MARYJA POWIEDZIAŁA „TAK”

PROF. BOGDAN CHAZAN - lekarz, propagator naprotechnologii, dyrektor Szpitala Ginekologiczno-Położniczego im. Świętej Rodziny w Warszawie:
- Ten czas jest inny, a już szczególnie w tym roku. Mogę bowiem powiedzieć, iż tegoroczny Adwent zaczął się dla mnie trochę wcześniej niż dla wszystkich. Bezpośrednio przed tym wyjątkowym czasem byłem w miejscu dobrowolnego odosobnienia. Proszę wybaczyć, że nie powiem, co to za miejsce i gdzie ono dokładnie jest na mapie. Wyznam tylko, że udałem się tam po to, aby spojrzeć głębiej w swoje życie. Innymi słowy - żeby lepiej zidentyfikować czekające mnie wyzwania i problemy. Jednak przede wszystkim byłem tam, żeby zmienić swoje życie na lepsze. A o to właśnie, moim zdaniem, chodzi w Adwencie. Bo skoro jest to czas poprzedzający przyjście Pana, to naszym zadaniem jest prostowanie dróg do Niego. A to dokonuje się m.in. poprzez przemianę wewnętrzną, w czym pomagają właśnie miejsca sprzyjające wyciszeniu.
Jako osoba kierująca szpitalem, w którym każdego dnia na świat przychodzi średnio czternaścioro dzieci, chciałbym podzielić się z Czytelnikami „Niedzieli” pewną refleksją i apelem dotyczącymi tego tematu. Personel medyczny towarzyszy kobietom w ich oczekiwaniu na przyjście potomstwa. A także w związanych z tym specyficznych niepokojach oraz nieporównywalnych z niczym radościach. Ale dla kobiety i dziecka bardzo ważny jest czas przed tym, zanim trafią na oddział położniczy. To czas poczęcia oraz kolejne dni i miesiące przed rozwiązaniem.
Pamiętamy, że narodziny Zbawiciela były poprzedzone Zwiastowaniem. Maryja powiedziała „tak”, kiedy Archanioł Gabriel obwieścił Jej, że urodzi Jezusa. Wspominając ten fakt, wszyscy powinniśmy starać się, aby w dzisiejszych czasach jak najwięcej kobiet akceptowało swoje powołanie dla życia, które ma w nich powstać lub już powstało.

* * *

WIZYTA U PROTESTANTÓW

TERESA BOCHWIC - dziennikarka, w latach PRL opozycjonistka, obecnie wykładowczyni dziennikarstwa i publicystka:
- Wywodzę się z rodziny, która była głęboko katolicka. Uroczyście i podniośle obchodziliśmy wszystkie święta kościelne, natomiast jeśli chodzi o Adwent, to nie było żadnych szczególnych obyczajów z nim związanych. Takie przekonanie zrodziło się we mnie, kiedy w okresie Adwentu pojechałam do wschodnich Niemiec. Tam odwiedziłam rodzinę protestancką. W ich domu wszędzie wisiały krzyżyki, wianuszki zrobione z zielonej choinki oraz wiele innych, różnych ozdób, które my nazywamy choinkowymi. Dosłownie cały dom był przystrojony w te ozdoby już na początku grudnia! Tymczasem u nas i u naszych sąsiadów nikt tak uroczyście Adwentu nie obchodził. Pamiętam, że moja babcia zawsze mówiła, iż jest Adwent i czekamy na przyjście Pana Jezusa. No i, oczywiście, chodziliśmy na Roraty. Czas ten nie wydawał mi się więc niczym szczególnym. Dopiero mój zięć, który z pochodzenia jest Macedończykiem, zwrócił mi uwagę, że nasze życie jest niezwykle podporządkowane rytmowi religijnemu. Coś, czego myśmy nie odczuwali - a szczególnie ja, mająca w pamięci doświadczenie protestanckie - w jego oczach było szczególnie widoczne. I ta jego ocena przywróciła właściwe proporcje.

* * *

ADWENT PRZEZ CAŁE ŻYCIE

JERZY ZELNIK - aktor teatralny i filmowy, znany m.in. z roli faraona Ramzesa XIII oraz z filmów: „Awantura o Basię”, „Chopin. Pragnienie miłości”:
- Adwent jest dla mnie czasem mobilizacji duchowej i fizycznej. Ta druga oznacza powstrzymanie się od spożywania alkoholu i zabaw. Od 27 lat odmawiam sobie alkoholu. A zabawy, huczne spotkania itd. - mało mnie one interesują.
Mobilizacja duchowa dotyczy spraw fundamentalnych. Chodzi o to, żeby w tym konkretnym czasie nastąpiło odrodzenie się Chrystusa w moim sercu. Droga, która ma mnie do tego prowadzić, oznacza większą intensywność modlitwy i dobrą lekturę. W Adwencie czytam więc te lektury ze szczególną uwagą. Jeśli zaś chodzi o modlitwę, to najpierw muszę powiedzieć, że uważam, iż dar prawdziwej, głębokiej modlitwy jest szczęściem. By go osiągnąć, modlitwa nie może być - mówiąc kolokwialnie - ziewaniem, rutyną czy czymś pomiędzy. Ja z racji swojej pracy nie mam uporządkowanego ściśle dnia, więc moja modlitwa odbywa się często pomiędzy zajęciami. W Adwencie staram się jednak, aby czas na modlitwę był czasem wyłącznie do tego przeznaczonym. Tak, by modlić się bez pośpiechu, stosownie do odczuwanych potrzeb.
O Adwencie mówi się często jako o czasie nadziei. Ale pragnę zauważyć, że całe życie ziemskie osoby wierzącej powinno łączyć się z nadzieją na życie wieczne. Można więc powiedzieć, że nasze życie jest Adwentem. Z tym większym niepokojem obserwuję, że ludzie na starość mają mniej cierpliwości, kłócą się, zamiast sobie pomagać. Tymczasem stale winniśmy pytać siebie: czy nasze życie jest uczestnictwem w „dobrych zawodach”?
Osobiście od dawna borykam się z tematem progu między życiem tutejszym a wiecznym. Rozważam to spokojnie, licząc na dar życia wiecznego. A na co dzień staram się „sprzątać” wokół siebie i w swoim sumieniu, aby zasłużyć na dar wieczności.