teologiczne, Uniwersytet Trzeciego Wieku czy Diecezjalne Studium Organistowskie. Formacji laikatu służy też diecezjalne Radio Plus Legnica.

Wdzięczność

Ks. kanclerz podkreślił wielkie zasługi pierwszego biskupa legnickiego Tadeusza Rybaka w budowaniu wspólnoty diecezjalnej i formacji jej wiernych. To on stworzył wszystkie struktury diecezjalne, nowe parafie i dekanaty. Troszczył się o budowę nowych kościołów. Rozpoczął renowację opactwa krzeszowskiego. Wielką pomocą służył mu ks. inf. prof. dr hab. Władysław Bochnak, wieloletni prepozyt kapituły i wikariusz generalny. Za powstanie diecezji legnickiej, która tak wiele zrobiła dla utrwalenia wiary na tym terenie, należy się przede wszystkim wdzięczność Panu Bogu i ludziom, którym pozwolił wykonać swoje zamiary.
Uczestnicy spotkania byli pod wrażeniem bardzo osobistej, swobodnej i ze swadą prowadzonej opowieści ks. Kanclerza o losach diecezji. Zauważył on, że jest ostatnim, działającym w kurii, naocznym świadkiem wydarzeń sprzed 20 i 15 lat. Film z relacją z wykładu można obejrzeć na portalu Radia Plus Legnica www.legnica.fm.
Dopełnieniem nawiązania przez DLP ’90 do wspomnianych rocznic było kolejne spotkanie, które odbyło się kilka dni później (na początku czerwca) w Muzeum Miedzi w Legnicy. Zorganizowane zostało w związku z wystawą „Świadectwo życia. Jan Paweł II w medalierstwie światowym”. Uczestników spotkania oprowadził po niej Bernard Marek Adamowicz - legniczanin i kolekcjoner. Wygłosił on również wykład pt. „Legnicki pentaptyk papieski” (publikowany już na łamach „Niedzieli”) połączony z prezentację multimedialną legnickich medali papieskich.

2012-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Błogosławiona augustianka

Nauczyła się czytać i pisać, dopiero gdy wstąpiła do klasztoru. Była mistyczką, otrzymała dar łez i ekstaz. Upominała papieża Aleksandra VI.

Giovanna Negroni, znana wszystkim jako Nina, pochodziła z bardzo biednej, wieśniaczej rodziny Zanina i Giacominy Negroni. W Żywotach świętych z 1937 r. czytamy: „Rodzice jej, ludzie pobożni i cnotliwi, byli tak ubodzy, że nie mogli Weroniki posyłać do szkoły, tak że nie nauczyła się czytać ani pisać. Nie przeszkadzało jej to jednak nauczyć się od rodziców cnotliwości i gorącej miłości Pana Boga”. Nina zapragnęła życia zakonnego. W wieku 18 lat zapukała do drzwi surowego mediolańskiego klasztoru Sióstr Augustianek św. Marty, ale jej nie przyjęto. Giovanna Negroni nie zrezygnowała jednak ze swoich marzeń. W 1466 r., już jako 22-letnia dziewczyna, wstąpiła do klasztoru, gdzie pozostała do śmierci. Po przyjęciu otrzymała imię Weronika i powierzono jej najprostsze zadania. Opiekowała się portiernią, ogrodem i kurnikiem. Dla Weroniki najważniejsze były sprawy Boże i zjednoczenie się z Oblubieńcem. Dużo się modliła, podejmowała posty i pokutę. Została mistyczką. W kontemplacji osiągnęła taki stopień zaawansowania, że otrzymała dar łez, a nawet ekstaz. Otrzymała również dar proroctwa i czytania w ludzkich sercach. Bardzo intensywnie odczuwała swój stan jako grzeszny. Często rozważała Mękę Pańską. Gdy ze względu na jej słabe zdrowie proszono ją, by się oszczędzała, mówiła: „Chcę pracować, póki mam czas”. Ilekroć rozmyślała nad życiem Chrystusa i Jego cierpieniami, otrzymywała mistyczne wizje. Dopiero w klasztorze nauczyła się czytać i pisać. „Przez modlitwę i rozmyślanie rosła w niej znajomość rzeczy Boskich i w cnotach wielkie czyniła postępy” – czytamy w Żywotach świętych.
CZYTAJ DALEJ

Pogodny święty

Niedziela Ogólnopolska 2/2021, str. VIII

[ TEMATY ]

święci

św Hilary z Poitiers

wikipedia.org

Św Hilary z Poitiers, biskup i doktor Kościoła

Św Hilary z Poitiers, biskup i doktor Kościoła

Taką osobą był francuski biskup – św. Hilary z Poitiers, który żył w IV wieku. Z poganina stał się chrześcijaninem, kontemplując starotestamentowe imię Boga – „Jestem, który jestem”. Jego wspomnienie przypada 13 stycznia.

Przyszły doktor Kościoła (ten zaszczytny tytuł przyznał mu w 1851 r. bł. Pius IX) pogodę ducha zawdzięczał chyba swojemu imieniu, które zarówno w języku greckim, jak i łacińskim oznacza: pogodny, radosny, uśmiechnięty. W każdym razie na pewno lektura Starego Testamentu, a konkretnie Księgi Wyjścia, oraz nowotestamentowych Ewangelii według św. Mateusza i św. Jana kompletnie zmieniły jego podejście do życia. Święty Hilary wprost zachwycił się treścią zawartą w Bożym imieniu (JHWH), a także osobą Bożego Syna – Jezusa z Nazaretu, którego bóstwa bronił potem przed herezją ariańską. Doprowadziło to do tego, że jako wszechstronnie wykształcony retor ochrzcił się w 345 r. Mało tego, po kilku latach został biskupem rodzinnego Pictavium (Poitiers). Chociaż był żonaty – córka Abra też została świętą – objął ten urząd, ponieważ w tamtych czasach praktyka celibatu duchownych nie była jeszcze kanonicznie usankcjonowana. Z powodu tego, że bronił prawdy wiary o bóstwie Chrystusa (przeciwko herezji arian), został zesłany przez władze rzymskie do Frygii (obecna Turcja).
CZYTAJ DALEJ

To nie był pierwszy raz. Świadectwo uczniów z Kielna

2026-01-13 21:39

[ TEMATY ]

krzyż

Adobe Stock

W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.

Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję