1 sierpnia 2003 r. o godz. 17.00 dźwięk syren obwieścił, że mija kolejna, 59. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Uroczystości rozpoczęły się Mszą św. w kościele garnizonowym w Kielcach i zakończyły się przed pomnikiem Harcerzy Poległych za Ojczyznę, na Skwerze Szarych Szeregów.
Mszy św. przewodniczył ks. Włodzimierz Jastrząb. Przy ołtarzu stanęli harcerze - wiekowi, doskonale pamiętający swoją Godzinę „W”, jak i współcześni, młodzi, a także przedstawiciele różnych formacji akowskich oraz ci wszyscy, którym jest bliska historyczna i moralna spuścizna powstania. „Gromadzimy się w tym miejscu, by zaświadczyć, że pamiętamy, że doceniamy tę ofiarę” - powiedział w homilii ks. W. Jastrząb. Podkreślił istotę pierwiastka moralnego i religijnego w powstaniu, mówił o postawach kapelanów posługujących w walczącej Warszawie. Przed wszystkimi, którzy „złożyli życie za Polskę i niejednokrotnie za Kościół, chylimy się w głębokim ukłonie”. Dla nich, byłych powstańców, to „nie mitologia..., to historia doświadczana całym jestestwem” - stwierdził Kapelan.
Codzienność ma swoje prawa, życie płynie szybko. Ale znakiem naszej „dojrzałości, naszego sumienia i miejsca w Europie jest... szacunek dla historii - tak jeszcze żywej, dotykalnej i dla konkretnych ludzi”. W kontekście tej spuścizny historycznej warto się zastanowić, jakiego państwa pragniemy dzisiaj?
Po zakończeniu religijnej części uroczystości uformował się pochód, prowadzony przez 77. Kielecką Drużynę Harcerską na czele z Harcerską Orkiestrą Dętą, który przemaszerował pod pomnik Harcerzy.
Były okolicznościowe przemówienia, wspomnienia, przypomniano historię Szarych Szeregów i struktury ówczesnego harcerstwa. Odegrano hymn państwowy i harcerski. Harcerze z Domu Harcerza w Białogonie objęli wartę przy pomniku; był apel poległych, wspomnienia uczestników powstania i pieśni patriotyczne w wykonaniu harcerzy.
Przy pomniku płonęły znicze, z megafonu płynęły powstańcze melodie, w prażącym słońcu stali starsi ludzie w harcerskich mundurach. Mieli łzy i ogień w oczach. A obok przechodziły gromadki spacerowiczów, naszczekiwały psy... Cóż, życie toczy się dalej, ale pozostaje obowiązek pamięci, wywalczony przez tamtą ofiarę.
Nie zdajemy z niej egzaminu, gdy w dzień rocznicy okazuje się, że z pomnika Harcerzy Poległych za Ojczyznę znikło 13 metalowych liter. Nie zdajemy egzaminu, gdy przechodząc tuż obok odbywającej się uroczystości - pijemy piwo, albo wyrwani 1 sierpnia dźwiękiem syren o godz. 17.00 - pytamy czy się pali...
Nasz stosunek do symbolu czy wręcz ikony, jaką stało się Powstanie Warszawskie, jest wyrazem odpowiedzialnego myślenia o Polsce i jej miejscu w Europie.