Nazwa „euro” pojawiła się w 1995 r. Uważa się, że wymyślił ją niemiecki polityk Theodor Waigel. Znakiem graficznym nowej europejskiej waluty została grecka litera epsilon przecięta dwiema równoległymi liniami. Miała nawiązywać do wspólnych antycznych korzeni cywilizacji europejskiej.
Banknoty
Nad projektem banknotów pracowało wielu artystów. Z 44 zgłoszonych projektów jury wybrało najlepsze, które następnie poddane zostały ocenie opinii publicznej. Dwa tysiące osób z całej Europy wybrało projekt Roberta Kaliny, Austriaka polskiego pochodzenia. Banknoty euro są z obu stron jednakowe, bez względu na to, który kraj wprowadził je do obiegu. Na każdym banknocie podana jest nazwa waluty w alfabecie łacińskim i greckim oraz symbol Unii Europejskiej - flaga z 12 gwiazdami. Na stronie przedniej banknotów są przedstawione okna i bramy, natomiast na odwrotnej - mosty. Każdy z banknotów przedstawia jeden ze stylów architektury europejskiej: antyk, styl romański, gotyk, renesans, barok i rokoko, architekturę inżynieryjną XIX wieku, architekturę nowoczesną XX wieku. Różne rozmiary i wyrazista kolorystyka banknotów są pomocne w rozpoznawaniu nominałów przez osoby słabowidzące. Na banknotach drukowane są wypukłe wzory, umożliwiające rozróżnienie nominałów dotykiem.
Monety euro mają jedną stronę wspólną, a drugą narodową. Ma to odzwierciedlać idee Wspólnoty Europejskiej. Stronę wspólną zaprojektował w 1996 r. utalentowany plastycznie informatyk Luc Luycx, Belg, pracownik belgijskiej Mennicy Królewskiej, który swoje inicjały LL pozostawił na monecie 2 euro. Jego projekt składał się z wyraźnego nominału, dwunastu gwiazdek i stylizowanej mapy kontynentu.
Narodowa strona
We Francji projekt strony narodowej wybierała komisja złożona z artystów i numizmatyków. Niemcy, Finowie i Belgowie wykorzystali na stronach narodowych motywy, które wcześniej mieli na walutach narodowych. W Hiszpanii i Irlandii zdecydował rząd. Austriackie i włoskie strony narodowe euro wybierało społeczeństwo w głosowaniu.
Strony narodowe najczęściej zawierają historyczne budowle czy postaci, ale można też spotkać symbol Alp - szarotkę (Austria) czy lecące łabędzie (Finlandia), symbol religijny - krzyż wykorzystała Słowacja i Malta, Watykan na rewersie umieścił postaci papieży Jana Pawła II i Benedykta XVI.
Jak będzie wyglądać strona narodowa polskiego euro? Mamy do zagospodarowania: 1, 2, 5, 10, 20, 50 eurocentów oraz 1 i 2 euro. Czy będzie to orzeł biały, znak „Solidarności” czy postać Jana Pawła II?
Nasza jubileuszowa wędrówka prowadzi nas teraz do łódzkich Łagiewnik, do miejsca, gdzie pośród wiekowych dębów Lasu Łagiewnickiego wznosi się barokowa świątynia Ojców Franciszkanów Konwentualnych. To jedno z najstarszych i najważniejszych sanktuariów maryjnych w regionie, gdzie Maryja od wieków czczona jest jako Matka Boża Szkaplerznej, niosąca pociechę i uzdrowienie wszystkim, którzy chronią się pod Jej płaszczem.
W centralnym punkcie jednego z ołtarzy spoczywa niewielki, ale emanujący niezwykłym blaskiem obraz Matki Bożej Szkaplerznej. Jego historia sięga XVIII wieku i jest nierozerwalnie związana z cudownymi wydarzeniami, które miały tu miejsce. Maryja na tym wizerunku patrzy na nas z wielką czułością, jakby chciała zapewnić, że każdy, kto przychodzi do Niej z ufnością, zostanie wysłuchany. To tutaj, u boku Matki Szkaplerznej, pokolenia łodzian odnajdywały siłę w czasach trudnych doświadczeń, a liczne wota są świadectwem łask, jakie spływają na to miejsce – od uzdrowień fizycznych po te najcenniejsze, duchowe.
Iga Świątek wygrała z Magdą Linette 6:4, 6:4 i awansowała do czwartej rundy - 1/8 finału - wielkoszlemowego turnieju tenisowego French Open w Paryżu. O ćwierćfinał powalczy w niedzielę z Ukrainką Martą Kostiuk.
Pierwsza partia pojedynku na korcie centralnym kompleksu im. Rolanda Garrosa rozpoczęła się po myśli Linette, która prowadziła 2:0, ale później rozstawiona z numerem trzecim Świątek opanowała sytuację, dwukrotnie przełamała serwis rodaczki i po 42 minutach zwyciężyła 6:4.
W debatach o religii regularnie powraca zarzut, że Biblia zawiera opisy przemocy, wojen i okrutnych wyroków, a więc chrześcijaństwo miałoby otwierać drogę do usprawiedliwiania zbrodni. Problem jest jednak znacznie bardziej złożony. Pytanie nie dotyczy wyłącznie starożytnych opisów wojennych, lecz także tego, czy człowiek wierzący może kiedykolwiek poprzeć przemoc, terror lub mord w imię Boga, ideologii czy „wyższego dobra”. Odpowiedź chrześcijańska wymaga spokojnego spojrzenia zarówno na całą Biblię, jak i na moralne przesłanie Ewangelii.
Jak wyjaśnia ks. dr Adrian Mętel, biblista i teolog Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, pytanie o to, czy chrześcijanin może popierać zbrodnie, wydaje się mieć odpowiedź oczywistą: nie. Trudność zaczyna się jednak wtedy, gdy czytelnik otwiera Stary Testament i widzi wojny Izraela, klątwę na Amaleka, zdobycie Jerycha albo nakazy wytępienia ludów Kanaanu (por. Pwt 7,1-5; 20,16-18; Joz 6; 1 Sm 15). Czy Biblia nie tylko opisuje przemoc, ale także ją nakazuje? A jeśli naród wybrany dopuszcza się czynów, które dzisiejszy język moralny nazwie zbrodniami, czy nie osłabia to przykazania: „Nie zabijaj” (Wj 20,13; Pwt 5,17)?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
