Gremium przewodniczących Konferencji Episkopatów Europy - CCEE zbiera się raz do roku na kilkudniowych sesjach, aby przyjrzeć się problemom Kościoła w Europie, wskazać kierunki działań w zakresie duszpasterskiej troski. W skład Konferencji wchodzą biskupi z geograficznego terenu Europy, a nie tylko z krajów objętych Unią Europejską, stąd też do Konferencji należą m.in. biskupi z Białorusi, Rosji, Ukrainy...
Sytuacja małżeństwa i rodziny w Europie - temat omawiany na ubiegłorocznym spotkaniu w Sankt Petersburgu był wiodący również na tegorocznym posiedzeniu w Fatimie. Przygnębiająco wygląda obraz przedstawiony w wystąpieniach przewodniczących różnych Konferencji Episkopatu. Okazuje się, że sytuacja jest dosyć złożona, jeśli chodzi o prawodawstwo i sposób patrzenia na małżeństwo i rodzinę. Rozkładowi ulega system wartości związanych ze starą, tradycyjną, opartą na prawie naturalnym rodziną. Ludzie stają się coraz bardziej zagubieni, przestają sobie stawiać wymagania. Egoizm jest śmiercionośny dla relacji ludzkich. Jeśli człowiek nie mobilizuje się do wysiłku dla zachowania Bożego prawa, to się degraduje, traci sens życia, a społeczeństwo staje się smutniejsze i dramatyczniejsze jest jego życie. Okazuje się, że w prawie wszystkich krajach Europy rośnie liczba niestabilnych małżeństw. Już nie chodzi tylko o to, że zmniejsza się liczba małżeństw sakramentalnych, ale rośnie liczba osób mieszkających wspólnie bez związku cywilnego, a nawet jakiegokolwiek prawnego usankcjonowania. Promuje się modę na tzw. związki partnerskie, życie na próbę. Promuje się cywilne rozwody, a proces liberalizacji ze strony prawodawców bywa niekiedy zatrważający. W Hiszpanii np. wprowadzono ostatnio błyskawiczny rozwód - już nawet nie separację, ale rozwód, czyli znak zachęty ze strony prawodawcy do tego, by rozkładać rodzinę.
Zauważa się też bardzo niebezpieczną tendencję nieproporcjonalnego popierania matek samotnie wychowujących dziecko. Często czyni się to z pomijaniem takiego samego poparcia dla wychowujących dzieci rodzin naturalnych, zdrowych. Pojawia się chora rzeczywistość fikcyjnych rozwodów celem otrzymania od państwa większych dotacji. I to jest niepokojące. Nie można marginalizować czy wprost prześladować rodziny za to, że ma dwoje czy troje dzieci.
Pewien pozytywny przykład zauważa się natomiast we Francji, gdzie wzrasta przyrost naturalny, podczas gdy we wszystkich innych krajach europejskich ten przyrost spada, i to wyraźnie.
Żeby była biologiczna odnawialność, potrzebny jest wskaźnik 2,1 dziecka na jedną kobietę. Tego nie ma nigdzie. W Polsce wskaźnik wynosi 1,2, we Włoszech i Hiszpanii - 1,1. Polska znajduje się na trzecim miejscu od końca, gdy chodzi o przyrost naturalny.
Zazwyczaj spotkania CCEE są obliczone na to, żeby pomóc biskupom rozeznać wołanie czasów i świata, w którym żyjemy. Nie jesteśmy samotną wyspą, więc widzimy potrzebę wspólnej refleksji na temat naszych pasterskich zadań. Chcemy także poznać i przekazać swoim Konferencjom informacje o programach duszpasterskich w poszczególnych krajach - jakie owoce przynoszą, jakie zastosowano środki duszpasterskie. Analizujemy tendencje aksjologiczne promowane w środkach społecznego przekazu, tendencje i rytm pracy Unii Europejskiej - a czyni to specjalna Komisja COMECE, mająca siedzibę w Brukseli.
Konferencja omawia także ważne aktualne wydarzenia. W tym roku szczególnie interesująca była refleksja nad problemem ekumenizmu. Na początku września odbyła się trzecia sesja ekumeniczna w Sibini w Rumunii. Ponieważ stwierdzono, że dotychczasowa formuła spotkań ekumenicznych jakby się wyczerpała, postanowiono szukać nowych, bardziej skutecznych formuł dialogu. I wydaje się, że będą to spotkania ekspertów poświęcone wybranemu zagadnieniu, co może stać się zaczynem ekumenicznego działania w konkretnej sytuacji. Otwiera się np. ciekawa propozycja ze strony Patriarchatu Moskiewskiego, który wystąpił do naszej Konferencji z propozycją utworzenia czegoś na wzór Ligi przeciwko laicyzacji i moralnemu rozkładowi Europy. Tego rodzaju propozycja została już przestudiowana szerzej i podejmiemy raczej pozytywne działania promujące wartości bliskie obydwu Kościołom. Jest zamysł, aby takie spotkania odbywały się na terenie zaproponowanym przez Patriarchat, a następnie na terenie wyznaczonym przez naszą Konferencję. Tematy także będą ustalane wspólnie.
Stałym punktem spotkań są też sprawozdania przewodniczących poszczególnych Komisji. W tym roku wysłuchaliśmy relacji na temat: mediów, emigracji, powołań i sytuacji w katechezie. Warto może wiedzieć, że przewodniczącym Komisji do Spraw Powołań jest bp Wojciech Polak z Gniezna. Zauważa się we wszystkich krajach Europy z wyjątkiem Polski kryzys powołań. Z satysfakcją przeżywam ten fakt, bo jeszcze dwadzieścia lat temu uważano, że mamy duszpasterstwo nienowoczesne, niesprawne, nieotwierające się na takie czy inne problemy współczesności, a dzisiaj konfratrzy z Europy pytają, jak to możliwe, że mimo tak silnych procesów laicyzacyjnych udało nam się zachować zdrowe zainteresowanie młodych Kościołem, którego ważnym wyznacznikiem jest właśnie liczba powołań. Oczywiście, że nie wprowadza nas to w stan zachwytu i pychy. Mamy świadomość, że Kościołem kieruje Duch Święty, a ludzie powinni podchodzić do wydarzeń i znaków czasu z należytą uwagą i nie uciekać od problemów i trudności, powinni angażować się w promowanie tego, co dobre, a przeciwdziałać zagrożeniom. Zaufać ludziom, zbliżyć się do nich - to nasza odpowiedź na stawiane nam pytania o formy duszpasterstwa.
Emigracja i imigracja to także wielkie współczesne wyzwanie, które zajęło uwagę biskupów. W sytuacji gdy 10% populacji naszego kraju jest na zewnątrz, formy ewangelizacji także przez środki społecznego przekazu i prace różnych duszpasterstw muszą nabrać szczególnej intensywności.
Fatima - miejsce obrad - w sposób naturalny w roku 90-lecia objawień kierowało myśl biskupów do Matki Kościoła, której w specjalnej modlitwie zawierzyliśmy nasze diecezje, parafie i całą Europę.