Kontuzja Benedykta XVI

Pomyślna rekonwalescencja

Badanie radiologiczne przeprowadzone w Les Combes wykazało, że nadgarstek prawej dłoni, który Benedykt XVI złamał w piątek 17 lipca, zrasta się pomyślnie. Poinformował o tym, m.in. za pośrednictwem Radia Watykańskiego, ks. Federico Lombardi.
Dyrektor Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej powiedział, że w kontroli, której poddano Papieża, udział wzięli: jego osobisty lekarz Patrizio Polisca, chirurg ze szpitala w Aoście Manuel Mancini, który operował Benedykta XVI tego samego dnia po południu, oraz Vincenzo Sessa, ordynator oddziału ortopedii Szpitala Bonifratrów w Rzymie, pod którego opieką będzie Papież podczas pobytu w Castel Gandolfo, czyli od 29 lipca. - Jego obecność - podkreślił ks. Lombardi - jest gwarancją kontynuacji właściwej opieki lekarskiej nad Ojcem Świętym. Dodał, że po badaniu Papież pozdrowił i podziękował serdecznie całej ekipie lekarskiej.
Rzecznik watykański ujawnił, że Benedyktowi XVI założono nowy opatrunek gipsowy. Skomentował również prasowe spekulacje na temat ewentualnego zawieszenia przez Watykan publicznych ceremonii i spotkań z udziałem Papieża w przypadku rozwoju pandemii nowej grypy. Ks. Lombardi powiedział, że czytał wypowiedź na ten temat szefa watykańskiej służby zdrowia, który udzielił wywiadu „L’Osservatore Romano”, lecz nie wydaje mu się, by obecna sytuacja wymagała aż tak radykalnych inicjatyw.

Siewca wyszedł siać

Benedykt XVI naucza

Liturgia przewiduje dziś jako stronę ewangeliczną początek szóstego rozdziału Ewangelii wg św. Jana, który opisuje najpierw cud chlebów - kiedy Jezus nakarmił tysiące osób, dysponując tylko pięcioma chlebami i dwiema rybami - a następnie inny cud Pana, który stąpał po wodach wzburzonego jeziora; a w końcu mowę, w której objawia się On jako „chleb życia”. Mówiąc o „znaku” chlebów, Ewangelista podkreśla, że Chrystus, zanim rozdał je, pobłogosławił, odmawiając modlitwę dziękczynną (por. w. 11). Czasownik „eucharistein” odsyła wprost do opowieści o Ostatniej Wieczerzy, w którym Jan faktycznie nie mówi o ustanowieniu Eucharystii, lecz o obmyciu nóg. Eucharystia została tu niejako antycypowana w wielkim znaku chleba życia. W bieżącym Roku Kapłańskim jakże nie wspomnieć, że szczególnie my, kapłani, możemy przejrzeć się w tym Janowym tekście, utożsamiając się z Apostołami, gdy mówią: Gdzie znajdziemy chleb dla wszystkich tych ludzi? A czytając o tym anonimowym chłopcu, który ma pięć chlebów zbożowych i dwie ryby, i my chcemy odruchowo powiedzieć: Czymże to jest wobec tak wielkiej rzeszy? Innymi słowy: Kimże ja jestem? Jak mogę, przy moich ograniczeniach, pomóc Chrystusowi w Jego misji? A Pan udziela odpowiedzi: właśnie biorąc w swe „święte i czcigodne” ręce to niewiele, czym oni są, kapłani stają się narzędziem zbawienia dla wielu, dla wszystkich!
Modlitwa „Anioł Pański”, 26 lipca

Zadanie wychowawcze dziadków jest zawsze bardzo istotne, a staje się jeszcze bardziej, kiedy rodzice z rozmaitych powodów nie są w stanie zagwarantować odpowiedniej obecności u boku dzieci w wieku ich dorastania. Zawierzam opiece św. Anny i św. Joachima wszystkich dziadków świata, kierując do nich specjalne błogosławieństwo. Maryja Panna, która - zgodnie z piękną ikonografią - nauczyła się czytać Pismo Święte na kolanach matki Anny, niechaj pomoże im karmić zawsze wiarę i nadzieję u źródeł Słowa Bożego.
Modlitwa „Anioł Pański”, 26 lipca

