Drodzy Diecezjanie!

1. Rozpoczynamy kolejny Adwent w naszym życiu. Czas ten budzi nowe nadzieje i przypomina, że obietnica Boża o przyjściu na świat Zbawiciela jest coraz bliższą wypełnieniu. I to nas napawa radością. Razem bowiem z prorokiem Izajaszem zdajemy sobie sprawę z tego, że sami nie jesteśmy w stanie zaradzić różnym słabościom i nieporządkom. Niestety, zdarza się i wśród nas, że stajemy się "zwiędli jak liście, a nasze winy poniosły nas jak wicher" (Iz 63, 19b). To wszakże, co ma się stać, a co będziemy przeżywali za parę tygodni, to przerośnie wszelkie oczekiwania, gdyż "wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem, Panem naszym" (1 Kor 1, 9). A skoro jest tak, to powinniśmy czuwać i z mocnym przekonaniem podejmować to wezwanie, jakie kieruje ku nam sam Jezus w Ewangelii: "Czuwajcie więc (...). By niespodziewanie przyszedłszy, nie zastał was śpiących" (Mk 13, 35-36).

2. Tegoroczne nasze czuwanie, także adwentowe - zostało ubogacone listem apostolskim Jana Pawła II o Różańcu Dziewicy Maryi. Ojciec Święty modlitwie różańcowej, rozbudowanej o nową część tajemnic światła nadaje szczególny charakter, również w związku z początkiem trzeciego tysiąclecia. Pisze bowiem, że modlitwa różańcowa: "W swej prostocie i głębi pozostaje (...) również w obecnym trzecim tysiącleciu, które dopiero co się zaczęło modlitwą o wielkim znaczeniu, przynoszącą owoce świętości" (Jan Paweł II, Rosarium, 1).
Ojciec Święty mając to wszystko na uwadze, ogłosił 25. rok swego pontyfikatu - Rokiem Różańca. Wypada więc, abyśmy zastanowili się nad tym, w jaki sposób mamy wypełnić zalecenie Jana Pawła II. Z pewnością już teraz postanowiliśmy, aby każdego dnia odmawiać przynajmniej jedną tajemnicę różańcową. Godnym polecenia jest zwyczaj odmawiania jej we wspólnocie rodzinnej, gdyż nic tak nie cementuje rodziny, nie umacnia i rozwija miłości, jak wspólna modlitwa.
Modlitwa różańcowa pomaga nam w przeżywaniu roku kościelnego, gdyż jej poszczególne tajemnice ściśle się łączą z poszczególnymi okresami liturgicznymi, wnosząc w ich przeżywanie dodatkowe światło.

3. Będziemy więc częściej aniżeli zazwyczaj powracali w tym roku do Różańca. I już teraz pragnę skierować do całej diecezji gorący apel, aby w modlitwie tej pamiętano o naszym programie duszpasterskim, który rozpoczynamy w pierwszą niedzielę Adwentu. Jego zasadniczym celem jest nasze stałe zbliżanie się do Jezusa. Przez kontemplację Jego oblicza chcemy zjednoczyć się z Nim w miłości. "Maryja jest niedoścignionym wzorem kontemplacji Chrystusa" (Jan Paweł II, Rosarium, 10), a tajemnice różańcowe, ukazując różne sytuacje i okoliczności, przybliżają nam przykład Matki Bożej. "Maryja żyje z oczyma zwróconymi na Chrystusa i skarbi sobie każde Jego słowo: Zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu (Łk 2,19; por. 2,51)" (Jan Paweł II, Rosarium, 11).
I dzięki temu Matka Boża uczy nas Jezusa Chrystusa i - jak pisze Papież: "Nie chodzi jedynie o nauczenie się tego, co głosił, ale o nauczenie się Jego samego (Lumen gentium, 58). Jakaż nauczycielka byłaby w tym bieglejsza niż Maryja? (...) Pierwszy ze znaków, jakie uczynił Jezus - przemienienie wody w wino na weselu w Kanie - ukazuje nam Maryję właśnie w roli nauczycielki, gdy zachęca sługi do wykonania poleceń Chrystusa (por. J 2, 5) (Jan Paweł II Rosarium, 14).

