Jan Długosz pisze w swych kronikach o tym, że rankiem, 15 lipca 1410 r., w dniu Rozesłania Apostołów, ks. Bartłomiej, kapelan króla Władysława Jagiełły, odprawił Mszę św. w namiocie kaplicznym. Było to tuż przed bitwą. Święto Rozesłania Apostołów istniało w średniowieczu. Zniósł je sobór trydencki. W starym mszale trydenckim można znaleźć formularz „De Divisione Apostolorum”. Później funkcjonowało ono tylko dla niektórych polskich diecezji. Rozesłanie Apostołów musiało być trudną chwilą. Chrystus przygotował swoich uczniów na misję, niczym wieki później Jagiełło przygotowywał swych rycerzy do walki. Jezus podał uczniom bardzo jasne kryteria misji: co mają zabrać, co zostawić, jak się zachowywać wobec mieszkańców domów, w jaki sposób dawać świadectwo i głosić Dobrą Nowinę: „I PRZYKAZAŁ IM, ŻEBY NIC Z SOBĄ NIE BRALI NA DROGĘ PRÓCZ LASKI: ANI CHLEBA, ANI TORBY, ANI PIENIĘDZY W TRZOSIE” (Mk 6, 8). Chrystus wiedział, że posyła ich na pracę bez nagrody. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi, a więc dopuścił, by toczyli walkę nie tylko z trudnościami widzialnymi, ale też ze światem niewidzialnym. Dziś w kalendarzu pozostaje wspomnienie po zwycięskiej bitwie pod Grunwaldem. Zabrakło w nim jednak święta Rozesłania Apostołów. Tylko od nas zależy, czy nie zabraknie samych apostołów.