Zmarł ostatni spowiednik Jana Pawła II

Dzień po podpisaniu przez Benedykta XVI dekretu o heroiczności cnót Jana Pawła II zmarł w Rzymie o. prof. Antoni Mruk SJ - ostatni spowiednik Papieża Polaka. Poznał on młodego ks. Karola Wojtyłę w Rzymie w 1946 r. Zmarły 95-letni jezuita był emerytowanym profesorem teologii moralnej Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego oraz postulatorem procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego s. Faustyny Kowalskiej.

Na blogach piszą

Czy zastanawiało was kiedykolwiek, Drodzy Czytelnicy, dlaczego lewica tak gwałtownie zwalcza chrześcijaństwo? Przyznam, że mnie ten fakt nieodmiennie wprawia w konfuzję. Jak można pogodzić „lewicową wrażliwość społeczną” z jednoczesnym atakiem na Tego, który niósł ludziom pomoc i nauczał ich, aby byli dla siebie dobrzy?
Blog Marka Błaszkowskiego

Kiedy się ostatecznie zdecydowałem zostać księdzem (tak naprawdę nie pamiętam dokładnie tego momentu), czułem się tak, jak gdybym od zawsze był zdecydowany. I w tym chyba tkwi kolejna tajemnica powołania, ściślej - mojego powołania. Czułem się od zawsze powołany. Jakże bliski jest mi Izajasz ze swoim przekonaniem: „Powołał Mnie Pan już z łona mej matki, od jej wnętrzności wspomniał moje imię” (por. Iz 44,1).
To trzeba podkreślać: brak wątpliwości, o które ludzie pytają. Tak modne stało się mieć wątpliwości „przed” i „po”. Nosić je jak order na wierzchu. Pewność jest podejrzana, fundamentalistyczna. Chwiejność jest niby bardziej ludzka. A ja byłem zdecydowany. Nie musiałem z nikim walczyć.
Sacerdos

