Aby nawiązać kontakt z osobami ogłaszającymi się w tej rubryce, należy napisać do nich list, zaznaczyć numer ogłoszenia, a redakcja przekaże go wskazanej osobie.
Mieszkam w małym mieście powiatowym, jestem osobą samotną. Przechodzę rekonwalescencję po wypadku samochodowym. Mam 62 lata, średnie wykształcenie. Gram na różnych instrumentach muzycznych. Potrafię też gotować - moją pasją jest pieczenie tradycyjnych ciast. Chciałbym nawet tę pasję rozwinąć zawodowo. Potrzebuję jednak do tego wsparcia i zachęty, a może pomocy lub współpracy.
5185. Danuta z Wałbrzycha
Jestem 65-letnią wdową, pragnę poznać przyjaciół, z którymi mogłabym dzielić się swoimi spostrzeżeniami i życiowym doświadczeniem. Hoduję w domu kwiaty, biorę udział w pielgrzymkach, spaceruję z kijkami, należę do Wspólnoty Żywego Różańca. Mogę wymieniać się książkami o tematyce religijnej.
Jesteśmy emerytami. Żona - 66 lat, mąż - 70 lat. Z zawodu jesteśmy ekonomistami. Mamy dorosłe dzieci i wnuki. Cenimy sobie życie w wierze katolickiej. Chcielibyśmy poznać osoby o podobnych poglądach. Mieszkamy blisko Warszawy. Prosimy o listy od osób w podobnym wieku.
5187. Marysia
Pani po sześćdziesiątce, z Małopolski, chętnie pozna koleżanki lub małżeństwa, aby spędzać czas na rozmowach przy herbatce. Kocham przyrodę i dobrą literaturę. Nie szukam kandydata do związku, ale raczej szczerej przyjaźni. Dzieci i wnuki mają swoje życie, a ja nadmiar wolnego czasu. Jestem szczera, ugodowa i chętnie podejmę korespondencję, która, mam nadzieję, przerodzi się w przyjaźń.
Uwaga! Czytelnicy nawiązują kontakty z osobami ogłaszającymi się na własną odpowiedzialność.
Aleksandra
Lekcjonarz daje dziś rzadkość, fragment najkrótszego listu Pawła, bilecik do Filemona w sprawie zbiegłego niewolnika Onezyma. List jest arcydziełem chrześcijańskiej perswazji. Paweł mógłby rozkazać, „choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obowiązek”, wybiera jednak prośbę: „zamiast tego proszę cię przez wzgląd na miłość”. Starzec i więzień prosi właściciela o los niewolnika. Hierarchia świata zostaje zawieszona przez wzgląd na miłość. Gra słów przenika cały list. Onēsimos znaczy „pożyteczny”, a Paweł żartuje z powagą, że ten ongiś „nieużyteczny” (achrēstos) teraz jest „bardzo użyteczny” (euchrēstos), i słychać w tym jeszcze jedno echo, Christos. Zbiegły niewolnik stał się w więzieniu dzieckiem Pawła: „którego zrodziłem w kajdanach”. Odesłanie go jest wyrwaniem sobie serca: „jego, to jest serce moje, odsyłam”. Prośba ma jasny kierunek: „może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego”. Paweł nie ogłasza abolicji, pisze list prywatny w jednej sprawie. A jednak w tym liściku tkwi materiał wybuchowy, który pracował wieki: „już nie jako niewolnika, lecz jako brata”. Braterstwo w Chrystusie podminowało niewolnictwo skuteczniej niż dekrety. Instytucja, w której właściciel i niewolnik klękają przy jednym stole eucharystycznym jako bracia, nosi w sobie własny koniec. Finał listu jest czekiem: „jeżeli wyrządził ci jaką szkodę lub winien cokolwiek, policz to na mój rachunek. Ja, Paweł, piszę to moją ręką: ja uiszczę odszkodowanie”. Ego apotisō to formuła zobowiązania dłużnego, własnoręczny skrypt. Paweł czyni z siebie poręczyciela winowajcy. Trudno o czystszą imitację Chrystusa, który nasze długi policzył na swój rachunek. Wstawiennictwo, które nie chce nic kosztować wstawiającego się, jest tylko opinią. Pawłowe kosztuje podpis.
Jan Paweł II odwiedził Peru dwukrotnie – w 1985 i 1988 r. Trzydzieści lat później przybył tam Franciszek. Obaj papieże zastali kraj zmagający się z poważnymi kryzysami społecznymi i politycznymi. W swoich przesłaniach wzywali do pokoju, sprawiedliwości i troski o najuboższych. Teraz do grona Następców św. Piotra odwiedzających kraj Inków dołącza Leon XIV, dla którego Peru stało się drugą ojczyzną.
Pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II do Peru odbyła się w dniach 1–5 lutego 1985 r. Krajem rządził wówczas prezydent Fernando Belaúnde Terry, a od kilku lat trwała krwawa rebelia maoistowskiej organizacji terrorystycznej Świetlisty Szlak. Przemoc, szczególnie dotkliwa w regionach andyjskich, pogłębiała ubóstwo i podziały społeczne.
Pieniny w żałobie i solidarności z ofiarami zamachu w Krakowie
2026-11-12 23:01
Paweł Pasionek /mfs
Paweł Pasionek
XXVI Zaduszki Szczawnickie przybrały szczególny charakter, bowiem zgromadziły mieszkańców Pienin w czasie żałoby narodowej.
Minutą ciszy upamiętniono tych, którzy zginęli w Krakowie. - Nasze myśli i modlitwy kierujemy ku ofiarom tej tragedii, ich rodzinom oraz wszystkim których dotknęło to nieszczęście – zaznaczyli organizatorzy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
