Takie motto towarzyszyło uroczystej ceremonii poświęcenia krzyża i placu pod budowę nowej świątyni pw. Miłosierdzia Bożego w Mszanie Dolnej 11 października br. Uroczystości przewodniczył
i poświęcenia dokonał celebrujący Mszę św. kard. Franciszek Macharski - metropolita krakowski. Podczas Eucharystii odprawianej na „placu nadziei”, jak określili to miejsce
witający Metropolitę wierni, Ksiądz Kardynał, nawiązując do hasła umieszczonego nad ołtarzem polowym, zauważył, że trudno znaleźć piękniejszą lokalizację wśród gór: Luboń, Szczebel i Lubogoszcz,
u których stóp ma stanąć świątynia Miłosierdzia Bożego.
W uroczystości uczestniczyła kilkusetosobowa rzesza mieszkańców, wśród których byli nauczyciele i uczniowie Zespołu Szkół Miejskich nr 1 w Mszanie Dolnej, schola oazy młodzieżowej,
chór męski im. ks. J. Hajduka, orkiestra OSP i poczty sztandarowe, a także księża proboszczowie z dekanatu mszańskiego oraz siostry z klasztoru Franciszkanek
Rodziny Maryi.
Po wygłoszeniu homilii kard. Macharski dokonał aktu poświęcenia placu pod budowę nowego kościoła. Następnie przeszedł w procesji pod usytuowany przy wejściu na plac kościelny krzyż, który
po okadzeniu i poświęceniu nabożnie ucałował.
Za „rzucenie ziarna” podziękował Metropolicie proboszcz parafii św. Michała Archanioła w Mszanie Dolnej - ks. kan. Zdzisław Balon. Wyraził także wdzięczność Księdzu Kardynałowi
za materialne wsparcie budowy świątyni.
Do tworzenia nowej parafii i budowy kościoła został skierowany we wrześniu 2002 r. ks. Stanisław Parzygnat, który od kilku miesięcy głosi kazania w parafiach
dekanatu mszańskiego i zbiera pieniądze na budowę nowego dzieła. W swej trosce duszpasterskiej dotarł nawet do Chicago, chcąc zainteresować rodaków budową nowego kościoła w Ojczyźnie.
W przeddzień centralnej uroczystości poświęcenia przed wejściem na plac umieszczono wykonany przez mszańskich stolarzy 6-metrowy krzyż z wyrzeźbioną przez zakopiańskiego artystę Mariana
Gugla figurą ukrzyżowanego Zbawiciela. Po raz pierwszy na tym placu zabrzmiały słowa Koronki do Miłosierdzia Bożego. Pierwsza Msza św. została tu odprawiona w Boże Ciało.
Kim jest patriarcha w Kościele i czym są patriarchaty?
Termin „patriarchat” kojarzy się nam być może z systemem organizacji społecznej, w którym władzę sprawują wyłącznie mężczyźni. W językach greckim i łacińskim termin patriarcha oznacza głowę rodu lub rodziny. Tytuł patriarchów w Piśmie Świętym noszą protoplaści Izraela, czyli Józef Egipski, Abraham, Jakub i jego dwunastu synów. Kim natomiast jest patriarcha w Kościele i czym są patriarchaty? Gdy myślimy o patriarchach w kontekście kościelnym, zazwyczaj myślimy o patriarchach prawosławnych, np. Bartłomieju I z Konstantynopola i Cyrylu z Moskwy. Tymczasem patriarcha i patriarchat to pojęcia, które dotyczą rozwoju struktur Kościoła w pierwszym tysiącleciu. Był to okres bardzo burzliwy, a zarazem owocny – czas potężnych herezji, takich jak arianizm, a jednocześnie okres, w którym odbywały się sobory powszechne, począwszy od pierwszego soboru w Nicei (325 r.) do ósmego soboru w Konstantynopolu (lata 869-870). Początkowo tytuł patriarchy był wyłącznie honorowy. Po raz pierwszy pojawia się w 450 r. w liście cesarza Teodozjusza II w odniesieniu do papieża Leona I. Stopniowo termin ten staje się oficjalnym tytułem, używanym odtąd tylko wobec biskupów z najbardziej znaczących miast, którzy podlegali jedynie papieżowi w Rzymie.
Spotkanie w Milecie ma ton testamentu. Paweł wzywa starszych z Efezu, ponieważ nie wraca do miasta. Efez jest stolicą prowincji Azji, portem oraz centrum kultu Artemidy. Wspólnota uczniów rośnie tam pośród napięć, sporów oraz praktyk magicznych. Dzieje opisały już palenie ksiąg magicznych jako znak zerwania z dawnym życiem.
Nasza jubileuszowa droga prowadzi nas do Miedniewic – miejsca, które udowadnia, że Bóg wybiera to, co pokorne, by objawić swoją wielkość. Choć dziś wznosi się tu monumentalna świątynia, wszystko zaczęło się w 1674 roku w zwykłej, chłopskiej stodole. To właśnie tam pobożny gospodarz, Jakub Trojańczyk, umieścił zakupiony na odpuście w Studziannie mały drzeworyt przedstawiający Świętą Rodzinę.
Miedniewicka historia jest niezwykła: Jakub powiesił odpustowy obrazek na dębowym słupie wspierającym dach stodoły i tam każdego dnia żarliwie się modlił. Wkrótce mieszkańcy zaczęli dostrzegać nad stodołą dziwny blask, który brano za pożar. Gdy okazało się, że to nadprzyrodzone zjawisko, do Miedniewic zaczęły płynąć rzesze pielgrzymów. Sam wizerunek – choć wykonany na skromnym papierze – przedstawia Jezusa, Maryję i Józefa siedzących przy wspólnym stole, co czyni go wyjątkowym znakiem bliskości Boga w codzienności domowego życia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