Motu Proprio

Zmiany w Kodeksie Prawa Kanonicznego

W Watykanie 15 grudnia 2009 r.ogłoszono papieskie motu proprio „Omnium in mentem”, dostosowujące normy prawne do treści Katechizmu Kościoła Katolickiego oraz orzeczeń Papieskiej Komisji ds. Tekstów Prawnych. Benedykt XVI zmienił treść pięciu kanonów Kodeksu Prawa Kanonicznego dotyczących diakonatu oraz skutków formalnego odłączenia się od Kościoła
Specjalnie dla „Niedzieli” mówi abp Francesco Coccopalmerio - przewodniczący Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych
Wraz z motu proprio „Omnium in mentem” zostały dokonane dwie zmiany w Kodeksie Prawa Kanonicznego, które już wcześniej zostały zdecydowane przez sługę Bożego Jana Pawła II. Pierwsza zmiana odnosi się do wstępu do kanonów 1008 i 1009, dotyczących sakramentu święceń, tak aby zapis kanonów był taki sam jak w numerze 1581 Katechizmu Kościoła Katolickiego. To było konieczne, aby dostosować tekst Kodeksu Prawa Kanonicznego do tego, który jest w Katechizmie, by ponownie stwierdzić prawdę teologiczną dotyczącą tego, iż biskupi i prezbiterzy działają „in persona Christi Capitis” (w osobie Chrystusa Głowy), podczas gdy diakoni służą ludowi Bożemu „in diaconia liturgiae, verbi et caritatis” (w diakonii liturgii, słowa i miłości).
Druga zmiana dotyczy usunięcia wyrażenia „actus formalis defectionis ab Ecclesia Catholica” w kanonach 1086, § 1, 1117 i 1124 Kodeksu Prawa Kanonicznego (tego słowa nie ma w Kodeksie Kanonów Kościołów Wschodnich). Dotyczy to w istocie wyrażenia, które nie należy do tradycji kanonicznej, z którym rozumiano ustanowienie wyjątku od ogólnej zasady ustanowionej przez kanon 11 Kodeksu Prawa Kanonicznego dotyczącego mocy wiążącej praw kościelnych.
Rzeczywiście, tak jak to czytamy w motu proprio, „doświadczenia ostatnich lat pokazały, wręcz przeciwnie, że to nowe prawo przyniosło niemało problemów duszpasterskich. Najpierw pojawiła się trudność w praktyce, w pojedynczych przypadkach, owego formalnego aktu odłączenia się od Kościoła, zarówno co do jego teologicznej istoty, jak i co do samego aspektu kanonicznego. Również wiele problemów przysporzyło to w działaniu duszpasterskim, jak i w praktyce sądów. Rzeczywiście, zauważyło się, że z nowego prawa wydawało się, że rodzi się, przynajmniej pośrednio, pewna łatwość lub, jakby to powiedzieć, zachęta do apostazji w tych miejscach, gdzie katolicy są nieliczni, lub w których obowiązują prawa małżeńskie niesprawiedliwe, które stwarzają dyskryminację pomiędzy mieszkańcami z motywów religijnych, ale ponadto to nowe prawo utrudniało powrót tych ochrzczonych, którzy bardzo chcieli zawrzeć nowe małżeństwo kanoniczne, po upadku poprzedniego; wreszcie, pomijając wszystko inne, wiele z tych małżeństw stawało się w rzeczywistości dla Kościoła małżeństwami tak zwanymi ukrytymi”.
Konkretne znaczenie zmian kanonów 1086, § 1, 1117 i 1124 Kodeksu Prawa Kanonicznego dotyczy zatem środowiska małżeńskiego. Co do ważności małżeństwa, uzgodniono, że od wejścia w życie w 1983 r. Kodeksu Prawa Kanonicznego do momentu wejścia w życie nowego motu proprio - czyli do wypełniania trzech miesięcy od daty umieszczenia w „Acta Apostolicae Sedis”, gdzie zostanie opublikowane (por. kan. 8 KPK) - katolicy, którzy złożyli formalny akt odejścia od Kościoła katolickiego, nie byli zobowiązani do formy kanonicznej do zawarcia małżeństwa, nie było dla nich przeszkodą do zawarcia małżeństwa z osobą nieochrzczoną (rozbieżność kultu w kanonie 1086, § 1 KPK), a nawet obowiązywał ich zakaz zawarcia małżeństwa z niekatolikiem (por. kan. 1124 KPK). Od czasu wejścia w życie nowego motu proprio wyjątek od kanonu 11 KPK został zniesiony, a tym samym, aby uregulować ewentualne związki uczynione bez przestrzegania tej zasady, zawsze jeśli to będzie możliwe, jest konieczne odwołanie się do środków ustanowionych przez KPK: zwolnienie z przeszkody, uzdrowienie (sanatio) etc.
Notował ks. Mariusz Frukacz

Modlitwa „Anioł Pański”

Odpowiedź Boga na dramat ludzki

Boże Narodzenie nie jest bajką dla dzieci, lecz odpowiedzią Boga na dramat ludzkości poszukującej prawdziwego pokoju - podkreślił Benedykt XVI w niedzielę 20 grudnia w rozważaniu przed modlitwą „Anioł Pański” w Watykanie. Papież przypomniał, że Betlejem jest także miastem - symbolem pokoju w Ziemi Świętej i na całym świecie. Niestety, w naszych dniach nie reprezentuje ono osiągniętego i trwałego pokoju, lecz pokój z trudem poszukiwany i oczekiwany. Zaznaczył, że Bóg jednak nie godzi się nigdy z tą sytuacją, dlatego i w tym roku w Betlejem i na całym świecie odnowi się w Kościele tajemnica Bożego Narodzenia, proroctwo pokoju dla każdego człowieka, który zobowiązuje chrześcijan do zaangażowania, by stać się wszędzie narzędziami i zwiastunami pokoju.