4. Nasze dążenie do pełnego zjednoczenia się z Chrystusem w miłości dokonuje się w tym świecie. A w nim dostrzegamy wiele zagrożeń i to wyjątkowo tragicznych. W czasie modlitwy różańcowej pamiętajmy o naszych dramatach. Ojciec Święty zachęca, abyśmy modlili się o pokój na ziemi i w intencji rodziny. Czytamy w Liście: "Pewne okoliczności historyczne sprawiają, że to przypomnienie o modlitwie różańcowej nabiera szczególnej aktualności. Pierwszą z nich jest pilna potrzeba wołania do Boga o dar pokoju. Różaniec nieraz wskazywali moi Poprzednicy - pisze Papież - i ja sam jako modlitwę o pokój. (...) Równie pilna potrzeba wysiłków i modlitwy wyłania się w innym punkcie krytycznym naszych czasów, jakim jest rodzina, komórka społeczeństwa coraz bardziej zagrożona na płaszczyźnie ideologicznej i praktycznej siłami godzącymi w jej jedność, które budzą obawy o przyszłość tej podstawowej i niezbywalnej instytucji, a wraz z nią o losy całego społeczeństwa. Powrót do różańca w rodzinach chrześcijańskich ma być, w ramach szerzej zakrojonego duszpasterstwa rodzin, skuteczną pomocą, by zapobiec zgubnym następstwom tego kryzysu znamiennego dla naszej epoki" (Jan Paweł II, Rosarium, 6).

5. Zagrożenia szczęścia rodzinnego i niebezpieczeństwa konfliktów biorą się z niewierności tak poszczególnych ludzi, jak i całych społeczności w stosunku do zasad życia moralnego. Sprawa ta jest niesłychanie ważna. Podczas najbliższych wizyt duszpasterskich, zwanych kolędą, nasi kapłani będą przypominali, a jednocześnie wyjaśniali znaczenie Pięciu Przykazań Kościelnych, o których niekiedy zapominamy. Rodowód Pięciu Przykazań Kościelnych sięga początków chrześcijaństwa i są one ściśle związane z Tradycją Kościoła, dzięki której łatwiej nam przychodzi wprowadzanie w życie Ewangelii.
Każda rodzina otrzyma na pamiątkę tekst Pięciu Przykazań Kościelnych razem z porządkiem specjalnego Apelu Maryjnego, do uczestnictwa w którym zapraszam całą diecezję. Będzie on miał miejsce 2 lutego, w uroczystość Matki Bożej Gromnicznej. Tego dnia o godz. 21.00, w łączności z Jasną Górą, niech wszystkie nasze domy staną się małymi sanktuariami maryjnymi, kiedy całymi rodzinami będziemy dziękowali Panu Bogu za obecność Jego Syna wśród nas, a którego pamiątkę przyjścia na ziemię przeżywamy w okresie kolędowym. Wtedy też odmówmy wszyscy w ramach specjalnego Apelu czwartą tajemnicę różańca z części radosnej o ofiarowaniu Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej, czyli - o Jego ofiarowaniu także nam.

