16 i 17 października na kanale rosyjskiej TVS pokazano film Eugeniusza Kisielowa pt. Papież rzymski, przygotowany na obchody 24. rocznicy wyboru Jana Pawła II na Stolicę Piotrową. Ten dwuodcinkowy film emitowano przez dwa kolejne dni. Dzięki temu widzowie rosyjscy mogli dowiedzieć się o Papieżu prawie wszystkiego. Recenzent filmu - Władimir Platonow stwierdza, że Jan Paweł II przez cały czas trwania swojego pontyfikatu wyraża wielkie pragnienie przyjazdu do Rosji. Chyba właśnie w tym celu utworzono tam cztery rzymskokatolickie diecezje, a arcybiskup katolicki Moskwy Tadeusz Kondrusiewicz w imieniu swoich wiernych zaprosił Jana Pawła II do Rosji.
Papież ten odwiedził praktycznie wszystkie państwa byłego ZSRR, graniczące z Rosją, z wyjątkiem Białorusi. Lecz Moskwa, spadkobierczyni Bizancjum, nazywana dziś Trzecim Rzymem, nie kwapi się do spotkania z Biskupem starego Rzymu w kremlowskim soborze Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Rosyjski Kościół prawosławny i jego Patriarcha widzą w Papieżu rzymskim jedynie Patriarchę Zachodu równego wszystkim innym...
Platonow zauważa, że w filmie tym pokazano historię życia polskiego kapłana, który został papieżem. W pewnym sensie film ten poświęcony jest historii Polski i polskiemu patriotyzmowi, który cechuje obecnego Papieża. Autor filmu - Eugeniusz Kisielow - sam określił to następująco: "Żeby do końca zrozumieć tego człowieka - Jana Pawła II - należy pamiętać, że dawniej nazywał się on Karol Wojtyła, że był Polakiem z krwi i kości. Był nie tylko zwierzchnikiem Kościoła rzymskokatolickiego, lecz także polskim politykiem, polskim poetą, polskim filozofem, polskim patriotą, polskim aktorem, grającym główne role w sztukach afirmujących narodowego ducha polskiego, polską ideę narodową".
W ciągu całego filmu Eugeniusz Kisielow mówi o Papieżu w czasie przeszłym. Podsumowuje on jego pontyfikat, jakby się z nim żegnał. Sam przechadza się z nim po ogrodach Watykanu, pije cappuccino we włoskiej kawiarni. Z Italii łatwo przenosi się do Polski, gdzie spaceruje po historycznych miejscach związanych z życiem Papieża - w Wadowicach i Krakowie.
Wybór Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową oznacza - według filmu Kisielowa - że polityczne kręgi Zachodu, a zwłaszcza USA, postanowiły wysunąć na tron papieski Polaka, który miał się stać sztandarem, symbolem oporu polskiej opozycji politycznej i Niezależnego Związku Zawodowego "Solidarność". Dzięki temu wszyscy zobaczyli bezpośredni związek Papieża z Polską (www. religio. ru).
Nie ma wątpliwości jak bardzo potrzebna jest wizyta kolędowa, która w dalszym ciągu jest szczególnym momentem dla katolików.
Dobiegają końca odwiedziny duszpasterskie, potocznie zwane kolędą. Kiedy kapłan przychodzi do domu, jest nie tylko gościem, ale przede wszystkim pasterzem, który niesie błogosławieństwo, modlitwę i zainteresowanie życiem duchowym rodziny. Nie wszystkie drzwi otwierają się przed nadchodzącym kapłanem, ale są też przykłady, kiedy kolęda pozostaje jedyną przestrzenią kontaktu z żywym Kościołem.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
Radni Wrocławia podczas czwartkowej sesji opowiedzieli się za zakazem używania wyrobów pirotechnicznych widowiskowych na terenie miasta, uznając, że to środek konieczny i proporcjonalny do ochrony życia, zdrowia, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Propozycję Lewicy w tej sprawie poparł prezydent Jacek Sutryk. Zakaz ma dotyczyć miejsc publicznych, ale także nieruchomości prywatnych – w przypadku, gdy użycie wyrobów pirotechnicznych powodowałoby emisję hałasu czy substancji poza granice tej nieruchomości. To głos za bezpieczeństwem i komfortem mieszkańców Wrocławia, w tym wrażliwych grup społecznych, a także zwierząt domowych i dzikich.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
