W przeddzień 28. rocznicy bestialskiego mordu dokonanego przez komunistyczną bezpiekę na ks. Jerzym Popiełuszce, duszpasterzu ludzi pracy - 18 października br. w Warszawie odbyła się promocja książki Mileny Kindziuk pt. „Matka Świętego. Poruszające świadectwo Marianny Popiełuszko”. - Akceptacja życia takim, jakie jest, matka, która oddaje światu swoje dziecko, nie zatrzymując dla siebie, wiara jako nierozerwalna część życia - takie jest, zdaniem autorki, przesłanie książki. Milena Kindziuk opowiadała o historii powstania książki, o zbieraniu materiałów i spisywaniu przez długie lata wypowiedzi Marianny Popiełuszko, wyrażających wielką mądrość życiową. Zdaniem Mileny Kindziuk, matka ks. Jerzego miała ogromny wpływ na kształtowanie syna kapłana - jego pobożność, prawość charakteru, umiłowanie prawdy. Mówiła o mocnej wierze Marianny Popiełuszko, doświadczanej przez całe życie krzyżami, która mimo tragicznych przeżyć potrafi powiedzieć, że życie było dobre. Brat ks. Jerzego, Józef, opowiadał, jak matka wciąż odmawiała Różaniec, a w polu - „Godzinki”. Swą wiarę przekazała dzieciom i wnukom.
Katarzyna Soborak, notariusz procesu beatyfikacyjnego ks. Jerzego, wyznała, że szybko zdała sobie sprawę z tego, jak duży wpływ miała Marianna Popiełuszko na wybory życiowe dzieci i późniejszą ich drogę.
Ks. Tadeusz Bożełko, proboszcz parafii św. Stanisława Kostki w Warszawie, w której ks. Jerzy posługiwał, mówił o widocznych owocach jego męczeństwa. Poinformował, że relikwie ks. Jerzego Popiełuszki są już w 40 krajach świata i właśnie udaje się z delegacją do Rzymu, aby je złożyć w bazylice św. Bartłomieja, w kaplicy, w której przechowywane są relikwie męczenników reżimów totalitarnych.
Spotkanie promocyjne odbyło się w parafii św. Stanisława Kostki w Warszawie. Prowadził je Krzysztof Ziemiec, znany dziennikarz telewizyjny.
Kard. Rainer Maria Woelki, arcybiskup Kolonii uważa, że Kościół ma obowiązek angażować się w debaty społeczne i polityczne. „Nie jest on jednak stroną polityczną. Nie jest ani rządem, ani opozycją” - powiedział w Düsseldorfie. Kościół jest przede wszystkim „obrońcą godności ludzkiej, sprawiedliwości i pokoju, a przede wszystkim pokoju społecznego”.
Według niemieckiego purpurata Kościół musi zabierać głos wszędzie tam, gdzie naruszane są prawa człowieka i wolności, gdzie pomija się ubogich i słabych oraz gdzie zagrożone jest dobro wspólne. „W ten sposób wprowadza on chrześcijańską perspektywę do dyskursu publicznego, aby go wzmocnić” - podkreślił.
W jednej ze szkół podstawowych w Kielnie doszło do serii zdarzeń, które poruszyły lokalną wspólnotę wierzących. Uczniowie, pragnący obecności krzyża w swojej sali lekcyjnej, napotkali na zdecydowany opór ze strony jednej z nauczycielek. Historia ta, choć bolesna, staje się pytaniem o granice szacunku dla sacrum w przestrzeni publicznej.
Z relacji rodziców wynika, że obecność krzyża w sali lekcyjnej klasy 7a była dla uczniów sprawą fundamentalną. Już na początku września dzieci zauważyły, że tradycyjny, drewniany krzyż, który wisiał obok godła państwowego, zniknął. Uczniowie nie pozostali bierni – dzięki uprzejmości szkolnej woźnej pozyskali inny poświęcony krzyż i przywrócili go na należne mu miejsce.
Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