Międzynarodowa Komisja Teologiczna

Nowy skład

Przez kolejne 5 lat ks. prof. Jerzy Szymik z Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego będzie członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej. W Watykanie opublikowano nowy skład tego organu, którego zadaniem jest opracowywanie rozwiązań w kwestiach spornych dotyczących teologii.
W gronie 30 członków jest 17 Europejczyków, 6 mieszkańców kontynentu amerykańskiego, 4 przedstawicieli Azji, w tym Chińczyk z Hongkongu, 2 Afrykańczyków i 1 Australijczyk. Są także 2 kobiety: s. Sara Butler z USA oraz dr Barbara Hallensleben z Uniwersytetu we Fryburgu. Na czele Międzynarodowej Komisji Teologicznej stoi prefekt Kongregacji Nauki Wiary - kard. William Levada. Sekretarzem generalnym Komisji jest szwajcarski dominikanin o. Charles Morerod.

Na blogach piszą

Lepiej jest starać się być świętym i nie potrafić tego dokonać niż zlekceważyć samą ideę i w ogóle nie próbować. Jeśli się nie chce być świętym, to próbuje się, w najlepszym razie, być dobrym, a kiedy to się nie udaje, człowiek zostanie jedynie moralistą.
Blog Gianandrea Cocco

Wakacje to najlepszy czas dla sekt. Wtedy rozpoczyna się werbunek. Miejscowości letniskowe i pielgrzymki - tam pojawiają się osoby „odpowiedzialne za werbunek”. Dodatkowo należy wystrzegać się wszelkich darmowych atrakcji - typu darmowe kursy językowe czy kursy relaksacyjne. Warto przed wysłaniem naszych dzieci na wypoczynek porozmawiać z nimi o zagrożeniach, jakie mogą kryć się pod maską wakacyjnych atrakcji. W sieci istnieje wiele stron poświęconych sektom.
Blog o Kościele katolickim

Światowy Dzień Pokoju 2010

„Ekologiczny” temat

„Jeśli chcesz dbać o pokój, otocz troską stworzenie” - to ogłoszony dziś w Watykanie temat papieskiego orędzia na Światowy Dzień Pokoju, który będzie obchodzony 1 stycznia 2010 r.
Radio Watykańskie opublikowało komunikat Papieskiej Rady „Iustitia et Pax”. Jak wyjaśniono, temat wybrany przez Ojca Świętego pragnie uzmysłowić ścisły związek zachodzący w naszym zglobalizowanym i ściśle powiązanym świecie między ochroną rzeczywistości stworzonej a dbaniem o dobro pokoju. Tę niezwykle ścisłą więź w coraz większym stopniu uwidaczniają liczne problemy dotyczące naturalnego środowiska człowieka, takie jak wykorzystywanie zasobów, zmiany klimatyczne, stosowanie i wykorzystywanie biotechnologii czy wzrost demograficzny. „Jeśli rodzina ludzka nie będzie umiała stawić czoła tym nowym wyzwaniom w poczuciu sprawiedliwości i równości społecznej oraz solidarności międzynarodowej, grozi jej przemoc w relacjach między narodami oraz pokoleniami obecnymi i przyszłymi” - przestrzega Papieska Rada.

Rok Kapłański

Św. Jan Maria Vianney powiedział

Bóg nie potrzebuje nas do szczęścia. Jeśli przykazał nam się modlić, to dlatego, że pragnie naszego szczęścia i wie, że nigdzie indziej go nie znajdziemy. Kiedy do Niego przychodzimy, pochyla się całym sercem nad naszą nędzną ludzką istotą, jak ojciec pochylający się, by usłyszeć dziecko, które chce mu coś powiedzieć.