W życiu człowieka jest wiele dróg. Jedne są długie, a inne krótkie. Niektóre są wyboiste i polne, ale nie brakuje także gładkich, asfaltowych, a nawet ekspresowych. Te wszystkie drogi zbiegają się w jedną przy końcu życia, kiedy człowiek przechodzi z życia na świecie do życia w wieczności. Wśród tych wszystkich ludzkich dróg jest niewątpliwie jedna taka, która w życiu dużo zmienia, nieraz wiele porządkuje, ale może się zdarzyć i tak, że wszystko odwróci, jakby do góry nogami. To droga powołania do świętości, którą realizuje się w życiu małżeńskim, kapłańskim czy życiu konsekrowanym, a także w życiu samotnym. Przed decyzją o wyborze drogi w życiu kapłańskim stanęło w tym roku dziewięciu młodzieńców z archidiecezji przemyskiej.

W życiu każdego kleryka przychodzi taki moment, w którym musi zostawić swój dom, to co jest mu bliskie i znane, aby ruszyć w wielką przygodę, na którą zaprasza go Bóg. Mamy za sobą ponad pięć lat różnych doświadczeń. Warto zatem zapytać: kim byłem wtedy, a kim jestem teraz? Co we mnie zmieniła ta droga, którą przebyłem?

Choć po latach formacji okazało się, że jesteśmy różni, to droga powołania kapłańskiego okazała się być tą, po której zdecydowaliśmy się kroczyć.

W Kościele sakrament święceń jest udzielany w trzech stopniach: diakonatu, prezbiteratu i biskupstwa. Natomiast są tylko dwa stopnie uczestnictwa w kapłaństwie Chrystusa: prezbiterat i posługa biskupia. Zatem diakoni nie są święceni do posługi kapłańskiej, ale są włączeni do stanu duchownego. Poprzez włożenie rąk biskupa i modlitwę dokonuje się konsekracja, czyli poświęcenie konkretnej osoby do wyłącznej służby Panu Bogu. I w ten, tak po ludzku prosty sposób niewidzialna łaska spoczywa na człowieku, czyniąc go Bożym wybrańcem.

Podczas homilii obrzędowej święceń diakonatu biskup zwraca się do wszystkich tymi słowami: „Umocnieni darem Ducha Świętego, (diakoni) będą pomagać biskupowi i jego prezbiterom w posłudze słowa, ołtarza i miłości, okazując się sługami wszystkich. Jako słudzy ołtarza będą głosić Ewangelię, przygotowywać Ofiarę Eucharystyczną i rozdzielać wiernym Ciało i Krew Pańską. Oprócz tego, na polecenie biskupa będą mogli głosić kazania i przekazywać Bożą naukę wierzącym i niewierzącym, przewodniczyć modlitwom, udzielać chrztu, asystować przy zawieraniu związków małżeńskich oraz je błogosławić, nosić Wiatyk do ciężko chorych i przewodniczyć obrzędom pogrzebu. Diakoni uświęceni przez nałożenie rąk, które pochodzi od Apostołów, i ściśle związani z ołtarzem, będą pełnić dzieła miłosierdzia w imieniu biskupa lub proboszcza”.

2 czerwca 2019 r. w parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Pakoszówce z rąk metropolity przemyskiego abp. Adama Szala święcenia przyjęli diakoni: Jakub Szczurko z Pakoszówki, Karol Leń z parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Brzozowie, Karol Tomaszewski z parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Wacławicach.

W parafii pw. św. Bartłomieja w Rogach święceń diakonatu udzielił abp Józef Michalik. Przez jego posługę diakonat przyjęli: Paweł Jakubczyk z Rogów, Piotr Prach z parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Korczynie, Jakub Szafran z parafii pw. św. Marcina w Krościenku Wyżnym.

Natomiast w parafii św. Jana Chrzciciela w Odrzechowej z rąk biskupa pomocniczego Stanisława Jamrozka święcenia przyjęli: Bartosz Jakubowski z Odrzechowej, Kamil Jaworski z parafii pw. św. Wawrzyńca w Rymanowie, Łukasz Mendrala z parafii pw. Wszystkich Świętych w Iwoniczu.

Wielką wdzięcznością ogarniamy naszych Rodziców i Rodzeństwo, którym dziękujemy za dar życia i wychowania. Następnie dziękujemy tym, którzy troszczyli się o nas na drodze naszego życia: Rodzinie, Katechetom i Parafianom, którzy niejednokrotnie stawali się dla nas bliskimi jak rodzina. Wyrazy wdzięczności kierujemy do naszych Formatorów i do wszystkich, którzy poprzez modlitwę i przekazywanie wiedzy troszczyli się o nas.

Naszą wdzięczność kierujemy w stronę Proboszczów parafii, w których otrzymaliśmy dar diakonatu.

Pokornie prosimy o dalszą modlitwę na najbliższy czas przygotowań do święceń prezbiteratu.