Jedną z najważniejszych instytucji Kościoła lokalnego jest Wyższe Seminarium Duchowne. Ojciec Święty w czasie poświęcenia nowego budynku Seminarium wskazał na wielkie znaczenie naszego Seminarium, umiejscowionego u stóp Jasnej Góry: "Wśród tysięcznych rzesz pielgrzymich może i powinno wypełnić ono wyjątkową misję w skali całej Polski, a nawet świata". To tutaj, w cieniu Sanktuarium Czarnej Madonny, świętym miejscu dla każdego Polaka, Sanktuarium Narodu, znajduje się serce naszej archidiecezji, Wyższe Seminarium Duchowne. "W szkole Maryi, która przewodniczy w wierze ludowi Bożemu, winni wzrastać kapłani na miarę zbliżającego się XXI wieku" - powiedział w tym dniu Jan Paweł II. Słowa te dzisiaj stają się coraz bardziej aktualne. To tutaj "bije serce archidiecezji", tu młodzi ludzie przygotowują się do głoszenia światu orędzia Bożej miłości.

Seminarium

Seminarium to nie tylko budynek, instytucja, ale przede wszystkim wspólnota ludzi, którzy usłyszeli wołanie Jezusa: "Pójdź za Mną!", i odpowiadając na nie, chcą oddać swoje życie w służbę Bogu i Kościołowi. Tutaj wzrastają w wierze, nadziei i miłości. Wezwanie to, które jest szczególnym zaproszeniem do służby Bożej, oznacza początek drogi radykalnego opowiedzenia się za Chrystusem. Wymaga ono zdecydowanego oderwania się od środowiska, codziennych zajęć rodzinnych oraz najsilniejszych nawet więzi.

Kandydaci do kapłaństwa tajemnicę Chrystusowego zaproszenia rozważają w głębi swojego serca, trwając na modlitwie m.in. w seminaryjnym kościele pw. Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana. To szczególne wybranie realizują przez nieustanne, osobiste odkrywanie swojego Mistrza, przez obcowanie z Żywym Bogiem. We wspólnocie seminaryjnej alumni uczą się być blisko Boga, przeobrażając się w "nowych ludzi" . Wzrastają przez ciągłe uczenie się drugiego człowieka, aby pełniej być człowiekiem "dla drugich".

Formacja

Przygotowanie do kapłaństwa realizuje się przez wielokierunkową formację alumnów. Fundamentem jest formacja ludzka. Seminarium, jak mówi Jan Paweł II, "ma wychowywać młodych ludzi do ochotnego podejmowania obowiązków, ukazywać im sens bezinteresownej służby, wartość poświęcenia, bezwarunkowego oddania siebie. (PDV, 40). Kapłan, który ma być "żywym obrazem. swojego Mistrza, powinien reprezentować "osobowość zrównoważoną, silną i wolną, zdolną dźwigać ciężary duszpasterskiej odpowiedzialności" ( PDV, 43). Podstawowymi celami tej formacji są: wychowanie do wolności, która domaga się, "by człowiek rzeczywiście panował nad sobą, by był zdecydowany zwalczać i przezwyciężać różne formy egoizmu oraz indywidualizmu; ukształtowanie sumienia moralnego; osiągnięcie dojrzałości uczuciowej.

Centrum formacji do kapłaństwa stanowi formacja duchowa, bez której nie można mówić o dojrzałości ludzkiej. Ojciec Święty poucza, iż formacja ludzka "otwiera się na formację duchową i w niej znajduje dopełnienie", oraz że "dla każdego kapłana formacja duchowa jest sercem, które jednoczy i ożywia jego bycie kapłanem i jego działalność" ( PDV,45). Formacja ta realizuje się poprzez aktywne uczestnictwo w świętych tajemnicach Kościoła, jakimi są sakramenty, rozważanie Słowa Bożego i posługę miłości wobec bliźnich.

W procesie formacji duchowej bardzo ważną rolę odgrywa także więź z Maryją, Matką Jedynego i Wiecznego Kapłana, a zarazem Matką wszystkich kapłanów. Alumni odpowiadając na wezwanie Chrystusa, wpatrują się w Matkę Boga i ludzi, Nauczycielkę oraz Mistrzynię mówienia " tak" Bogu. Świadomi, że zawsze mogą liczyć na serce Matki, które każdego ochrania i wspiera w czasie całej drogi prowadzącej do uczestnictwa w Kapłaństwie Chrystusa, powierzyli Jej swoje życie, troski i radości dnia codziennego. To od Niej uczą się postawy całkowitego otwarcia się na Boga i Jego wolę. W Maryi szukają oparcia i pomocy w trudnościach i rozterkach duchowych, pozwalając Jej wziąć się za rękę. Wołamy za Ojcem Świętym: "Matko Jezusa Chrystusa i Matko Kapłanów, przygarnij powołanych, osłaniaj od początku ich wzrastanie, wspomagaj w życiu i w posłudze Twoich synów".

