Na pytanie dlaczego autor napisał tę książkę i do kogo ją adresował ks. Augustyn odpowiedział: – Moje doświadczenie spowiednika podpowiada, że bardzo wielu dorosłych katolików przeżywa sakrament pokuty i pojednania płytko i formalistycznie, tak jakby zatrzymali się w swoim rozwoju religijnym, gdzieś w okolicy I Komunii Świętej. Konsekwencją tego jest brak doświadczenia owoców, czyli pozytywnych skutków, spotkania z Bogiem w spowiedzi. Moim celem jest pomoc w zmianie sposobu rozumienia i przeżywania spowiedzi tak, aby doświadczać jej większej owocności. Książkę kieruję do wszystkich, którzy widzą potrzebę wprowadzenia zmian w swoim sposobie przeżywania spowiedzi. Myślę też, że każdy, kto chciałby poprzez spowiedź pogłębiać więź z Bogiem, innymi i samym sobą – znajdzie tu wiele wartościowych myśli.
Od początku do końca książka Owocna spowiedź pełna jest praktycznych wskazówek odnoszących się do przebiegu sakramentu pokuty i pojednania: od uporządkowanego przygotowania się, przez spotkanie w konfesjonale, po częstotliwość spowiedzi, czy też wybór właściwego spowiednika. Książka ma klarowną i uporządkowaną strukturę, jest wypełniona przykładami i anegdotami zaczerpniętymi z życia. Wszystko to jest podane w bardzo przystępnej formie.
Ksiądz Krzysztof Augustyn uważa, że jeżeli ktoś jest w stu procentach zadowolony ze swojego przeżywania sakramentu pojednania, to ta książka nie jest mu potrzebna do niczego poza ewentualnie sprawieniem komuś unikatowego prezentu. Jeżeli jednak ktoś dostrzega w sobie potrzebę wprowadzenia pewnych zmian, zaczerpnięcia nieco inspiracji do głębszych spotkań z Bogiem w spowiedzi to warto skorzystać z tej lektury.
Dzięki uprzejmości autora pierwsze dziesięć osób, które skontaktują się z redakcją Niedzieli Świdnickiej (tel. 791 283 543), otrzyma książkę Owocna spowiedź w prezencie. Dodatkowe pytania odnośnie dystrybucji książki oraz zamówienia można kierować pod adresem: ksiazki.augustyn@gmail.com . /xmb
Gubernator stanu Waszyngton Bob Ferguson podpisał w piątek kontrowersyjne prawo stanowe, które wymaga od księży zgłaszania przypadków molestowania dzieci władzom, nawet jeśli dowiedzą się o tym podczas spowiedzi.
Środek ten, wprowadzony w stanowym parlamencie na początku tego roku, dodaje duchownych do listy osób zobowiązanych do zgłaszania przypadków nadużyć w stanie, ale nie obejmuje zwolnienia z obowiązku informowania o informacjach uzyskanych w konfesjonale.
Finał Księgi Hioba jest krótki jak wyrok po długim procesie. Hiob, który przez dziesiątki rozdziałów domagał się rozprawy, po teofanii z wichru mówi: „wiem, że Ty wszystko możesz, co zamyślasz, potrafisz uczynić”. Dodaje zdanie, które jest kapitulacją innego rodzaju niż ta, do której namawiali go przyjaciele: „mówiłem, nie rozumiejąc, o rzeczach zbyt cudownych dla mnie”. Hiob przyznaje się jedynie do granic poznania. To wielka różnica. Bóg zresztą za chwilę oświadczy przyjaciołom, że to oni „nie mówili o Mnie prawdy, jak sługa mój, Hiob”. „Dotąd Cię znałem ze słyszenia, teraz ujrzało Cię moje oko”. Cała księga zmierza do tego jednego wersetu, od teologii referowanej do spotkania. Hiob otrzymał zamiast odpowiedzi obecność i ona wystarczyła. „Odwołuję i żałuję w prochu i popiele”. Proch i popiół są tu miejscem człowieka, który zobaczył miarę rzeczy. Grzegorz Wielki, którego Moralia in Iob są największym starożytnym komentarzem do tej księgi, widział w tym pokłonie początek prawdziwej mądrości. Więcej wie ten, kto wie, przed Kim stoi, niż ten, kto ma odpowiedzi. Epilog przywraca Hiobowi dobra w dwójnasób. Czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, siedmiu synów i trzy córki, którym, rzecz w Biblii wyjątkowa, nadano imiona i dano dziedzictwo „pomiędzy ich braćmi”. Ta podwójna restytucja bywa czytana płasko, jakby Bóg wyrównywał rachunek. Tekst mówi ostrożniej. Pan „przywrócił Hioba do dawnego stanu” (dosłownie odwrócił jego los), gdy ten „modlił się za swoich przyjaciół”. Odnowa przychodzi przez wstawiennictwo za tych, którzy zawinili wobec niego. Hiob umiera „stary i pełen dni”, jak brzmi formuła patriarchów. Jego historia pozostaje otwarta ku większej odpowiedzi. Da ją dopiero Ten, który sam przejdzie przez niesprawiedliwy proces i grób aż do restytucji poranka wielkanocnego.
Zgasły światła, zostały świece. W kościele św. Karola Boromeusza franciszkanie i wierni zatrzymali się przy ostatnich chwilach Biedaczyny z Asyżu.
3 października podczas Transitus wspominano jego przejście z tego świata do życia wiecznego. Nabożeństwo rozpoczęło się hymnem do św. Franciszka. Następnie odczytano jego list do braci oraz opis błogosławionej śmierci, którego autorem jest brat Tomasz z Celano.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