6. Nawiązując zaś do naszej historii pragnę podzielić się z całą diecezją radosną wiadomością, że w roku 2003 przypada 750. rocznica koronacji księcia Daniela Halickiego, koronami papieskimi, które do Drohiczyna przywiózł legat papieski abp Opizzon. Pamiątkę owego wydarzenia połączymy z rocznicą pobytu Ojca Świętego wśród nas, gromadząc się przy naszej katedrze 10 czerwca przyszłego roku. Przedziwne są Boże plany. W 1253 r. tutaj, nad Bug przybył wysłannik papieski, jako zwiastun jedności i pokoju. Po 746 latach do tego samego grodu przybył Namiestnik Chrystusowy. Zachęcam wszystkich do przypomnienia obu wydarzeń, do ponownego przemyślenia tak jednego jak i drugiego przesłania. Niech kapłani, katechetki i katecheci, ale też i nauczyciele, zwłaszcza historii, podzielą się z nowymi pokoleniami wiedzą o jakże ważnych faktach. Z pewnością zajmą się nimi także organizacje młodzieżowe. Chętniej też niech po książki historyczne i czasopisma katolickie, a zwłaszcza Niedzielę sięga każda nasza diecezjanka i każdy diecezjanin.
Nie możemy przecież stać na poboczu historii, gdyż wszystko, co działo się kiedyś, stanowi o naszym dziś i wpływa na kształt jutra. Jan Paweł II mówiąc o historii zbawienia, stwierdza: "Wydarzenia te nie należą tylko do wczoraj; są także dniem dzisiejszym zbawienia" (Jan Paweł II, Rosarium, 13).

7. Głęboko w naszych sercach zakorzeniły się słowa Ojca Świętego wypowiedziane podczas sierpniowego pobytu w Krakowie, zwłaszcza te, które nam przypomniały objawienia św. Faustyny i tajemnicę Bożego Miłosierdzia. Jakże przekonywująco brzmiała zachęta, żebyśmy kształtowali i rozwijali w sobie wyobraźnię miłosierdzia.
Do Miłosierdzia Bożego często się zwracamy z różnymi prośbami. Miłosierdzie Boże jest nam wyjątkowo bliskie w chwilach zagrożeń, gdy doświadczamy licznych trudności. Miłosierdzie Boże jest równocześnie szkołą ludzkiego myślenia i postępowania. Chcemy uczyć się w tej szkole, chcemy ją przybliżyć.
To z tego względu postanowiliśmy, aby we wrześniu 2003 r. rozpocząć peregrynację obrazu Chrystusa Miłosiernego w naszej diecezji. Niech odwiedzi wszystkie parafie, niech będzie coraz bliżej każdego serca ludzkiego.
Ufam, że w przygotowania do peregrynacji i w sam jej przebieg chętnie włączą się wszystkie organizacje i stowarzyszenia katolickie, rady parafialne, aby Chrystus Miłosierny został jak najgodniej przyjęty i znalazł nasze sumienia oczyszczone, rodziny odnowione, a wszystkich gotowymi na przyjęcie orędzia Miłosierdzia.

8. Drodzy Diecezjanie,
dzieląc się powyższymi refleksjami na temat ogólnopolskiego programu duszpasterskiego, z uwzględnieniem niektórych naszych diecezjalnych dodatków, korzystając przy tym z listu apostolskiego Jana Pawła II o różańcu, pragnę ponownie podkreślić, że wszystkie działania duszpasterskie mają prowadzić nas do Chrystusa. I wszyscy diecezjanie są powołani do tego, aby każdy, w ramach swoich możliwości, zabiegał i troszczył się o wprowadzenie w życie powyższych założeń. Zbliżając się bowiem do Jezusa, my zbliżamy się do człowieka, aby w końcu odkryć Go w sobie. Najczęściej zapominamy o tym człowieku, który jest w nas, ale kiedy go odkryjemy łatwiej nam będzie po ludzku patrzeć na innych. Innym wychodzić na spotkanie.
Wkraczamy w nowy rok kościelny z nowym programem duszpasterskim. Niech adwentowy klimat ułatwi nam przyswajanie treści tego programu. Niech dźwięki ligawek, ongiś tak charakterystyczne dla podlaskiego Adwentu, swoją tęskną melodią pomogą nam w zaspokojeniu naszej ogólnej tęsknoty za spotkaniem człowieka, dobrego człowieka, którego wzorem jest Jezus Chrystus. W tym dążeniu do tego spotkania idźmy wspólnie, razem z Maryją. Niech temu spotkaniu towarzyszy moje pasterskie błogosławieństwo, którego udzielam: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego!

Oddany w Panu
+ Antoni P. Dydycz - Biskup Drohiczyński