Światowy Dzień Chorego 11 lutego w Centrum Opieki Paliatywnej „Palium” miał szczególny charakter, ponieważ po raz pierwszy obchodzono go w nowootwartej siedzibie przy ul. Kopernika.
Z tej okazji Mszę św. odprawił bp Andrzej Przybylski. W homilii nawiązał do tegorocznego hasła: „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny”. Mówił o tej ważnej cesze człowieka, która w relacji do chorego zyskuje wyjątkowo swoją pełnię. Wskazał na obraz Jezusa Miłosiernego, który w hospicyjnej kaplicy stale przypomina o Bożym miłosierdziu, tym, którzy przychodzą się przed nim modlić. Miłosierdzie to jest taki rodzaj miłości, która kocha pomimo tego, że ktoś jest uciążliwy, niewygodny, chory, i kiedy nie mamy z tej miłości – kontynuował biskup – żadnej korzyści. Miłosierdzie to jest taki rodzaj miłości, która uczy kochać bez względu na wszystko. W dalszym ciągu przywołał przypowieść o dobrym Samarytaninie, która tłumaczy istotę miłosierdzia. Potrzeba nam jak Samarytanin, który porzuca swoje sprawy, by pomóc, porzucić swoje obowiązki, na rzecz obowiązku bycia miłosiernym. Biskup wskazywał, że to nie jest łatwe, że tego trzeba się uczyć od Boga, którego naturą jest miłosierdzie. Zwracał uwagę, że ono w Bogu trwa nie okazjonalnie, w Wielkanoc czy w czasie Bożego Narodzenia, ale stale. Czyni to miłosierdzie przez swojego Syna Jezusa Chrystusa. I Jezus przychodzi do ludzi, by im ulżyć w cierpieniu; każde ręce, które opatrują chorego, to są ręce Jezusa. I nawet kiedy już nie ma ratunku, to miłosierna miłość trwa przy chorym do końca – podkreślał.
W dalszej części spotkania bp. Przybylski udzielił podopiecznym hospicjum sakramentu namaszczenia chorych i ofiarował pobłogosławione przez siebie różańce.
Kapłani i Nadzwyczajni Szafarze Komunii Świętej regularnie odwiedzają osoby chore w domach, przynosząc im Chrystusa w sakramencie Eucharystii. O to, jak wyglądają takie wizyty i jakie mają znaczenie, zapytaliśmy ich uczestników: chorego, księdza i szafarza.
Księża w wielu parafiach odwiedzają chorych w pierwsze piątki lub soboty miesiąca. Tak dzieje się również w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Krakowie-Kurdwanowie i parafii Matki Bożej Różańcowej w Krakowie-Piaskach Nowych. – Czasem są to doraźne wezwania do chorych, których stan się nagle pogorszył. Część chorych sama zgłasza się telefonicznie. Czasem proszą o to ich bliscy. Niektórych potrzebujących udaje się „odnaleźć” przy okazji kolędy. Gdy, jako księża, widzimy potrzebę, to proponujemy regularne wizyty — wyjaśnia ks. Mateusz Kozik, wikariusz parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Krakowie-Kurdwanowie, odwiedzający chorych, należących do tej właśnie wspólnoty. – Oprócz wizyt księży, co niedzielę świeccy szafarze zanoszą do domów chorych parafin Komunię św. — dodaje ks. Bartosz Zaborowski, wikariusz parafii Matki Bożej Różańcowej w Krakowie- Piaskach Nowych. Piotr Jamróz posługę Nadzwyczajnego Szafarza Komunii Świętej w parafii św. Kazimierza Królewicza na krakowskich Grzegórzkach pełni już 16 lat. – Moja posługa i współbraci szafarzy polega na zanoszeniu Chrystusa do chorych parafian. W czasie Mszy św. udzielamy Komunii tylko w przypadku, gdy brakuje księży. W każdą niedzielę i święta uczestniczymy w Eucharystii, pełniąc posługę przy ołtarzu. Po Eucharystii udajemy się do „swoich” chorych, zanosząc im Komunię św. — podkreśla pan Piotr.
Mówiono o nim, że był jak Księżyc wśród gwiazd. Prowadził niedościgły ascetycznie tryb życia. Jego szczególna zażyłość z Bogiem przejawiała się już za życia, ale najszerzej ujawniła się po śmierci. Dziś jest jednym z najbardziej znanych świętych w Kościele katolickim.
Choć od śmierci św. Szarbela mija w tym roku już 128 lat, popularność maronickiego mnicha w kapturze nie tylko nie słabnie, ale staje się coraz większa. Do grobu św. Szarbela, którego twarz znana jest z jedynego zdjęcia, na którym w niewytłumaczalny sposób został uwieczniony, przybywa rocznie ok.4 mln pątników. Dlaczego ten żyjący w pustelni eremita po swojej śmierci przyciąga tak ogromne tłumy? Skąd bierze się fenomen jego kultu?
Eugeniusz Mucha, Chrzest Jezusa – kościół parafialny w Oleszycach
Izajasz wypowiada pierwszą pieśń o Słudze Pana w epoce odrodzenia po niewoli. Jerozolima nosi rany, a lud uczy się na nowo nadziei. Prorok widzi postać cichą, a jednak niosącą przełom. Słowo „Sługa” (’ebed) bywa imieniem Izraela, a w liturgii Kościoła otwiera się na osobę Chrystusa. Bóg sam przedstawia Sługę jako wybranego i umiłowanego. Pada zdanie o Duchu, który na nim spoczywa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
