Długie i bogate dzieje Koziegłów ściśle wplatają się w historię Kościoła i państwa polskiego. Znany historyk królewski Jan Długosz pisząc o Koziegłowach, zanotował, że "jest to miasto z zamkiem w ziemi siewierskiej". Parafia powstała w 1402 r. W 1440 r. właściciel tych terenów Jan Koziegłowski wybudował kościół, w którym duszpasterzem był proboszcz Świętosław z Potoku. Za sprawą Krystyna Koziegłowskiego w 1519 r. Koziegłowy zostają włączone do Księstwa Siewierskiego. Rządy w Księstwie sprawowali kolejni biskupi krakowscy.

W okresie rządów bp. Samuela Maciejowskiego na rynku w Koziegłowach zbudowano ratusz, w którym odbywały się sądy. Burmistrz i rajcy w trosce o gospodarczy stan Koziegłów popierali rozwój sukiennictwa. W dokumentach wizytacyjnych biskupów krakowskich Koziegłowy określone są jako "miasteczko". Obecność licznych cechów rzemieślniczych wskazuje na dobry materialny stan osady, a działalność bractwa literackiego ­ na rozwój w aspekcie intelektualnym. W 1792 r. król Stanisław Poniatowski uznał Koziegłowy za wolne miasto. Nadał mu przy tym charakterystyczny herb z głowami trzech kóz.

Z pierwotnego kościoła zachowało się przebudowane prezbiterium obecnej świątyni parafialnej. W pierwszej połowie XVII w. ks. Wojciech Purzecki, kanonik kolegiaty Wszystkich Świętych w Krakowie, dobudował obecną nawę w stylu barokowym. W 1679 r. kościół został konsekrowany przez biskupa krakowskiego Andrzeja Trzebickiego.

Na zewnętrznej ścianie prezbiterium znajduje tzw. Ogrójec z figurami z XVII w. Wnętrze świątyni zdobią gotyckie, zabytkowe freski. Liczne dzieła sztuki sakralnej świadczą o bogatej historii tej świątyni, jako ośrodka kultu religijnego. Najczęściej są to dzieła anonimowe, ale reprezentują wysoki poziom artystyczny i świadczą o głębokiej wierze i geniuszu autorów.

Mieszkańcy Koziegłów ukochali Różaniec, skoro w swej świątyni parafialnej ­ jak notują kroniki ­ "w nawie po stronie Ewangelii" umieścili ołtarz poświęcony Najświętszej Maryi Pannie, Królowej Różańca Świętego. W ołtarzu tym, w zabytkowej ramie na złotym tle znajduje się cudowny wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus. Obie Święte Postaci osłania srebrna sukienka. Już w dokumentach historycznych można wyczytać wzmiankę, iż "sukienka ta jest w piękne desenie tłoczona", a na głowach Jezusa i Maryi jaśnieją korony. W dolnej części obrazu umieszczono wezwanie: "Matko Różańca Świętego, módl się za nami".

Nabożeństwo do Matki Bożej i zaangażowanie w sprawy apostolstwa różańcowego należy uważać za wyjątkowy przywilej oraz łaskę. W ciągu ostatnich wieków wielu papieży podkreślało wartość modlitwy różańcowej ­ Leon XIII, Pius XII, Jan XXIII, Paweł VI i Jan Paweł II. W całym ludzie Bożym w Kościele coraz bardziej dojrzewa przekonanie o potędze modlitwy różańcowej. Jest to modlitwa chrystocentryczna, biblijna i kontemplacyjna. Słynny kardynał J. H. Newman biorąc Różaniec w dłonie, mówił, iż "trzyma całą wiarę w swym ręku".

W historii modlitwa przyjmowała różne formy, szczególnie rozprzestrzenił się Różaniec. Modlitwa różańcowa przynosi różnorodne owoce, które widoczne są w postępowaniu człowieka. Modlitwa ta wpływa również na wszystkie dziedziny życia i dokonuje wewnętrznej przemiany ludzi. Przemiana ta jest rezultatem pogłębienia się cnót teologicznych ­ wiary, nadziei i miłości ­ pod wpływem rozważania piętnastu tajemnic uznawanych za streszczenie całej Ewangelii. Wielka wartość modlitwy różańcowej polega także na tym, że jest ona dostępna dla każdego, niezależnie od wieku i wykształcenia.

Odmawianie Różańca sprawia, że nasze rozważania o Chrystusie przeniknięte są myślami Jego Matki ­ Maryi. W ten sposób idziemy prostą drogą do Boga ­ przez Maryję do Jezusa.