Zasadniczo, czytając „Komputer dla bardzo początkujących” w poprzednich tygodniach, możemy już napisać i wysłać pierwszego maila. Ale komputer, a właściwie program pocztowy typu Outlook Express i podobne dają znacznie więcej możliwości. Warto eksperymentować i poznawać kolejne z nich.
Kilka uwag praktycznych. Osoby, które kiedyś pisały używając maszyny do pisania, musiały często używać „wajchy” (nie wiem, jak to zmyślne urządzenie nazywa się fachowo), gdy kończyła się linijka i trzeba było rozpocząć nową. W edytorach tekstu funkcję tę spełnia klawisz „Enter”. Ale używamy go rzadko, zazwyczaj wtedy, gdy chcemy rozpocząć nowy akapit i nową myśl. W innych wypadkach komputer sam rozpocznie nową linijkę i my nie musimy się o to troszczyć.
Możemy też zrobić tak, że nasz mail będzie nie tylko zbiorem linijek tekstu, ale będzie miał bardziej oryginalny charakter przez wybór tła. Outlook Express daje możliwość wyboru tzw. papeterii, można też zmieniać kolor, wielkość czcionki, używać pogrubienia (bold) itd. W Outlook Expresie papeterie znajdziemy, wciskając strzałkę obok funkcji „Utwórz pocztę”. Warto jednak zwrócić uwagę, że niektóre wzory papeterii spowodują, iż tekst będzie słabiej widoczny. W zależności od systemu, jakiego używamy, mogą też wystąpić różnice w proponowanych deseniach. W Microsoft Office Outlook nowy mail piszemy, formatujemy i wzbogacamy grafiką jak w zwykłym edytorze tekstu Word. Przypomnę, że zmiana rodzaju czcionki - jej rozmiaru, grubości, ewentualnego nachylenia, czyli tzw. kursywy, zmiana jej koloru - nazywana jest formatowaniem. Zwłaszcza na początku naszej przygody z komputerem warto sobie w tej dziedzinie poeksperymentować. A kiedy już mail będzie gotowy, wciskamy „Wyślij”. Pisząc maile do znajomych, możemy formatować tekst do woli. Najwyżej chłopak czy dziewczyna z drugiej strony uzna, że przesadzamy. Kiedy jednak piszemy oficjalnego maila do instytucji czy osoby „na stanowisku”, trzeba zacząć używać tzw. netykiety. Pismo powinno być krótkie, konkretne, w odpowiedziach można użyć fragmentu maila, na który się odpowiada. Treść maila winna być poważna. Ponieważ współcześni „komputerowcy” piszą szybko, często pojawiają się błędy zwane literówkami. Popatrzmy na nie z przymrużeniem oka, sami jednak czytajmy uważnie maile, które chcemy wysłać.
Hiob odpowiada przyjaciołom zdaniem, które wyprzedza Pawła o wieki: „jakże człowiek może być przed Bogiem sprawiedliwy?” To pytanie procesowej rozpaczy. Cały rozdział dziewiąty jest zbudowany na obrazie niemożliwego procesu z Bogiem: „gdyby się ktoś z Nim prawował, nie odpowie raz jeden na tysiąc”. Hiob chciałby pozwać Boga przed trybunał, i natychmiast widzi absurd własnego pozwu. Strona przeciwna jest zarazem sędzią, a „któż Mu powie: Co czynisz?” Środek perykopy to hymn o potędze Stwórcy, włożony w usta cierpiącego. Bóg przenosi góry, wstrząsa ziemią, rozkazuje słońcu, „sam rozciąga niebiosa, kroczy po morskich głębinach”, czyni Niedźwiedzicę i Oriona. Hiob nie wątpi w moc Boga ani na chwilę. Jego dramat polega na tym, że moc widzi, a sprawiedliwości dostrzec nie może. „Choćbym miał słuszność, nie odpowiem, o litość będę błagał przeciwnika”. To jedna z najciemniejszych i najuczciwszych modlitw Starego Testamentu, wiara, która nie rozumie, a nie przestaje się zwracać do Tego, którego nie rozumie. Księga Hioba nie daje w tym miejscu odpowiedzi i liturgia też jej nie wymusza. Odpowiedź przyjdzie na końcu księgi w teofanii, a ostatecznie w Chrystusie, w którym Bóg sam stanął po stronie oskarżonego człowieka. Hieronim, dzisiejszy patron, który przełożył i tę księgę, wiedział z własnego niespokojnego życia, że z Bogiem się nie wygrywa procesu. Z Bogiem się wytrwa. Jego betlejemska grota, gdzie przez dziesięciolecia zmagał się ze słowem, tekstami i sobą samym, jest komentarzem do Hioba. Prawować się z Bogiem wolno, byle nie wypuścić Go z rąk.
Wizja Daniela otwiera przed nami salę tronową nieba i czyni to językiem sądu: „Postawiono trony, a Przedwieczny zajął miejsce… Sąd zasiadł i otwarto księgi”. Cała sceneria jest procesowa, trybunał, akta, wyrok. Tysiąc tysięcy służy Przedwiecznemu, a „dziesięć tysięcy po dziesięć tysięcy” stoi przed Nim. Liturgia dzisiejszego święta czyta te zastępy jako świat aniołów, niezliczoną służbę nieba, o której człowiek wie mało, a której istnienie Pismo poświadcza od pierwszych do ostatnich kart. W nocnych widzeniach przybywa „jakby Syn Człowieczy” na obłokach nieba. Obłok jest w Biblii wehikułem teofanii. Ktokolwiek przybywa na obłokach, przybywa po Bożemu. Zagadkowa postać Danielowej wizji otrzymuje od Przedwiecznego „panowanie, chwałę i władzę królewską”, a Jego panowanie „nie przeminie” i królestwo „nie ulegnie zagładzie”. Jezus weźmie ten tytuł, Syn Człowieczy, jako swoje najczęstsze samookreślenie. Przed Sanhedrynem zacytuje tę właśnie wizję jako odpowiedź na pytanie o swoją tożsamość (por. Mt 26,64). Trybunał uzna to za bluźnierstwo, bo doskonale zrozumie, do czego rości sobie prawo Oskarżony. W święto Archaniołów ta perykopa ustawia proporcje. Michał, „któż jak Bóg”, wódz zastępów, Gabriel, „mąż Boży”, posłaniec zwiastowania, Rafał, „Bóg uzdrawia”, towarzysz drogi Tobiasza. To trzej wymienieni z imienia słudzy tej samej sali tronowej. Aniołowie w Piśmie nigdy nie zatrzymują uwagi na sobie. Każdy z nich jest ruchem od Boga ku człowiekowi albo od człowieka ku Bogu. Kult aniołów, którego Kościół strzeże od wieków przed wynaturzeniami (por. Kol 2,18), jest w istocie kultem Boga, „któremu służą aniołowie”.
Zmotywowana przez jednego ze swoich najbardziej znanych kibiców, papieża Leona XIV, amerykańska zawodowa drużyna baseballowa Chicago White Sox odniosła ważny sukces. Po latach bycia jedną z najsłabszych drużyn w Major League i wielokrotnym braku awansu do fazy finałowej, we wtorkowy wieczór wygrała mecz otwierający fazę play-off przeciwko Houston Astros. W dniu meczu drużyna otrzymała list od papieża. Amerykanin, będący kibicem klubu od dzieciństwa, ponownie wyraził w nim swoje wsparcie i życzył „z całego serca obfitego błogosławieństwa Wszechmogącego dla Was i Waszych bliskich”.
Zespół White Sox opublikował treść listu w mediach społecznościowych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
