Cukier prosty znajdujący się w miodzie – fruktoza (ok. 39%), jest przetwarzana w wątrobie w glikogen. Stwierdzono jej zdolność do samoodtwarzania uszkodzonych podczas stanu zapalnego komórek. Następny cukier prosty znajdujący się w miodzie – glukoza (ok. 34%) odżywia komórki wątrobowe, a substancje, które przy tym powstają, sprzyjają eliminacji toksyn bakteryjnych w organizmie, także tych zewnątrzpochodnych. Ponadto cholina, której w gramie miodu jest ok. 5 mikrogramów, obniża poziom tłuszczów w wątrobie i wzmaga jej wydolność żółciotwórczą, co usprawnia proces przemiany tłuszczów w jelicie cienkim. Z kolei biopierwiastki, których w miodzie stwierdzono aż czterdzieści siedem, wpływają na skuteczność działania systemu odpornościowego. Należy do nich m.in. interferon, który przekazuje komórkom zdolność hamowania namnażania się wirusów. Do tego procesu organizm potrzebuje cynku i wapnia, które również są dostarczane w miodzie.

Miód jest przydatny w leczeniu schorzeń miąższu wątroby i dróg żółciowych. Z uwagi na zawartość składników najbardziej wskazany do tego celu jest miód gryczany, a w następnej kolejności rzepakowy, mniszkowy i wielokwiatowy wiosenny.

Leczenie pyłkiem pszczelim

Miodową kurację możemy wydajnie wspomóc pyłkiem pszczelim, który hamuje i łagodzi proces zapalny wątroby, reguluje zubużoną tym procesem biotransformację białek i przemianę lipidów, a równocześnie sprzyja odtwarzaniu uszkodzonej tkanki wątrobowej, czego wyrazem są wracający do normy poziom bilirubiny i aktywność enzymów.

W skład bardzo bogatego w składniki pyłku wchodzi m.in. 1,4-1,65% fosfolipidów. Mają one właściwość odtwarzania biologicznych błon wątroby. W efekcie przyjmowania pyłku ustępują zewnętrzne objawy uszkodzenia czynności wątroby, m.in. żółtaczka. Stopniowo wraca też sprawność fizyczna, poprawia się samopoczucie, zmniejsza się ryzyko powikłań i ich skutków.

Dobrze zakonserwowany, a więc suszony w cieniu, w sposób naturalny, a równocześnie nieprzegrzany przez zbyt wysoką temperaturę przy ewentualności suszenia elektrycznego i nieprzeterminowany pyłek pszczeli (obnóża) należy przed użyciem koniecznie poddać oddziaływaniu wody, co powoduje, że mikroskopowej wielkości ziarenka pyłku, zlepione przez pszczoły w postać grudki, uwalniają i odsłaniają swoją zawartość, w wyniku czego ich składniki stają się przyswajalne przez przewód pokarmowy człowieka. Obnóża pyłkowe, podobnie jak wszystkie leki naturalne, stosuje się długotrwale. W zależności od podatności organizmu i stopnia choroby – średnio 60-90 dni; ich dobową dawkę zwiększając stopniowo. Pyłek przyjmuje się w ilości 15-30 g na dobę, trzy razy dziennie, po jedną-dwie łyżeczki od herbaty. Najkorzystniej dla organizmu, ze względu na przyswajalność, jest przyjmować go na pół godziny, godzinę przed posiłkami lub też między nimi.

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby wspomaga też, przez działanie regeneracyjne, sprzyjające samoodtworzeniu się zniszczonej tkanki, propolis. W wyniku tego działania następuje przyśpieszenie zdrowienia. Propolis, jak wiadomo, może być podawany do organizmu w różnych postaciach: kropelkach (tzn. EEP 10%), pastylkach do ssania, czopkach. Średnia dawka to podawanie dwa razy dziennie po dwadzieścia kropli roztworu propolisu na spirytusie (EEP 10%), po wymieszaniu go z miodem (synergizm). Pszczelarze mają ten komfort, że dysponując gwarantowanym co do jakości propolisem, mogą sami przygotować roztwór propolisowy. Tym, którzy nie mają takiej możliwości, pozostają apteki oferujące kapsułki: propolis plus, propolis z pyłkiem, które przyjmuje się zwykle trzy razy dziennie po dwie. Z prośbą o ten niezwykły specyfik mogą się też zwrócić do pszczelarza.