Aby podążać tą drogą ku doskonałości, którą jest Bóg, aby nauczyć się być w zażyłej i nieustannej łączności z Trójcą Świętą, alumn powinien "stać się zarazem solą ziemi, a także światłem świata.. Aby mógł osiągnąć te cele, niezbędne jest odbycie sześcioletniej formacji intelektualnej, poznanie całego depozytu wiary. Przez ten czas zdobywania gruntownej wiedzy filozoficznej i teologicznej alumni umacniają się w wierze i przygotowują do należytego przekazywania Dobrej Nowiny współczesnemu człowiekowi, do podjęcia skutecznego wyzwania .nowej ewangelizacji", do której Chrystus powołuje Kościół na progu Trzeciego Tysiąclecia. Jednym z owoców formacji intelektualnej jest tytuł magistra teologii, uzyskiwany po zdaniu odpowiedniego egzaminu.

Celem całego procesu kształtowania alumnów jest formacja duszpasterska. Zajmuje ona szczególne miejsce w życiu seminarzystów. Chodzi o to, by na wzór Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana, stawali się prawdziwymi duszpasterzami na miarę dzisiejszych niełatwych czasów. Do stawania się wiernymi głosicielami Dobrej Nowiny o zbawieniu i świętymi kapłanami oraz przewodnikami i nauczycielami na drodze do świętości, alumni przygotowują się poprzez szereg wykładów i ćwiczeń. Służą temu również różne sekcje i zespoły zainteresowań, gdzie mogą odkrywać i rozwijać swoje talenty, grupy modlitewno-formacyjne, spotkania kulturalne. W naszym Seminarium formacja ta realizuje się m.in. przez letnie praktyki duszpasterskie w czasie wyjazdów z dziećmi i młodzieżą, praktyki katechetyczne na IV i V roku, kazania majowe, październikowe i pasyjne, udział w grupach formacyjnych, np. KSM, " Oazie", spotkaniach z dziećmi z Domu Dziecka, ludźmi chorymi, niepełnosprawnymi, narkomanami oraz praktyki duszpasterskie diakonów w parafiach częstochowskich.

Cała formacja ma za zadanie tak przygotować powołanych, by zrozumieli prawdę, że najskuteczniejszym środkiem ewangelizacji jest "dawanie świadectwa poprzez życie autentycznie chrześcijańskie, złączone z Bogiem więzią, której nic nie zdoła przerwać, oraz oddane bezgranicznie bliźniemu" (Jan Paweł VI).

"Pójdź za Mną!"

Kapłaństwo to wielki dar, który otrzymują ci, których wybrał Chrystus. Ks. Twardowski pisze: "Bóg nie wybiera na kapłana tego, kto jest piękny, dobry, szlachetny. Wybiera tego, kogo chce. Wybiera świętego, aby był bardziej święty; wybiera grzesznika, aby nie był grzesznikiem" . Ten wielki dar rodzi się we wspólnocie rodzinnej, którą Ojciec Święty nazwał "pierwszym Seminarium". To tutaj młody człowiek patrząc na swoich rodziców uczy się wiary, szacunku do Boga i drugiego człowieka. Kapłaństwo to wielka tajemnica, przed którą trzeba padać na kolana. Każdy prezbiter uczestniczy w kapłaństwie Chrystusa i pełni swoje funkcje w osobie Chrystusa jako Głowy i Pasterza Kościoła. Bóg kieruje słowa powołania do młodych, którzy stoją przed problemem wyboru właściwej drogi życiowej. Na pewno dla nikogo nie jest to łatwa decyzja. Musimy jednak pamiętać, że w przypadku powołania do służby Bożej, to nie my wybieramy. Jan Paweł II powiedział, że "historia każdego powołania kapłańskiego jest historią niewymownego dialogu między miłością Boga, który wzywa, a wolnością człowieka, który z miłością Mu odpowiada" ( PDV, 36).

Jeśli więc czujesz w sercu, że Bóg obdarzył cię tym pięknym darem powołania, podejmij z Nim ten cudowny dialog, który nieprzerwanie trwa w "szkole Maryi" pomiędzy uczniami, a Nauczycielem. Jeśli pragniesz powiedzieć za prorokiem Izajaszem: "Oto ja, poślij mnie" (Iz 6, 8), przyjdź do częstochowskiego Seminarium, tej "podjasnogórskiej doliny kapłańskiej".