Pani Aleksandro!
Oprócz konsekrowanych wdów są także konsekrowane dziewice. Wiem o tym od osoby zaprzyjaźnionej z Tomaszowa. Jej przyjaciółka z Białegostoku należy do takich. Odnośnie do mężczyzn, to zarówno samotni, jak i żonaci mogą być nadzwyczajnymi szafarzami Komunii św. oraz stałymi diakonami…
Pisała Pani o takich przypadkach w „Niedzieli” w 2009 r., nazywając je loterią, na której częściej się przegrywa, niż wygrywa. Słyszałem o pięknych związkach małżeńskich emerytów. Bo „ubogacać się duchowo - przygotowywać się na spotkanie z Bogiem twarzą w twarz” i „pociągać innych za sobą” można równie dobrze, a może nawet lepiej w małżeństwie niż samotnie.
Z Księgi Rodzaju wynika, że małżeństwo ma dwa cele: pomoc wzajemną i wydanie potomstwa. U seniorów drugi cel nie jest możliwy, ale pierwszy warto realizować. Nasz Kościół błogosławi i takie związki. Ci, którzy wspólnie się modlą - nie rozwodzą się.
Większość wdów i wdowców ma dzieci i wnuczęta i nie jest zainteresowana powtórnym związkiem. Natomiast w rubryce „Chcą korespondować” pojawiają się np. takie anonse: „Jestem bardzo samotną wdową… Chcę spotkać kogoś na dobre i na złe”. Słusznie ktoś stwierdził, że ze względu na podobny bagaż doświadczeń, wdowcy powinni łączyć się z wdowami, a ci, którzy nie zawierali małżeństwa, z podobnymi sobie (wyjątki mogą być). Bywają udane małżeństwa z rozsądku. „Józefowe” - białe małżeństwo seniorów to dwuosobowy zakon, to braterstwo wyższego stopnia.
Najliczniejsi są powołani do małżeństwa w młodości, niektórzy po owdowieniu do powtórnego związku, a nieliczni - do takiego związku w jesieni życia. Prośmy o poznanie woli Bożej i siłę do jej pełnienia. Szczęść Boże!
Krzysztof z gór

W tym kontekście polecam także rozmowę z o. Wiesławem Łyko OMI w nr. 5/2011 „Niedzieli”, edycja zielonogórsko-gorzowska, na temat osób konsekrowanych. Jest tam nawet ciekawy wątek pierwszego wdowca konsekrowanego we wspólnocie wdów…
Napisała także Pani Maria z Krakowa: „Chciałabym poinformować, że to Stowarzyszenie zrzesza starsze panny i wdowy, wszelkie informacje można uzyskać pod podanym adresem. Należę do tego Stowarzyszenia 10 lat. Złożyłam przyrzeczenia życia według rad ewangelicznych, dzień skupienia odbywa się raz w miesiącu w Krakowie, raz w roku odbywają się 4-dniowe, zamknięte rekolekcje. Codziennie odmawiam Jutrznię i Nieszpory z Liturgii Godzin, Rozmyślanie i Kompletę. Cenię sobie takie życie powierzone Panu Bogu w trudnościach życiowych, modlitwa dodaje mi sił i jestem spokojna, że wszystko zależy od Pana Boga. Polecałabym osobom samotnym, wierzącym w Opatrzność Bożą taki stan życia”.
Ja również serdecznie polecam i tę drogę, szczególnie tym, którzy pragną wypełnić samotne życie głębszą treścią. Nie jest to wybór łatwy, ale przecież rzeczy łatwe są też przeważnie najmniej warte!

Aleksandra