Muzeum Hymnu Narodowego w Będominie, niedaleko Kościerzyny, mieści się w dworku, w którym urodził się Józef Wybicki, twórca naszego hymnu Jeszcze Polska nie zginęła.
Od 25 lat dzięki tej placówce propaguje się historię hymnu narodowego i przybliża dorobek Wybickiego (1747-1822). Wcześniej, od 1962 r., w szkole zajmującej wspomniany dworek
była Izba Pamięci Wybickiego.
Będomińskie Muzeum Hymnu jest jedyne w świecie, a stanowi oddział Muzeum Narodowego w Gdańsku. Specjalizuje się w gromadzeniu zbiorów o Józefie
Rufinie Wybickim i Henryku Dąbrowskim, twórcy Legionów Polskich. Przybliża dzieje Mazurka Dąbrowskiego, powstałego w lipcu 1797 r., gdy jego kompozytor patrzył na maszerujące
oddziały polskie we Włoszech, wierząc w ich sukces w walce o odzyskanie niepodległości przez Polskę.
Zasadniczą część zbiorów stanowią: teksty i nuty hymnu, m.in. wydane w Paryżu w 1856 r., płyta gramofonowa z 1902 r. z nagraniem Jeszcze
Polska nie zginęła w Columbia Phonograph Company oraz pozytywki z tą melodią wykonane w XIX i XX wieku. Ciekawa jest również kolekcja płyt z pieśniami:
Boże, coś Polskę, Rota, Warszawianka. Interesującą ekspozycję ogląda się w zabytkowych wnętrzach z epoki J. Wybickiego, wśród mebli, obrazów, książek z tamtych czasów.
Czasowo urządza się także wystawy poświęcone np. medalom, znakowi Orła Białego, ekslibrisom, monetom i odznaczeniom. Muzeum zbiera również teksty i nuty hymnów innych krajów, a przede
wszystkim te wzorowane na polskim Mazurku Dąbrowskiego.
Bóg przekazał w nasze ręce wielkie skarby i szczerze nam ufa, że będziemy je pomnażać. Takim wielkim, wręcz bezcennym skarbem jest chociażby miłość. Jest nim też pokój, zgoda między ludźmi, bo kiedy jej brak, przestają budować coś wspólnego, wspólną przyszłość i zaczynają niszczyć, rozwalać, uśmiercać.
Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu Pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego Pana!”»
Księga Przysłów kończy się poematem o dzielnej niewieście, alfabetycznym akrostychem, w którym każdy wers zaczyna się kolejną literą hebrajskiego alfabetu, pochwałą od alef do taw, od A do Z. „Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły”. Eszet chajil, kobieta dzielności. Chajil to słowo języka wojskowego i majątkowego, siła, zasobność, męstwo. Nie o urodzie mowa i nie o uległości, lecz o mocy. Lekcjonarz wybiera z poematu wersety o pracy i o dłoniach. Len i wełna, „pracuje starannie rękami”, wrzeciono i przęślica, i wers, który jest sercem wyboru: „otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce”. Ręce dzielnej niewiasty poruszają się w dwóch kierunkach. Ku warsztatowi i ku ubogim. Pracowitość bez miłosierdzia byłaby chciwością, miłosierdzie bez pracowitości pustym gestem. Liturgia czyta ten portret przed przypowieścią o talentach nieprzypadkowo. Oto ktoś, kto talenty puścił w obrót. Pointa poematu jest przewrotem hierarchii ocen: „kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana”. Szeker ha-chen we-hewel ha-jofi, wdzięk jest złudą, piękność zaś to hewel, to samo tchnienie-marność, które znamy od Koheleta (zob. glossę na 24 IX). Kryterium ostateczne to bojaźń Pańska, początek mądrości. „Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie sławią jej czyny”. Brama to miejsce sądu i publicznego życia. Poemat żąda dla kobiety publicznego uznania jej dzieł. Izrael czytał ten akrostych w każdy szabatowy wieczór przy stole rodzinnym. Kościół czyta w nim także figurę Mądrości i własną ikonę, Oblubienicę dzielną, której czyny będą sławione w bramie dnia ostatecznego.
Zimowe kurtki, ciepłe buty, śpiwory, a nawet własnoręcznie wykonane czapki. Z okazji X Światowego Dnia Ubogich jałmużnik diecezji świdnickiej Benedykt Chlastawa zachęca do włączenia się w pomoc osobom potrzebującym.
W niedzielę 15 listopada Kościół obchodzi X Światowy Dzień Ubogich. Tegoroczne hasło „Pan jest ucieczką ubogiego” przypomina, że chrześcijańska miłość nie może zatrzymywać się na słowach. – To dobra szansa na rozpoczęcie robienia czegoś dobrego – przekonuje Benedykt Chlastawa, jałmużnik diecezji świdnickiej, który koordynuje zimową zbiórkę darów dla osób ubogich i doświadczających bezdomności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.